kickoman's weblog

ย้ายบ้านแล้วครับ...

2009-09-17T00:42:00.002-04:00

หลังจากปิดบ้านมานานเพราะ ไม่มีเวลาจะเขียน หยากไหย่ขึ้นเต็มบ้านไปหมด วันนี้นึกยังไงไม่รู้ เกิดฟิตขึ้นมาลองย้ายบ้านไป wordpress ดูสักหน่อย สงสัยเพราะเห็นว่าช่วงนี้ blog เลิกนิยมไปแล้วเพราะคนไป twitter กันหมด ถึงเวลาปัดฝุ่นเก็บกวาดบ้านสักที

คิดว่าคงไม่เหลือมิตรรักแฟนเพลงสักเท่าไรแล้ว แต่ใครยังผ่านมาเห็นส่งเสียงหน่อยครับ

kickoman.wordpress.com ครับ

เจอแล้ว Kryptonite!

2007-04-24T21:36:00.000-04:00

วันนี้เป็นวันที่ geek บางคนดีใจแทบแย่ เพราะนักวิทยาศาสตร์พบว่า แร่ Kryptonite ที่โด่งดังมาจากการ์ตูนและภาพยนตร์ชื่อดัง อาจจะไม่ได้เป็นแค่เรื่องในนิยายเสียแล้ว

มี geek บางราย ดีใจถึงขนาดรีบส่งข่าว แล้วบังคับให้ผมเขียนเรื่องนี้ให้ ตัวเองจะได้ไม่ดู geek มากเกินงาม

เรื่องมีอยู่ว่านักวิจัยกลุ่มหนึ่ง ไปค้นพบแร่แปลกประหลาดชนิดหนึ่งในเหมืองประเทศ Serbia แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่ามันแค่แร่อะไรกันแน่ ถึงวิเคราะห์ส่วนผสมในแร่นั้นได้ ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่ามันคือแร่อะไร

เลยเอาไปให้นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษดู ซึ่งนักวิทยาศาสตร์คนนี้ก็ไม่รู้จัก เลย search ในเวบดู และต้องตะลึงว่าส่วนผสมในแร่ที่ค้นพบนั้น ดันไปคล้ายกับชื่อทางวิทยาศาสตร์ที่เขียนไว้ในตู้โชว์แร่ Kryptonite ที่ Lex Luther ไปขโมยมาจากพิพิธภัณฑ์ (ก่อนจะเอาไปใช้สร้างแผ่นดินใหม่ในภาพยนตร์เรื่อง Superman Returns

โดยที่ตู้โชว์นั้นเขียนชื่อวิทยาศาสตร์ไว้ว่า "Sodium lithium boron silicate hydroxide with fluorine" ซึ่งดันบังเอิญไปคล้ายกับสูตรทางเคมีของแร่ที่พบใหม่นี้ "Sodium lithium boron silicate hydroxide-- LiNaSiB3O7(OH)" เรียกว่าเป็นเรื่องบังเอิญแบบสุดๆ

แต่เสียดายที่เจ้าแร่นี้คงจะไม่ได้ชื่อว่า Kryptonite แบบในเรื่อง Superman เพราะดันไปคล้องกับธาตุ Krypton (Kr) ซึ่งมีเลขอะตอม 36 มีลักษณะเป็นแก๊ซ และไม่มีอะไรเกี่ยวกับเจ้าแร่ที่ค้นพบใหม่นี้เลย

ส่วนเจ้าแร่นี้ได้รับชื่อว่า Jadarite แทนครับ เพราะ Jadar เป็นชื่่อเขต ในประเทศ Serbia ที่เจ้าแร่นี้ถูกค้นพบ

แม้ว่าเจ้าแร่นี้จะไม่มีส่วนผสมของ fluorine เป็นสีขาวแทนที่เป็นสีเขียว และถูกค้นพบที่ Serbia แทนที่จะเป็นเมือง Addis Ababa แบบในเรื่อง Superman แต่ก็ทำให้แฟนพันธุ์แท้ Superman ได้ตื่นเต้นกันยกใหญ่

ตอนนี้้แม้ว่า จะตรวจสอบไม่พบว่าเจ้าแร่นี้ทำให้ใครหมดพลัง แต่ไม่แน่นะ ถ้า Superman บินผ่านประเทศ Serbia อาจจะหมดแรงตกลงพื้นก็ได้

...ใครจะรู้

Bodies... the Exhibition

2007-04-22T08:16:00.000-04:00

เมื่อวานนี้ไปดูนิทรรศการ Bodies... the Exhibition มาครับ เจ๋งดี เขาเอาร่างกายจริงๆของคน (หรือศพ เนี่ยแหละครับ) มา preserve ด้วยวิธี polymer preservation คือ เอาร่างกายที่เปิด และจัดท่าทางได้ที่แล้ว เอาไปแช่ใน acetone เพื่อกำจัดน้ำออกจาก cells แล้วเอาไปแช่ในอ่าง polymer ให้ acetone ระเหยออกไปและ polymer เข้าไปแทนที่ในเนื้อเยื่อของร่างกาย สิ่งที่ได้คือร่างแข็งๆที่ไม่เน่าสลาย สามารถใช้แสดงอวัยวะภายในได้อย่างดี

นิทรรศการเขามีหลายห้องครับ ทั้งกระดูก กล้ามเนื้อ ระบบเส้นประสาท ระบบไหลเวียนโลหิต ระบบหายใจ ระบบย่อยอาหาร ระบบปัสสาวะ และ ระบบสืบพันธ แต่ละห้องโชว์รายละเอียดภายในได้เจ๋งมากครับ

ที่ผมชอบที่สุดคือห้องเลือด ที่เขาเอาสีฉีดเข้าไปในระบบเส้นเลือดทั้งหมด แล้วเอากรดกัดเอาเนื้อเยื่อและกระดูกออกทั้งหมด เหลือแต่สีที่แสดงถึงระบบเส้นเลือดในร่างกาย ทั้งเส้นเลือดใหญ่และเส้นเลือดฝอย แต่ดูรวมๆยังเหมือนอวัยวะต่างๆของร่างกายอยู่ เด็ดจริงๆ

สนใจไปดูได้ครับที่ http://www.bodiestheexhibition.com/bodies.html

Principles of economics, translated

2007-03-15T23:35:00.000-04:00

เพื่อนผมส่งคลิปนี้มาให้ดูครับ ฟังแล้วจี้ดี อยากฟังเพิ่มแวะไปดูได้ที่ www.standupeconomist.com ครับ

Shanghai effect...

2007-02-27T22:24:00.000-05:00

เอาละครับ วันนี้ก็มาถึง วันที่ตลาดการเงินโลกส่งสัญญาณบอกนักลงทุนทั้งหลายว่า ความเสี่ยงจากการลงทุนยังไม่ได้หายไป หลังจากที่ทำตัวดีเกินจริง ขึ้นเอาขึ้นมาสักระยะหนึ่ง

เริ่มจากเมื่อวานนี้ตลาดหุ้นจีนตกวันเดียวเกือบ 9 เปอร์เซนต์ ทำเอาตลาดหุ้นช็อกทั่วโลก

Dow Jones Industrial Average ตกวันเดียว 400 กว่าจุด มากที่สุดนับตั้งแต่ September 11 เลยทีเดียว ตลาดหุ้นอื่นๆก็ตกกัน 2-5 เปอร์เซนต์เกือบทั่วโลก ทำเอาคนเล่นหุ้นก็นั่งกุมขมับ

แม้ว่าหุ้นไทยคงจะตกไม่ถึงกับคราวมาตรการ 18 ธันวา แต่ก็คงได้รับผลกระทบไม่น้อยแน่ๆ

รอดูกันครับ ว่าการ "ปรับฐาน" ครั้งนี้จะยาวนานสักแค่ไหน จะหมู่หรือจ่า เดี๋ยวก็รู้ครับ เดี๋ยวขอผมไปนอนเลียแผลก่อนครับ....

iPhone?

2007-01-09T13:30:00.000-05:00

เอาละครับ Steve Jobs เพิ่งประกาศเปิดตัว iPhone โทรศัพท์มือถือค่าย Apple ที่หลายๆคนคาดหวังไว้มากเหลือเกิน

ที่เจ๋งคือรัน OS X และมีปุ่มแค่ปุ่มเดียวบนโทรศัพท์! สมกับเป็น apple จริงๆ

ฮิตหรือไม่ฮิต รอดูกันครับ แต่ผมเริ่มเก็บตังค์หยอดกระปุกแล้วครับ

อ่านเพิ่มได้ที่ zdnet

อ้า ลงบนเวบ Apple แล้ว

I got tagged!

2007-01-07T04:21:00.000-05:00

ผมเพิ่งโดน tag จากคุณ คนชายขอบ มาครับ ทีแรกก็ว่าจะทำเป็นแกล้งเฉไฉไม่รู้ไม่เห็น แต่พอเห็น blog tag trace ของคุณ keng แล้วอยากเล่นขึ้นมากะเขาด้วย เลยต้องมานั่งปัดหยากไหย่อัพบลอกอีกรอบ

(สำหรับคนที่ยังไม่รู้จัก blog tag คือจดหมายลูกโซ่ดีๆนี่เอง กติกาคือเขียนเรื่องเกี่ยวกับตัวเองห้าข้อ แล้ว tag คนอื่นต่อไปอีกห้าคน)

เอาละครับ ห้าอย่างเกี่ยวกับตัวผมที่คุณอาจจะยังไม่รู้ (หรือว่าอาจจะรู้แล้ว)

1. ผมเล่นคอมพิวเตอร์ครั้งแรกตอน ป.4 คุณพ่อพาไปเล่นเครื่อง XT 8088 ที่ทำงาน ผมว่าคุณพ่อคงติดใจเจ้าเกม digger ขนาดหนักเลยลงทุนซื้อคอมพิวเตอร์มาให้เล่นที่บ้าน... ผมใช้คอมพิวเตอร์พิมพ์รายงานฉบับแรก (บน Word ราชวิถี!--อย่าแปลกใจถ้าคุณไม่รู้จัก) ตอนอยู่ ป.5 เป็นรายงานฉบับแรกของโรงเรียนที่ใช้คอมพิวเตอร์พิมพ์ ภูมิใจมากครับ แต่คิดว่าตอนนั้นคงไม่มีใครรู้ว่าใช้คอมพิวเตอร์ทำ คงคิดว่าใช้พิมพ์ดีดซึ่งก็หรูแล้ว

2. ผมเป็นคนกินเร็วถึงเร็วมาก ถ้าใครเคยกินอาหารจานเดียวกับผมจะรู้ถึงความเร็วของผมครับ เพราะกินหมดก่อนคนอื่นประจำ แต่ถ้าไปนั่งกินข้าววงเดียวกันอาจจะไม่รู้ เพราะผมกินเร็ว แต่ใช้เวลาปกติ (ก็คือกินเยอะนั่นแหละครับ แต่เนียนครับ) ผมโทษเพื่อนผมสมัยมัธยมชื่อไอ้ผีครับ ไอ้ผีสอนให้ผมรู้ว่าโลกนี้มันโหดร้ายนัก ทุกพักกลางวันไอ้ผีจะมาพร้อมกับส้อมเพชรฆาตของมัน ถ้าใครกินข้าวช้าจะโดนไอ้ผีแย่งของดีไปกินอยู่เสมอ (เข้าใจว่ามันคงเก็บตังค์ไปซื้อเกมเล่น) ทำให้ผมต้องรีบกินให้เสร็จก่อนไอ้ผีมาถึง ไม่มีหรอกครับ ว่ากินบะหมี่แล้วเหลือลูกชิ้นไว้กินตอนสุดท้าย...โลกเรามันโหดร้ายครับ

3. เกมโปรดของผมคือ starcraft สมัยก่อนปิดบ้านตี starcraft กับคณะจนดึกจนดื่นอยู่บ่อยๆ (ถาม อ.มะนาวได้)

4. ผมอยากเล่นเทควันโด้มาตั้งแต่เด็ก เพราะรู้สึกว่าตัวเองมีความยืดหยุ่นอยู่พอตัว สามารถยืดขาแล้วก้มเอาหัวไปแตะหัวเข่าได้ หรือเอาขาพาดคอก็พอไหว และเตะสูงถึงสูงมาก ตอนเด็กๆเวลาทำกายบริหารหน้าเสาธง ผมมักจะเตะใบไม้ใกล้ๆกระจุยเป็นประจำ แต่สมัยก่อนไม่รู้จะไปเรียนที่ไหน เลยเพิ่งมาหัดเอาตอนแก่แล้ว....เลยได้แค่สายน้ำเงิน เพราะไม่มีเวลาไปซ้อม+สอบ กำลังคิดว่าไปเล่นโยคะ ท่าจะรุ่งกว่า

5. ผมเป็นคนที่ปรับนาฬิกาชีวิตยาก ทำให้มี jet lag ง่ายและรุนแรง เวลาบินไปไหนมาไหนจะใช้เวลานานในการปรับตัว สมัยเรียน ไม่มีใครบังคับให้ไปทำอะไร นอนตีห้าตื่นเที่ยงอยู่เป็นเป็นเดือนหลังจากกลับจากเมืองไทย พอโรงเรียนเปิดหลับใน class 9.30 อยู่หลายอาทิตย์ ... ตอนนี้ผมก็ยัง jet lag อยู่ นอนสองทุ่มตื่นตีสองมาหลายวันแล้วครับ เลยมีเวลามานั่งอัพบลอก

เอาละครับขอ tag กดดันต่อ ใครยังไม่ได้อัพบลอกมากกว่าหนึ่งปี อัพได้แล้วครับ
StrawHat กับ Nippahn ผู้เปิดบลอกไว้ตบยุง, chezplayer, David Ginola, แล้วก็สุดท้าย Biggie

พี่ Biggie เคย tag ผมไว้ปีกว่าๆมาแล้ว ตอนนั้นยุ่งๆอยู่ เลยลืม tag ต่อ ขออนุญาต tag กลับเลยละกันนะครับ หุหุ

หลังจากปิดกิจการอยู่นาน ไม่แน่ใจว่าคนเหล่านี้จะเข้ามาอยู่หรือเปล่า ใครเจอฝากบอกต่อๆกันด้วยนะครับ

กลับบ้านเรา....

2006-12-05T17:04:00.000-05:00

จะกลับไปเที่ยวเมืองไทยพรุ่งนี้แล้วครับ ไว้เจอกันครับ...

ขอไว้อาลัยแก่ Milton Friedman

2006-11-21T11:59:00.000-05:00

Milton Friedman นักเศรษฐศาสตร์เจ้าของรางวัลโนเบล เสียชีวิตเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ที่ผ่านมา ด้วยอายุ 94 ปี

นักเศรษฐศาสตร์ทุกคนคงรู้จัก Milton Friedman เป็นอย่างดีในฐานะนักเศรษฐศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่ง เป็นหนึ่งในผู้พลิกโฉมวิชาเศรษฐศาสตร์ โดยนำ Monetarism (ฉบับ Chicago ครองเมือง) กลับมาสู้กับค่าย Keynesian ในยุค 1960s-70s

นอกจากจะเป็นนักคิด นักทฤษฏีผู้ยิ่งใหญ่แล้ว Friedman ยังมีส่วนสำคัญในการพัฒนานโยบายทางเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกาในยุค 80s อีกด้วย

ก็ขอร่วมไว้อาลัยมา ณ ทีนี้ด้วยครับ

ฤดูใบไม้ร่วง

2006-11-07T07:06:00.000-05:00

พอไปเดินเล่นสวนสัตว์มา เลยเอารูปใบไม้เปลี่ยนสีกับรูปแพนด้ามาฝากครับ ไปดูกันได้ที่ Gallery ครับ ติชมได้ตามชอบครับ

Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan

2006-11-06T07:59:00.000-05:00

ใครเป็นแฟน Sacha Baron Cohen คงรู้เกี่ยวกับหนังเรื่องนี้แน่ๆ

เป็นหนังที่ผมอยากดูมาก แต่คงรอให้คนหมดก่อน จะได้ไม่ต้องไปเข้าคิว เพิ่งเข้าโรงอาทิตย์นี้ และกลายเป็นหนังทำรายได้อันดับหนึ่งไปแบบผิดคาด ทั้งๆที่จำนวนโรงฉายน้อยกว่าชาวบ้านเขา

เป็นหนังตลก เกี่ยวกับ Borat Sagdiyev นักข่าวชาว Kazakhstan มาผจญภัยในอเมริกา

หนังเรื่องนี้ได้รับความสนใจอย่างมาก เพราะเนื้อหาค่อนข้าง offensive ต่อประเทศ Kazakhstan คนยิว (Cohen เป็นคนยิวด้วย เลยรอดไป) และผู้หญิง แบบสุดๆ จนกระทรวงต่างประเทศ Kazakhstan ต้องออกมาประท้วงทางการทูต หลังจาก Cohen ไปเป็นพิธิกร MTV ในฐานะ Borat

We do not rule out that Mr. Cohen is serving someone's political order designed to present Kazakhstan and its people in a derogatory way. We reserve the right to any legal action to prevent new pranks of the kind. We view Mr. Cohen's behaviour at the MTV Europe Music Awards as utterly unacceptable, being a concoction of bad taste and ill manners which is completely incompatible with ethics and civilized behaviour."
-Yerzhan Ashykbayev, Kazakh Foreign Ministry Spokesman

Borat เลยได้ทีตอบโต้ ผ่านทางวีดีโอ บอกว่า

"In response to Mr. Ashykbayev's comments, I'd like to state I have no connection with Mr. Cohen and fully support my Government's decision to sue this Jew. Since the 2003 Tuleyakiv reforms, Kazakhstan is as civilized as any other country in the world. Women can now travel on inside of bus, homosexuals no longer have to wear blue hats, and age of consent has been raised to eight years old. Also, the government has now thrown the jew down the well, so their country can be free! Please, captain of industry; I invite you to come to Kazakhstan where we have incredible natural resources, hardworking labour, and some of the cleanest prostitutes in whole of Central Asia. Goodbye! Dzienkuje!"

ฟังแล้วกลุ้ม รัฐบาล Kazakhstan คงเพิ่งรู้สึกว่า ยิ่งมีเรื่องให้คนพูดถึงเท่าไรยิ่งเป็นการโปรโมตหนังให้ดังเข้าไปใหญ่ ก็เลยหยุดประท้วงหนังแล้วปล่อยเลยตามเลย หันมาโฆษณาประเทศแทน

ใครสนใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ เกี่ยวกับ Borat ไปอ่านที่ wikipedia หรือ MySpace ได้ครับ

หรือใครสนใจ ดูตัวอย่างหนัง ดูได้ที่ YouTube ครับ

ดูแล้วอย่าคิดมากครับ =)

การเมืองบ้านเขาบ้านเรา

2006-11-05T23:40:00.000-05:00

ช่วงนี้ ประชาธิปไตยแบบไทยๆบ้านเราขอเว้นวรรคชั่วคราวอยู่ครับ เลยไม่มีเรื่องการบ้านการเมืองแบบสนุกๆ แบบที่ชาวบ้านมีส่วนร่วมให้พูดถึงกันเท่าไร ก็ปล่อยให้นักการเมืองแบบแต่งตั้งท่านทำงานกันไปก่อนครับ

รอเมื่อฟ้าสีทองผ่องอำไพ แล้วประชาชนค่อยกลับมาเป็นใหญ่ในแผ่นดิน

แต่ดูข่าวเมืองไทยแล้วก็แม่งๆ ประหลาดๆ จนพักนี้ผมเริ่มสับสน ไม่รู้อะไรเป็นอะไร

ข่าวไหนแต่ง ข่าวไหนจริง ข่าวไหนปล่อย ข่าวไหนสร้าง เริ่มจะงงๆครับ

นี่แหละครับ history in the making ก็รอกันไปเรื่อยๆครับ แล้วจะได้รู้กันว่า จบบทนี้ของประวัติศาสตร์ชาติไทย ใครจะเป็นผู้ร้าย ใครจะเป็นพระเอก

ไม่มีการเมืองไทยให้ติดตาม ก็ติดตามการเมืองมะกัน กันสักหน่อยก็ได้ครับ อีกวันสองวันนี้ (วันอังคาร) ก็จะถึงการเลือกตั้ง "กลางภาค" (midterm elections) ของอเมริกาเขาครับ

Midterm elections คือการเลือกตั้งที่อยู่กลางภาคระหว่างเทอมของประธานาธิบดี ครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งชิง ส.ส. ทั้งหมดของสภา ทั้งหมด 435 เก้าอี้ (เทอมยาวสองปี) และส.ว. อีก 33 เก้าอี้ของวุฒิสภา (วุฒิสภา มีทั้งหมด 100 ตำแหน่ง มีเทอมหกปี--ส.ว. หนึ่งในสามก็จะผลัดกันครบเทอม และมีการเลือกตั้งกันทุกๆสองปี) นอกจากนี้ การเลือกตั้งครั้งนี้ ยังมีการเลือกตั้งผู้ว่าการรัฐอีก 36 รัฐ

เรียกว่า เป็นการเลือกตั้งิครั้งใหญ่ครั้งหนึ่ง หยั่งเสียงเตรียมความพร้อมก่อนการเลือกตั้งชิงประธานาธิบดี อีกสองปีข้างหน้า

ตอนนี้ Republican ครองเสียงข้างมาก ทั้งสภาบนและสภาล่าง และเก้าอี้ประธานาธิบดี การเลือกตั้งครั้งนี้ จึงเป็นการเดิมพันครั้งใหญ่ของ Democrat ที่จะกลับมามีบทบาทในสภาอีกครั้ง

ยิ่งช่วงนี้นักการเมืองฝั่ง Republican ทำตัวเงอะๆงะๆ บ้าๆบอๆ มีปัญหานู้นปัญหานี้ ทั้งคอรัปชั่น และเรื่องอื้อฉาวทั้งหลายแหล่ (บางคนเรียกสภาชุดนี้ว่าเป็นสภาที่ห่วยที่สุดในประวัติศาสตร์) แล้ว approval rating ของน้าบุช ยังตกต่ำอย่างไม่เคยมีมาก่อน ก็เพราะความล้มเหลวในการจัดการสงครามในอีรักนั่นแหละครับเรื่องใหญ่

โอกาส Democrat จะกลับมาครองสภาไม่น่าจะยากนัก

แต่การเมืองมะกันนี่ ดูไปเหมือนการเมืองไทย (ยุคที่ยังมีการเลือกตั้งกันอยู่) อย่างกับแกะ ไม่ว่าพรรครัฐบาลจะทำตัวปัญญาอ่อนขนาดไหน พรรคฝ่ายค้านก็ไม่ได้ทำตัวให้น่าเลือกเลย...

สามสี่วันก่อน ตอนที่คะแนนเสียง Democrat นำมาโด่งๆ น้าเคอร์รี่ คู่แข่งชิงประธานาธิบดีหนที่แล้ว คราวนี้ไม่ได้ลงแข่งอะไรกับเขา คงทนนั่งอยู่บ้านเฉยๆไม่ไหว ออกมาช่วยลูกพรรคหาเสียง แล้วดันปล่อยมุขไม่ขำ ตั้งใจจะด่าน้าบุชว่าโง่แล้วยังพาคนไปติดในอีรักอีก แต่ดันไปพูดว่า

If you make the most of it, study hard, do your homework, and you make an effort to be smart, you can do well. If you don't, you get stuck in Iraq.

อ้าว งี้ก็ไม่ขำสิครับ เพราะเท่ากับบอกว่าทหารในอีรักไม่ฉลาด ทีนี้ละครับโดนยำเละ ขนาด republican strategist ยังออกมาบอกว่า John Kerry is the best thing that could ever happen to Republican คือเป็นตัวช่วยฉุด Republican ออกมาจากปากหลุมแท้ๆ

ช่วงนี้ก็เรียกว่า ช่วงโค้งสุดท้ายละครับ ใครมีอะไรดี ก็ใส่กันให้หมด เปิดทีวีดูนี่มีโฆษณาเกี่ยวกับการเมืองแทบจะติดๆกันเลย

ทีนี่หาเสียงกันทางทีวีหนักมากครับ ไม่ค่อยมีหรอกครับ ไอ้ป้ายติดตามเสาไฟฟ้า และข้อความทางทีวีนี่เรียกว่า ด่าๆกันตรงๆ เลยละครับ

ยิ่งเมืองที่ผมอยู่ เป็นเขตชายแดนหลายรัฐ มีการเลือกตั้งหลายอย่างเหลือเกิน เลยได้ดูโฆษณาอัดกันเป็นคู่ๆเลยละครับ

ประเด็นที่ยกขึ้นมาอัดกันนี้ก็ไม่พ้นเรื่องว่าเป็นพวกบุชหรือไม่ใช่พวกบุช จุดยืนเรื่องสงครามอีรัก ใครนิยมการขึ้นภาษี นโยบายด้านการศึกษา รวมไปถึง stem cell research เรียกว่าใครสนใจประเด็นไหน? ก็เลือกโหวตได้เลย

แต่วันนี้ ไม่รู้บังเอิญหรือจงใจ ผลการตัดสินประหารซัดดัม ออกมาสองวันก่อนมีการเลือกตั้ง นี่ถ้าเป็นประเทศอื่น ต้องมีคนสงสัยกันอีกแน่ๆ ว่าศาลบ้าอะไรทำงานวันอาทิตย์ กะให้ผลออกวันที่คนนั่งดูข่าวอยู่บ้านแน่ๆ แต่โชคดีเป็นประเทศมุสลิม ยังพอกล้อมแกล้มไปได้

แต่ข่าวนี้คงเป็นผลดีกับ Republican ไม่น้อย เพราะเป็นการส่งสัญญาณว่าบุช ประสบความสำเร็จในอีรักในระดับหนึ่ง

แต่ผมฟังเหตุผล ยังไงก็ไม่น่าเกี่ยวกับการเมืองมะกันตรงไหน เพราะเหตุผลที่บุชไปบุกอีรักคือ สงสัยว่าเขามี WMD แต่ข้อหาที่ซัดดัมโดนประหารคือ Crimes against humanity สมัยสั่งฆ่าชาา Shi'ite ยี่สิบกว่าปีก่อนนู้น

แต่หลังจากทนฟังข่าวแย่ๆจากอีรักมานาน "ข่าวดี" (ในสายตาของน้าบุช) แบบนี้ก็ช่วยบรรเทากระแสร้อนลงไปได้

ก็รอดูกันครับ ว่าใครจะชนะในเกมนี้

ลุ้นการเมืองบ้านเขาไปก่อนแล้วกันครับ ไว้รอบ้านเราการเลือกตั้งกลับมาอีกรอบค่อยไปรอลุ้นกัน หวังว่าจะไม่นานเกินรอนะครับ

ผมป่วย

2006-11-01T13:53:00.000-05:00

สามสี่วันก่อนผมป่วยงอมแงม ออกจากบ้านไม่ได้ เลยนั่งเล่นกับน้อง mac เพื่อนยากของผม ว่างๆอยู่เลยนั่งลง LaTeX ให้น้อง mac ผมสักหน่อย เผื่อต้องเอางานกลับมาทำที่บ้าน

ผมยึดมั่นในหลักการเดียวครับ คือ ฟรีไว้ก่อน พ่อสอนไว้

พอลง LaTeX เสร็จ ก็ดันรู้สึกหงุดหงิดหัวใจ เพราะบน mac ไม่มี dvi viewer แบบที่ไม่ต้องจ่ายตังค์ ก็เลยคิดว่าจะลง x11 มันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย (x11 คือโปรแกรมที่ทำให้ mac ทำตัวเหมือน x-window บน unix ได้น่ะครับ) จะได้ใช้ xdvi บน x-window ได้

พอลงเสร็จ ผมเพิ่งรู้สึกเป็นครั้งแรกนี่ละครับ ว่าน้อง mac ของผมนี่ ไม่ใช่แค่แมวเหมียวน่ารักๆอย่างเดียวเสียแล้ว แต่มันสามารถแปลงสภาพเป็นแม่เสือสาวได้โดยไม่ยากเลย

ความทรงจำเมื่อครั้งยังต้องทำงานบน unix กลับมาอีกครั้ง แต่ทีนี้ผมสามารถทำอะไรๆ แบบไม่เกรงใจ root แล้วครับ เพราะตัวเองสามารถแปลงร่างเป็น root ได้เอง นอกจากนี้ ทีนี้ผมยังสามารถเอาโปรแกรมดีๆ (และฟรีๆ) บน unix มาใช้เองที่บ้านได้อีกด้วย เพิ่งรู้เอาตอนนี้ละครับว่า mac นี่มันเจ๋งจริงๆ

พอลงได้เสร็จ รัน LaTeX ได้ ก็เริ่มโลภมาก อยากได้ LaTeX ภาษาไทย ไม่รู้เอาไว้ทำไมละครับ แต่อยากได้ ก็เลยนั่งศึกษาต่อไป ลองผิดลองถูกอยู่สองสามวัน จนตอนนี้ emacs ของผม ทั้งบน mac windows และ x-window รัน LaTeX ภาษาไทยได้แล้ว (เย้)

พระเจ้าจ๊อด มันยอดมากครับ พอวันนี้หายป่วยแล้ว เริ่มรู้สึกว่า เวลาป่วยนี่ก็ดีเหมือนกันนะ productive ดี เดี๋ยวต้องเริ่มคิดไว้ก่อนแล้วว่า ถ้าคราวหน้าป่วย จะทำอะไรดี =)

ตอนนี้ ยังคิดๆอยู่ว่า จะเขียนวิธีลงเจ้าพวกนี้เอาไว้สักหน่อย ไม่งั้นคราวหน้าลืมแน่ๆ ว่าลงมาได้ยังไง แต่สงสัยคงต้องให้ป่วยอีกรอบละครับ ถึงจะเขียนเสร็จ

Walmart & Poverty Reduction?

2006-10-18T16:15:00.000-04:00

หายไปซะนาน ปล่อยให้ blog หยากไหย่ขึ้น พอดีไปอ่านเขาบทความน่าสนใจดี เลยเอามาใช้ปัดฝุ่น blog สักหน่อย

แล้วเจอกันใหม่ครับ

Shopping For A Nobel
By JOHN TIERNEY
17 October 2006
The New York Times

I don't want to begrudge the Nobel Peace Prize won last week by the Grameen Bank and its founder, Muhammad Yunus. They deserve it. The Grameen Bank has done more than the World Bank to help the poor, and Yunus has done more than Jimmy Carter or Bono or any philanthropist.

But has he done more good than someone who never got the prize: Sam Walton? Has any organization in the world lifted more people out of poverty than Wal-Mart?

The Grameen Bank is both an inspiration and a lesson in limits. Compared with other development programs, it's remarkable for its large scale. Since it was started three decades ago in Bangladesh, it has expanded to more than 2,000 branches. Its micro-loans, typically less than $150, have helped millions of villagers start small businesses, like peddling incense or handicrafts at the local market, or selling milk and eggs.

The economist William Easterly, who was afraid Bono was going to get this year's Nobel, calls the bank's prize ''a victory for the one-step-at-a-time homegrown bottom-up approach'' to development. That approach is a welcome contrast to the grandiose foreign-aid schemes that do more harm than good, as Easterly documents in his book, ''The White Man's Burden.''

But there's a limit to how much money villagers can make selling eggs to one another -- a thatched ceiling, as Michael Strong calls it. Strong, the head of Flow, a nonprofit group promoting entrepreneurship abroad, is a fan of the Grameen Bank, but he figures that villagers can lift themselves out of poverty much faster by getting a job in a factory.

The best way for third world villagers to tap ''the vast pipeline of wealth from the developed world,'' he argued in a recent TCSDaily.com article, is to sell their products to the world's largest retailer, Wal-Mart. Strong challenged anyone to name an organization that is doing more to alleviate third world poverty than Wal-Mart.

So far he's gotten a lot of angry responses from Wal-Mart's critics, but nobody has come up with a convincing nomination for a more effective antipoverty organization. And certainly none that saves money for Americans at the same time it's helping foreigners.

Making toys or shoes for Wal-Mart in a Chinese or Latin American factory may sound like hell to American college students -- and some factories should treat their workers much better, as Strong readily concedes. But there are good reasons that villagers will move hundreds of miles for a job.

Most ''sweatshop'' jobs -- even ones paying just $2 per day -- provide enough to lift a worker above the poverty level, and often far above it, according to a study of 10 Asian and Latin American countries by Benjamin Powell and David Skarbek. In Honduras, the economists note, the average apparel worker makes $13 a day, while nearly half the population makes less than $2 a day.

In America, the economic debate on Wal-Mart mostly concerns its effect on American workers. The best evidence is that, while Wal-Mart's competition might (or might not) depress the wages of some workers, on balance Americans come out well ahead because they save so much money by shopping there.

Some critics, particularly ones allied with American labor unions, argue that the consumer savings don't justify the social dislocations caused by Wal-Mart's relentless cost-cutting. They'd rather see Wal-Mart and other retailers paying higher wages to their employees, and selling more products made by Americans instead of foreigners.

But this argument makes moral sense only if your overriding concern is saving the jobs and protecting the salaries of American workers who are already far better off than most of the planet's population. If you're committed to Bono's vision of ''making poverty history,'' shouldn't you take a less parochial view? Shouldn't you be more worried about villagers overseas subsisting on a dollar a day?

Some of them prefer to keep farming or to run small local businesses, and they're lucky to get loans from the Grameen Bank and its many emulators. But other villagers would prefer to make more money by working in a factory. If you want to help them, remember the new social justice slogan proposed by Strong: ''Act locally, think globally: Shop Wal-Mart.''

เมนูประชาธิปไตย

2006-02-27T18:03:00.000-05:00

1. ไม่ชอบคุณทักษิณในฐานะนายกรัฐมนตรี

2. ชื่นชมคุณสนธิ

3. เห็นด้วยกับแนวความคิดนายกพระราชทาน หรือคนกลางพระราชทาน

4. คว่ำบาตรการเลือกตั้ง

ถ้าคนไทยสักคนเลือกข้อหนึ่ง แล้วต้องเลือกข้อ 2 3 4 5 ด้วยไหมครับ? หรือว่าทั้งหมดนี้มาด้วยกันเป็นอาหารชุด?

ศาสนากับเสรีภาพ (ภาคสอง)

2006-02-09T13:27:00.000-05:00

แล้วศาสนากับเสรีภาพก็กลายเป็นวิกฤติระดับนานาชาติไปเสียแล้วครับ เพราะภาพการ์ตูนแท้ๆ ชาวมุสลิมลุกฮือเผาสถานทูตเดนมาร์ก ไล่จับชาวตะวันตกเป็นตัวประกัน แล้วก็จัดประกวดภาพการ์ตูนล้อการฆ่าชาวยิวในสงครามโลกครั้งที่สอง

หนังสือพิมพ์ตะวันตกก็ไม่น้อยหน้าครับ เขาประท้วงกันอยู่ ก็หนังสือพิมพ์ฝรั่งเศสพิมพ์ภาพการ์ตูนอันเดิมเพื่อพิสูจน์ freedom of speech เพื่อพิสูจน์ประโยคที่ว่า

"I may disagree with what you say but I will defend till death your right to say it."

ก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่า เรื่องนี้มี Al Qaeda อยู่เบื้องหลังแบบที่บางคนอ้างหรือเปล่า

แต่ที่แน่ๆ เป็นการพิสูจน์ให้เห็นว่า free speech ก็ควรมีขอบเขตเหมือนกัน และถ้าอ้าง free speech แบบไม่ลืมหูลืมตามันก็เป็นเรื่องเอาง่ายๆ

บางคนอาจมองว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องไร้สาระ แต่ถ้าคิดดูเล่นๆว่าถ้าเกิดขึ้นกับสิ่งที่เรานับถือเคารพบูชา อย่างพระพุทธเจ้า หรือในหลวงของเรา คนไทยก็คงโมโหแบบนี้เหมือนกัน (แม้ว่าอาจจะไม่ออกไปเผาสถานทูตคนอื่นก็ตาม)

แต่ผมฟังข่าวแล้วคิดถึง กบ สุวนันท์ ขึ้นมาทันใด...ไม่รู้ทำไม

ฟังเขามาพูด

2006-02-02T06:47:00.000-05:00

"ส่วนคำถามเรื่องจริยธรรมว่าเหมาะสมหรือไม่นั้น ผมไม่ได้รับมอบหมายให้มาพูดเรื่องนี้ บอกได้แต่เพียงว่า การซื้อขายครั้งนี้ไม่มีภาษี เรื่องอื่นนั้น อยู่นอกขอบเขตที่ได้รับมอบหมาย" สุวรรณ วลัยเสถียร

"เราไม่สามารถที่จะไปตีความได้ว่ามีความผิดด้านจริยธรรมหรือไม่ ต้องวัดกันที่ตัวบทกฎหมาย" ทนง พิทยะ

ก็อธิบายกันไปแล้วครับ ไม่น่าเชื่อครับ ลงล็อกเป๊ะๆ ไม่มีอะไรผิดเลย แต่ก็ต้องรอให้กลต.ตรวจกันต่อละครับ ว่าไอ้ที่กล่าวอ้างเรื่องระยะเวลา และสัดส่วนการถือหุ้นเนี่ย มีหลักฐานถูกต้องหรือเปล่า...แต่เรื่องงี้แก้กันไม่ยากครับ กระเป๋าเดียวกัน กรอกผิดก็ขอกรอกใหม่ เมืองไทยสบายๆอยู่แล้ว

เรื่องจ่าย-ไม่จ่ายภาษีตอนขาย นี่ผมไม่ติดใจอะไรครับ เพราะมันเป็น rule of the game ที่เมืองไทยไม่คิดจะเก็บภาษีจากกำไรการขายหลักทรัพย์ ถ้าคิดจะเก็บภาษีตอนเขากำไร กรมสรรพากรก็ต้องยอมให้คนไทยเครดิตภาษีคืนตอนเขาขาดทุนหุ้น ถ้าอยากจะเปลี่ยนก็คงได้ แต่คงต้องศึกษากันนิดนึงว่า มีผลกระทบต่อประสิทธิภาพการจัดเก็บภาษี และแรงจูงใจในการระดมทุนขนาดไหน...

แต่ที่ผมติดใจอยู่นิดนึงคือ คือการโอนหุ้นให้พี่ชายคุณหญิงพจมาน (ต้องยอมรับครับว่าท่านนายกมีลูกช้าและน้อยไปหน่อย ไม่งั้นคงไม่มีปัญหานี้) ผมได้ยินว่ากรมสรรพากรตีความว่าเป็นการให้โดยเสน่หาฯ เลยไม่ต้องนับรวมเป็นเงินได้ ก็เถียงกันได้ครับ

มาตรา 42 ตามประมวลรัษฎากรบอกไว้ว่างี้ครับ "เงินได้พึงประเมินประเภทต่อไปนี้ให้ได้รับยกเว้นไม่ต้องรวมคำนวณเพื่อเสียภาษีเงินได้..." หนึ่งในนั้นคือ "(10) เงินได้ที่ได้รับจากการอุปการะโดยหน้าที่ธรรมจรรยา เงินได้ที่ได้รับจากการรับมรดก หรือจากการให้โดยเสน่หาเนื่องในพิธีหรือตามโอกาสแห่งขนบธรรมเนียมประเพณี"

แต่ผมสงสัยว่าขนบธรรมเนียมประเพณีไทยข้อไหนบอกว่าต้องยกหุ้นให้พี่เมียเหรอครับ?

คงไม่ต้องประกาศเป็นวันพี่เมียแห่งชาตินะครับ....

เมืองไท้ เมืองไท

2006-01-31T15:53:00.000-05:00

อ่านข่าวเมืองไทยช่วงนี้แล้วค่อนข้างหดหู่ครับ มีข่าวแปลกๆที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นก็ได้เห็น สมกับการต้อนรับปีหมา มันหมาสมชื่อจริงๆ (หมายถึง น่ารักนะครับ)

คงต้องคอยดูละครับ ว่าคนที่ชื่อว่าเป็น "ข้าราชการ" จะทำหน้าที่ได้สมกับเป็น "ข้า-ราช-การ" หรือเปล่า

ผมก็เพิ่งเห็นนี่ละครับว่า กรมสรรพากร ซึ่งมีหน้าที่ดูแลผลประโยชน์รายได้ของประเทศชาติ ออกมา ฟันธงว่ารายการโอนหุ้นนี่ไม่ต้องเสียภาษี เออดี แหะ ผมจำได้ว่า ตอนตีความคราวก่อนเรื่องโอนหุ้นคราวก่อน เขาบอกว่าไม่ต้องเสียภาษี เพราะหุ้นยังไม่ได้ขาย ยังไม่มีรายได้เกิดขึ้น ตอนนี้ขายไปแล้ว อย่าลืมไปไล่เบี้ยด้วยละครับ

แล้วก็ ตลาดหลักทรัพย์ กับ กลต. อีกครับ งานนี้งานช้างเลยครับ ถ้าเอากันจริงๆ เผลอๆมีคนติดคุกได้ แต่ผมว่าสุดท้ายแล้วคงโอละพ่อ เพราะไล่ไม่ได้ว่าใครเป็นเจ้าของ Ample Rich เพราะไม่ได้จดทะเบียนในเมืองไทย แล้วก็เก็บเรื่องเข้าลิ้นชัก ต้องรอดูกันต่อไป ต้องให้เวลาเขาหน่อยครับ เพราะมันสืบกันยาก แต่แค่บอกว่ากรอกผิดโดยสุจริต ก็คงรอดได้สบายๆแล้วละครับ

อ้อ เรื่อง insider trading อีกนะครับ อย่าลืมมาอธิบายให้ฟังด้วยว่าผิด หรือไม่ผิดยังไง รอฟังอยู่ครับ เพราะได้ยินว่ามีรายการขายหุ้นก่อนถึง deal น่าจะเข้าข่ายนะครับ ผมเข้าใจว่า ถ้าจะผิด insider trading ต้องพิสูจน์ให้ได้ว่า 1) มี nonpublic information (เช่น ได้ยินมาจากคนที่มีข้อมูลที่สาธารณชนไม่รู้) 2) มีการ take action (คือ ทำหรือไม่ทำอะไร) จากข้อมูลนั้น และ 3) ได้ประโยชน์จากข้อมูลนั้น เช่น บังเอิญขายก่อนที่ราคาสูงกว่าจะได้ขายได้ในภายหลัง ฟังๆดูแล้วน่าจะครบนะครับ แต่อย่างว่าครับ ข้อหานี้พิสูจน์ยาก ขนาด Martha Stewart ยังไม่ผิด insider trading เลยครับ

เอาเหอะครับ คงต้องปล่อยให้นักกฎหมายจัดการกันไป กลัวแต่ว่า ฯพณฯ จะไม่ได้ใช้กฎหมายเล่มเดียวกันกับพวกเรานะสิครับ

อีกอันนึงที่ผมฟังแล้วเซ็งๆ คืออาการตีกัน ของผู้ใหญ่หลายๆคน ถ้ามีคนไม่เห็นด้วยกับตน ก็บอกว่า โง่บ้างละ ไม่รักชาติบ้างละ ไม่จงรักภักดีบ้างละ อิจฉาริษยาบ้างละ ไม่กระตุ้นสมองกันบ้างเลย ฟังแล้ววัยรุ่นเซ็ง

Index of Economic Freedom?

2006-01-05T10:05:00.000-05:00

วันนี้เพิ่งเห็นว่ามีข้อมูลที่น่าสนใจออกใหม่ครับ เป็นดัชนีชี้วัดความเสรีภาพทางเศรษฐกิจ (index of economic freedom) ที่น่าสนใจคือเขามีการเปรียบเทียบให้ดูแต่ละประเทศเสียด้วย ว่าประเทศไหน "เสรี" กว่าใคร

เขาวัด "เสรีภาพทางเศรษฐกิจ" โดยพิจารณาจากเครื่องชี้วัด "เสรีภาพ" ห้าสิบตัว ในสิบด้าน คือ นโยบายการค้า ภาระทางภาษี การแทรกแซงของรัฐ นโยบายการเงิน การลงทุนจากต่างประเทศ ภาคการธนาคาร การตั้งราคาสินค้าและค่าจ้าง การปกป้องสิทธิในทรัพย์สิน กฎระเบียบต่างๆ และ informal economic activities (แปลว่าอะไรหว่า...) แล้วก็ให้คะแนน 1-4 ในแต่ละด้าน คือถ้าเสรีมากก็ได้แต้มน้อย ถ้าเสรีน้อยได้แต้มมาก แล้วก็เอามาเฉลี่ยกัน ใครสนใจไปอ่าน methodology ของเขาได้นะครับ

ใครสนใจไปดูได้ที่นี่ครับ link เข้าไปแล้วกดดูรายประเทศได้เลยครับ ว่าทำไมถึงได้คะแนนแบบนี้ เช่นของ เมืองไทย (บอกไว้ก่อนว่าคะแนนยิ่งน้อย ยิ่งดีนะครับ)

จะเห็นได้ว่า คะแนนเมืองไทยลดฮวบฮาบ มาตั้งแต่ปี 2001 และหล่นจากอันดับ 32 มาอยู่ที่อันดับที่ "72" ในปีนี้ครับ (ปีที่แล้วแย่กว่าอีกครับ อยู่อันดับ 78) อยู่เกือบอันดับสุดท้ายในกลุ่ม "mostly free" เกือบหลุดไป "mostly unfree" แล้วนะเนี่ย

ถ้าดูกันรายกลุ่มจะพบว่า ด้านที่ทำให้เมืองไทย "แย่ลง" ในช่วง 4-5 ปีนี้ คือเสรีภาพทางด้านการลงทุนจากต่างประเทศ การตั้งราคาสินค้าและค่าจ้าง และการปกป้องสิทธิในทรัพย์สิน (ผมไม่รู้จริงๆครับ ว่าอะไรเปลี่ยนไป ทำให้คะแนนแย่ลง เพราะเข้าใจว่าสิ่งที่เขาวิจารณ์เช่น ห้ามนักลงทุนต่างชาติถือครองที่ดิน ฯลฯ ก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว) ฮึมม...ก็ลองเข้าไปดูกันแล้วกันครับ มีคะแนนดิบให้ดูกันเล่นๆด้วย

แต่ก็คงรู้ๆกันอยู่ละครับว่า การวัดแบบนี้ไม่มีทางสมบูรณ์แบบได้ เพราะมันค่อนข้าง subjective และหลายคนมีความเห็นที่ต่างไปแน่ๆ (เช่นทำไม้ ทำไม ไทยถึงเสรีน้อยกว่ากัมพูชา!) ก็วิจารณ์กันได้ครับ แต่ผมว่าเราไม่ควรจะตีความหมายว่า ถ้ามี "เสรีภาพทางเศรษฐกิจ" มาก จะ "ดี" เสมอไปนะครับ เพราะมันอาจไม่ได้เกี่ยวอะไรกับการดำรงชีวิตของคนในประเทศเลยก็ได้

แต่ก็มันก็เป็นเหมือนกระจกส่องให้เรารู้ว่า "เสรีภาพทางเศรษฐกิจ" ของเราเป็นอย่างไรในสายตาคนภายนอกบางคน และเป็นอย่างไรเมื่อเปรียบเทียบกับประเทศอื่น

ยังไง ยังไง ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคะแนนถึงตกต่ำในช่วงท่านผู้นำมาเป็นนายกน้า...

Happy New Year!

2005-12-31T12:01:00.000-05:00

เย้ เวลาเมืองไทย คงขึ้นปีใหม่กันแล้ว ไปฉลองที่ไหนกันบ้างครับ

ขอให้มีความสุขมากๆในปีใหม่นี้ครับ ขอให้มีสติ ปัญญางอกงาม ดำรงตนในความไม่ประมาทครับ

พบกันใหม่ปีหน้าครับ

ศาสนากับเสรีภาพ?

2005-12-27T14:18:00.000-05:00

สุขสันต์วันหยุดครับ ขอให้มีความสุขกันมากๆนะครับ

เดี๋ยวนี้ที่นี่เขาแนะนำกันว่า อย่าทักทายคนที่เราไม่รู้จักว่า Merry Christmas นะครับ เพราะมันเป็นคำทักทายที่ "politically incorrect" เพราะเราอาจจะไปพูดกับคนศาสนาอื่นที่ไม่นับถือ Jesus Christ (ว่าๆไป เมืองไทยไม่เห็นจะมีปัญหาเลยทั้งๆที่มีคนนับถือคริสต์อยู่ไม่มาก แต่เห็นพูด Merry Christmas กันทั่วบ้านทั่วเมือง)

แต่ประเทศนี้ เรื่องศาสนากลายเป็นเรื่องละเอียดอ่อนมากขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะการแยกกันระหว่างรัฐกับศาสนา เมื่อไม่นานมานี้ศาลหลายแห่งโดนสั่งปลดป้ายบัญญัติสิบประการที่ติดอยู่หน้าศาลลง หรือโรงเรียนหลายแห่งโดนสั่งห้ามไม่ให้มีพูดสิ่งที่เกี่ยวกับศาสนา เพราะทำให้นักเรียนที่ไม่นับถือศาสนาคริสต์ไม่สบายใจ

คงคล้ายๆกับเวลาที่เราสวดมนต์หน้าเสาธง เพื่อนๆศาสนาอื่นคงไม่สบายใจ(แต่ผมจำได้ว่าเพื่อนๆที่นับถือศาสนาอื่นก็ยืนเฉยๆ ไม่เห็นเขาจะว่าอะไรนี่ครับ)

แล้วก็เรื่อง Intelligent Design กลายเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตขึ้นมาอีก เพราะโรงเรียนบางแห่งบังคับให้นักเรียนเรียนเรื่อง Intelligent Design ก่อนเรื่องวิวัฒนาการในวิชาชีววิทยา (Intelligent Design เป็นแนวความคิดที่ว่าบางสิ่งในจักรวาล โดยเฉพาะสิ่งมีชีวิต ต้องมี "อะไรสักอย่าง" เป็นผู้ออกแบบแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่ออกมาได้เลิศเลอเพอร์เฟ็คขนาดนี้ บางคนที่เชื่อในพระเจ้า ก็คิดว่าพระเจ้านี่แหละ เป็นผู้ออกแบบทุกอย่าง)

จนทำให้ผู้ปกครองบางคนที่ไม่เชื่อในเรื่องนี้ ไปร้องเรียนให้โรงเรียนยกเลิกข้อบังคับดังกล่าว จนกลายเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโต ถึงกับมีการลงมติกันเลย จนนักการเมืองบางคนถึงกับให้สัมภาษณ์ว่า ถ้าวันหลังเมืองถูกพระเจ้าลงโทษ ก็ไปสวดมนต์ให้ Charles Darwin ช่วยแล้วกัน อย่าร้องขออะไรจากพระเจ้าอีก

ว่าเข้าไปนั่น

ผมว่าอีกสักพักคงต้องมีการฟ้องร้องให้เอาคำว่า In God We Trust ออกจากธนบัตรทุกใบแน่ๆเลย

บางทีเสรีภาพในการนับถือศาสนาก็ไม่ได้ ได้มาง่ายๆนะครับ เพราะขอบเขตของเสรีภาพของคนหลายศาสนามันดันไปทับกัน

หรืออย่างในฝรั่งเศส ด้วยความตั้งใจที่ไม่อยากให้คนแสดงความแตกต่างของศาสนาออกมา จนนำไปสู่กับห้ามนักเรียนใส่ที่คลุมศีรษะไปโรงเรียน ก็กลายเป็นเรื่องอีกครับ

จนมีคนบอกผมว่า อย่าเอาเรื่องศาสนาขึ้นมาคุยบนโต๊ะอาหาร เพราะเราไม่อาจรู้ได้เลยว่า สิ่งที่เราพูดไปจะไปละเมิดใครเข้าหรือเปล่า

แต่ถึงไม่พูดหลายๆคนก็คงรู้อยู่ดีครับว่า ความแตกต่างทางศาสนานี่แหละครับ นำไปสู่สงครามและความขัดแย้งมาไม่รู้เท่าไรแล้ว

ผมว่าเมืองไทยโชคดีนะครับ ที่หลายๆศาสนาอยู่ร่วมกันได้ โดยมีความขัดแย้งค่อนข้างน้อย (ตรงนี้หลายคนคงเถียงผมแน่ๆว่าแล้วทางใต้ละ อันนั้นก็เถียงกันได้ครับ แต่ผมว่าต้นเหตุของความขัดแย้งตรงนั้น ไม่ได้เกิดจากความแตกต่างทางศาสนาแต่อย่างเดียวนะสิครับ แต่รวมไปถึงความแตกต่างทางเศรษฐกิจ และอุดมการณ์ทางการเมืองด้วย และถ้าไปเทียบกับบางประเทศแล้ว ผมว่าเมืองไทยโชคดีแล้วครับ)

ก็หวังครับ สักวันเราคงหาวิธีอยู่ด้วยกันได้ โดยเข้าใจและยอมรับความแตกต่างของคนต่างศาสนาและวัฒนธรรม และไม่ต้องกวาดสิ่งเหล่านี้เข้าไปใต้พื้นตลอดเวลานะครับ

***********************************

ใครยังไม่ได้ฟังสุนทรพจน์จากท่านผู้นำ แนะนำให้เข้าไปฟังอย่างยิ่งครับ ที่นี่ครับ

ท่านเปิดเผยความในใจหลายๆอย่าง โดยเฉพาะสาเหตุที่ท่านต้องประกาศสงครามกับยาเสพติด ฟังแล้วน่าคิดมาก

ขอหอม..กี่ทีดี

2005-12-11T10:47:00.000-05:00

เวลาเจอฝรั่งการทักทายกันด้วยการจับมือคงเป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าใครเคยไปงานปาร์ตี้ แล้วเจอเพื่อนต่างชาติ (โดยเฉพาะเพื่อนต่างเพศ) คงจะไม่แปลกที่จะเห็นเขา กอดแล้วยื่นแก้มไปหอมกัน พร้อมกับทำเสียงจ้วบในบางที (หอมนะครับ ไม่ใช่จูบ แค่เอาแก้มมาชนกันก็พอ ไม่มีการเอาลิ้นออกมาเพ่นพ่านเด็ดขาด)

คนไทยอย่างเราเจอแบบนี้ครั้งแรกๆอาจออกอาการยึกยัก เคอะเขิน อิดออด อับอาย ไม่กล้าเสนอหน้าเข้าไปหอมเป็นอันแน่ แต่ก็คงประหลาดถ้าเขาทำกันมาทั้งแถว แล้วจะไม่ทำอยู่คนเดียว แต่พอหลังๆเริ่มชิน ไม่วายจะดึงสาวมาหอมเองซะเลย

ผมว่า ถ้าเป็นผู้ชายก็ทำๆไปเถอะครับ แก้มเราไม่สึกหรอแน่ แต่ผู้หญิงไทยหลายๆคนคงไม่ค่อยอยากให้คนอื่นหอมเท่าไร ก็ไม่ต้องหอมก็ได้ ส่วนใหญ่คนต่างชาติเขาก็เข้าใจว่าวัฒนธรรมเราไม่หอมกัน

แต่ทีนี้พอมีเพื่อนฝรั่งต่างชาติต่างภาษามากขึ้นเรื่อย อาจจะเริ่มงงว่า เอ..แล้วเราจะหอมหรือไม่หอมดี หรือจะหอมกี่ทีดี

ถ้าไม่ได้ทักเพื่อนคนนั้นเป็นคนแรก คงจะไม่ลำบากอะไร เพราะก็ทำตามคนข้างๆซะ แต่เกิดซวย ยืนอยู่หน้าประตู แล้วเขาเปิดประตูเข้ามาเลยนี่จะทำไงดีนะ

ด้วยความที่เป็นคนไทย เราควรต้องรักษาภาพพจน์เล็กน้อย ด้วยการยื่นมือให้จับเฉยๆก่อน ไม่เสนอหน้าให้เขาหอมง่ายๆ ถ้าเขายื่นหน้าเข้ามา เราถึงยื่นหน้ากลับออกไป ยกเว้นว่าคนนี้เราเคยหอมมาก่อนแล้ว หอมอีกคงไม่เป็นไร หรือน่ารักมากๆ ขอหอมไว้ก่อนเป็นกำไรชีวิต แต่ยังไงก็ต้องคิดก่อนละครับ ว่ากี่ทีดี

ท่านผู้รู้บอกไว้อย่างนี้ครับ

ถ้าเป็นอเมริกันหรืออังกฤษ ส่วนใหญ่เขาจะสวมกอด หรือมีแอบหอมกันสักหนึ่งทีพอ (ยกเว้นคนนั้นจะเป็นแบบ European หน่อย)

ในยุโรปหลายประเทศ เช่น สเปน อิตาลี สวีเดน ฮังการี่ และประเทศในอเมริกาใต้ที่ได้รับอิทธิพลมาจากยุโรป เช่น เปรู อาเจนติน่า นี่เขาหอมกันสองทีพอครับ

ถ้าเป็นรัสเซีย สวิส อียิปต์ นี่ส่วนใหญ่จะสามนะครับ

แต่ถ้าเป็นฝรั่งเศสขนานแท้นี่ต้องสี่ครับ ข้างละสอง

แต่ถ้าเป็นชาวเอเชียด้วยกัน หรือยุโรปบางชาติอย่างเยอรมันนี่คงไม่ค่อยหอมกันเท่าไร อย่าเสนอหน้าสุ่มสี่สุ่มห้าละครับ เดี๋ยวหน้าแตกได้

สรุปแล้ว ตามเพื่อนข้างๆไว้ปลอดภัยกว่าครับ แต่ซวยเป็นคนแรก ก็เป็นฝ่ายรับแล้วกันครับ ถ้าเขายื่มแก้มมาเราค่อยหอม อ้อ แล้วที่หอมกันนี่ ส่วนใหญ่หอมกันเฉพาะคนคุ้นเคยนะครับ ไม่ใช่ว่าเห็นสาวน่ารัก แล้วรี่เข้าไปจับมือขอหอมแก้มเลยนะครับ

เริ่มข้างไหนก่อนก็แล้วแต่ประเทศอีกครับ แต่ให้ปลอดภัยไว้ก่อนก็ข้างขวามั้งครับ

อย่างเมื่อคืนนี้ผมเจอเพื่อนรัสเซีย แต่ดันจำไม่ได้ว่าหอมกี่ทีดี ผมก็เลยมั่วๆสองทีไป เขายื่นมาให้เป็นครั้งที่สาม แต่เราชักหน้ากลับมาแล้ว ก็ต้องแก้เกี้ยวด้วยการบอกว่า โอ้ มันมึนจริงๆ จำไม่ได้แล้วว่าหอมกี่ที

แต่ถ้าเป็นผู้ชายนี่ ผมไม่หอมเด็ดขาดครับ แม้ว่าวัฒนธรรมของเขาจะหอมกันก็เถอะ....กลัวฟ้าผ่าครับ อย่างดีก็สวมกอดตบหลังกันก็พอ

กลับมาก็หนาวเลย

2005-12-06T11:12:00.000-05:00

กลับเมืองไทยรอบนี้ แทบไม่ได้ทำอะไรเลยครับ แค่ออกไปตระเวนกิน พบปะญาติพี่น้อง ก็แทบหมดเวลาแล้วครับ ไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นเหมือนอย่างเคยกับเพื่อนฝูงอีกหลายคนที่อยากเจอ (แต่ไม่รู้มันอยากจะเจอเรากันหรือเปล่า)

ประกอบกับสายโทรศัพท์ที่บ้านห่วยเหลือรับประทาน คลื่นแทรกเยอะเหลือเกิน ต่อเน็ทหลุดแล้วหลุดอีก บางทีจะตอบเมล์แค่อันเดียว ต้องต่อโทรศัพท์ไปเจ็ดแปดที (แม่เห็นบิลค่าโทรศัพท์อาจมึนได้) เลยถูกตัดขาดจากโลกอินเตอร์เน็ทไปร่วมสองอาทิตย์ ก็ดีครับ นี่เป็นการพิสูจน์ว่าเรายังสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้โดยไม่มีอินเตอร์เน็ท (แม้ว่าจะเป็นช่วงสั้นๆก็ตาม)

รอบนี้ไปไกลสุดได้แค่หัวหินครับ แต่ก็รู้สึกว่าได้พักผ่อนอย่างแท้จริง เพราะแทบไม่ได้ทำอะไรเลย ไปนอนอ่านหนังสือริมชายหาด ฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่ง สบายใจจริงๆ เช้าๆก็ตื่นมารอดูพระอาทิตย์ขึ้น บ่ายๆก็โดดลงสระน้ำ ตกเย็นไปเดินตลาดหาของกิน สวรรค์ครับ

กลับไปถึงเมืองไทยวันแรกๆนี่ ตกใจแทบแย่ครับ เพราะอากาศมันช่างเย็นสบาย สามารถนอนเปิดหน้าต่าง ปิดแอร์ ได้อย่างไม่น่าเชื่อ ผมจำไม่ได้จริงๆครับว่าครั้งสุดท้ายที่สามารถนอนโดยไม่เปิดแอร์ในกรุงเทพได้ นี่มันเมื่อไรกัน แต่เสียดายเป็นอย่างนั้นได้แค่สองวัน แล้วคลื่นความร้อนมันก็กลับมา วันหลังๆนี่ออกไปข้างนอกทีแทบจะเป็นลม แต่ก็เป็นความรู้สึกที่คุ้นเคย

พอผมออกจากกรุงเทพ เมื่อคืนวันอาทิตย์ มาถึงนี่เช้าวันจันทร์ก็ทรมานสังขารเข้าที่ทำงานเลย แม้ว่าจะไม่ได้นอนเลยเกือบ 36 ชั่วโมง ไม่ได้ขยันเกินเหตุครับ แต่ขืนอยู่บ้านนี่หลับชัวร์ และก็จะเข้าสู่วงจร jet lag เป็นแพนด้าไปอีกเป็นอาทิตย์แน่ๆ

หลังจากคุ้นเคยกับอากาศร้อนที่กรุงเทพมา ตกเย็นแทบลมจับครับ ที่นี่พายุหิมะเข้า คืนเดียวตกไปสองสามนิ้ว เดินกลับบ้านนี่หนาวยะเยือก

หนาวขนาดนี้ ขอร้อนๆแบบกรุงเทพดีกว่าครับ

(มีรูปมาฝากนิดหน่อย ไปดูกันได้ที่ Gallery ครับ)

แนะนำของเล่นใหม่ skype

2005-11-21T02:08:00.000-05:00

เมื่อสักสองสามเดือนก่อน หลายๆคนคงได้ยินข่าว e-bay ทุ่มเงิน(และหุ้น)กว่าสองพันห้าร้อยล้านเหรียญ (ใช่ครับ สองพันห้าร้อยล้านเหรียญ หรือแค่ประมาณสักแสนล้านบาทเท่านั้นเอง) ซื้อบริษัทน้องใหม่อายุไม่เกินสองปี ชื่อ skype ซึ่งเป็นบริษัทให้บริการการสื่อสารผ่านอินเตอร์เน็ท ผมเข้าใจว่าบริษัทนี้ตั้งแต่ตั้งมายังไม่กำไรเลย และทำรายได้ 7 ล้านเหรียญ (ครับผม เจ็ดล้านเหรียญ)ในปี 2004 และคาดว่าจะมีรายได้ 60 ล้านเหรียญในปีนี้ครับ

คุ้มหรือเปล่าไม่รู้ครับ แต่ที่แน่ๆดีลนี้ทำให้ตลาด IT คึกคักขึ้นมาอีกรอบ หลังจากซบเซาไปนาน อย่างว่าครับ น้ำขึ้นต้องรีบตักครับ ถ้ายังจำกันได้ ช่วง peak ของ internet bubble บริษัทอย่าง AOL สามารถเอาหุ้นตัวเองไปรวมกะยักษ์ใหญ่วงการสื่ออย่าง CNN/Time Warner ทั้งกลุ่มมาแล้ว ทุกวันนี้เห็น Time Warner ยังตีอกชกหัวว่าไปรวมกะเขาทำหม้าย เพราะรวมกันปุ๊บ กำไรที่ได้จากธุรกิจฟาก AOL ก็ลดฮวบฮาบ จนมูลค่าหดหายไปมากทีเดียว

เปล่าครับ ที่เขียนนี่ไม่ได้จะวิเคราะห์ธุรกิจ IT ครับ แต่จะมาชวนเล่น skype ครับ (ใครเล่นอยู่ก็ไม่ต้องอ่านต่อก็ได้ครับ)

งานหลักอันนึงของ skype คือให้บริการ voice over IP ครับ และเขาก็มีโปรแกรมชื่อ skype ให้โหลดมาเล่นฟรีๆ หน้าตาคล้ายๆ msn messenger ครับ แต่นอกจากจะ chat กันได้แล้ว ยังคุยกันได้เหมือนโทรศัพท์อีกด้วย ได้ข่าวว่าเสียงชัดพอควรทีเดียว แต่ที่เด็ดกว่าคือเป็นโปรแกรมใหม่ network ส่วนใหญ่ยังไม่กั้น port นี้ เพราะงั้นหมดปัญหาเล่นที่ทำงานไม่ได้ หุหุ

ถ้าไม่กลัวไม่ได้ทำงานไปโหลดมาเล่นกันได้ครับ www.skype.com

กลับบ้านเรา...รักรออยู่

2005-11-19T11:15:00.000-05:00

จะกลับเมืองไทยละคร้าบ เจอกันเมืองไทยครับ

กะกลับไปกินเต็มที่ ใครมีร้านอาหารแนะนำ รบกวนบอกกันนิดนึงนะครับ

แนะนำหนังสือ

2005-11-09T16:31:00.000-05:00

พอดีไปเห็นหนังสือมาสองเล่มดูน่าสนใจดี เลยเอามาโฆษณาครับ

เล่มแรกนี่ ชื่อ The Travels of a T-Shirt in the Global Economy: An Economist Examines the Markets, Power, and Politics of World Trade เป็นเรื่องเกี่ยวกับการเดินทางของเสื้อยืด จะเป็นยังไงต้องลองอ่านดูครับ มีบทสัมภาษณ์คนเขียน ใน book forum ด้วยครับ ลองไปอ่านดูนะครับ

อีกเล่มนี่ชื่อ And the Money Kept Rolling In (and Out): Wall Street, the IMF, and the Bankrupting of Argentina ใครเคยอ่านเรื่อง The Chastening แล้วชอบไม่ควรพลาดเล่มนี้ครับ ผมเพิ่งได้มา ยังไม่ได้อ่านเลยครับ อ่านจบแล้วจะมาเล่าให้ฟังนะครับ

ขึ้นบ้านใหม่ Gallery by Kickoman

2005-11-08T17:37:00.000-05:00

เห็นนาย saruj ขึ้นบ้านใหม่ทีนึงสองบ้าน เลยขอขึ้นบ้านใหม่กะเขาบ้าง เป็นบ้านที่เพิ่งสร้างเสร็จ ยังไม่ได้ย้ายเข้าไปอยู่ แต่ย้ายของเข้าไปบ้างแล้ว

ใครผ่านไปผ่านมา ไปแอบดู Gallery by Kickoman ได้ที่ www.kickoman.com/gallery นะครับ ฝากเขียนคำติชมได้ตามระเบียบนะครับ

อ้อ ผ่านไปผ่านมา อย่าลืม ทำ "การบ้าน" ข้อสอง ไม่ต้องเป็นนักเศรษฐศาสตร์ก็ได้นะครับ อยากทราบความเห็น ไม่มีผิดถูกอยู่แล้ว =)

ข้อสอบกลางภาควิชาหลักเศรษฐศาสตร์ (ตอนที่สอง)

2005-11-04T06:47:00.000-05:00

หลังจากถามข้อแรกทิ้งไว้นาน ได้เวลากลับมาตอบคำถามข้อแรก และถามคำถามข้อสองแล้วครับ

ก่อนอ่านข้อสอง ถ้าใครยังไม่ได้อ่านคำถามข้อแรกและคำตอบที่มีผู้ร่วมสนุกมากมายเชิญไปอ่านที่นี่ก่อนนะครับ ท่าน corgiman ที่พักหลังเริ่มห่างหายจากวงการ ให้ความกรุณาแปะคำตอบไว้บนบลอกของท่านด้วย

จริงๆแล้ว ผมว่าคำถามข้อแรกของผมมันชี้นำไปหน่อย จริงๆน่าจะถามเพิ่มว่า ในฐานะที่เป็นผู้ควบคุมนโยบาย ท่านควรจะทำอะไรหรือไม่ นอกเหนือจากคำถามว่า จะทำอย่างไร

ผมว่าน่าสนใจเหมือนกันว่า อะไรคือบทบาทของ "รัฐ" ในการจัดการกับปัญหาเสถียรภาพทางเศรษฐกิจ

คุณ corgiman จากสำนัก midway ให้ความเห็นว่า รัฐไม่ควรทำอะไรปล่อยให้กลไกตลาดมันจัดการตัวมันเอง คุณ biggie บอกว่าตัดค่าใช้จ่ายภาครัฐ และค่อยๆทยอยปล่อยค่าเงินให้มีความยืดหยุ่นมากขึ้น (แต่บอกแล้วนะครับ ว่าเจ้าของประเทศไม่อยากปรับค่าเงิน)

ในกรณีสมมุตินี้ เครื่องชี้นำว่าประเทศนี้อาจจะมีปัญหาเสถียรภาพทางเศรษฐกิจ คือตัวเลขการขาดดุลบัญชีเดินสะพัดที่สูงขึ้น

สำหรับคนที่ไม่ใช่นักเศรษฐศาสตร์โดยกำเนิด อาจสงสัยว่าบัญชีเดินสะพัดนี่ มันเดินไปไหน แล้วสะพัดยังไง ภาษาอังกฤษเขาเรียกว่า current account ครับ มันคือบัญชีบันทึกการไหลเข้าออกของทรัพยากรที่เกี่ยวข้องกับ real transactions (ตรงข้ามกับ financial transactions) ซึ่งรวมไปถึงการนำเข้า ส่งออก สินค้าและบริการ และค่าตอบแทนปัจจัยการผลิต (เช่น ดอกเบี้ย เงินปันผล ฯลฯ)

บัญชีเดินสะพัดเป็นส่วนหนึ่งของดุลการชำระเงิน (balance of payment) ซึ่งบันทึกเงินที่ไหลเข้าออกประเทศ อีกส่วนหนึ่งใหญ่ๆของดุลชำระเงินคือ บัญชีการเงิน (financial account) ถ้าใครเรียนวิชาเศรษฐศาสตร์สมัยก่อน เขาเรียกบัญชีทุน หรือ capital account ครับ ซึ่งบันทึกเงินไหลเข้าออกที่เกี่ยวกับการเพิ่มขึ้นและลดลงของทรัพย์สินและหนี้สิน เช่น การชำระค่าสินค้าและบริการ เงินกู้ที่ต่างประเทศ เงินทุนที่เข้ามาลงทุนในตลาดหลักทรัพย์ หรือเงินทุนต่างชาติที่เอาเข้ามาตั้งโรงงานในประเทศ

หรือพูดแบบง่ายๆ (โดยไม่พิจารณาเงินทุนสำรอง) ได้ว่า ดุลบัญชีเดินสะพัด + ดุลบัญชีการเงิน = ดุลการชำระเงิน นั่นเอง

ผมว่าผมอาจจะต้องถอยกลับมาก้าวหนึ่งก่อน แล้วถามใหม่ว่า ดุลบัญชีเดินสะพัดที่ขาดดุลสูงขึ้นน่ะ เป็นสัญญาณบอกว่าประเทศนี้มีปัญหาเสถียรภาพหรือเปล่า

เอ...แต่ทำไมใครต่อใครต้องไปสนใจเรื่องปัญหาดุลบัญชีเดินสะพัดด้วยละ ถ้าเราเกินดุลการชำระเงิน แปลว่าเราได้เงินตราต่างประเทศมากกว่าที่เราจ่ายออกไป และเราสะสมทุนสำรองเพิ่มขึ้นทุกปี ก็น่าจะสบายใจได้แล้วนี่หน่า

แต่ผู้รู้หลายๆท่านบอกว่า ถ้าบัญชีเดินสะพัดขาดดุล แปลว่าเราต้องมีบัญชีการเงินที่ได้ดุล (surplus) เราถึงจะอยู่ได้ แต่เจ้าบัญชีการเงินเนี่ยมันไม่ยั่งยืน วัน(ไม่)ดีคืน(ไม่)ดี มันอาจจะหยุดไหลเข้าเอาดื้อๆ แล้วเราอาจจะมีปัญหาดุลการชำระเงินได้ คือมีเงินตราต่างประเทศที่เราไม่พอกับเงินตราต่างประเทศที่เราต้องจ่ายออก (จำเมืองไทยปี 2540 ได้ไหมครับ)

หลายคนอาจจะเถียงว่า เมืองไทยสมัยก่อนวิกฤตน่ะ มีหนี้ระยะสั้นเข้ามาเยอะ เลยทำให้บัญชีการเงินได้ดุล พอเกิดวิกฤต เจ้าหนี้อยากได้เงินคืน ก็เลยมีปัญหา แต่ประเทศนี้น่ะ เงินไหลเข้าเป็น FDI ทั้งน้าน โนพลอมแพลม...

เอ้า อันนี้ก็เถียงกันได้ครับ

อ่ะ เอาเป็นว่า ผมสมมุติให้ว่า ความเสี่ยงต่อวิกฤตมันสูงขึ้นก็แล้วกัน

กลับมาที่ปัญหาข้อสอง ที่ผมอยากถามละกัน (เฮ้อ กว่าจะมาได้...)

ในการบริหารนโยบายเศรษฐกิจมหภาคเนี่ย รัฐมีเครื่องมือใหญ่ๆสองอัน คือ ไม่นโยบายการคลัง ก็นโยบายการเงิน แต่ในเหตุการณ์สมมุตินี้ รัฐเหมือนโดนมัดมือไว้ข้างหนึ่ง ไม่สามารถใช้นโยบายการเงินได้ เพราะมันไม่ได้ผล งานจึงตกอยู่กับนโยบายการคลัง

ถ้ารัฐอยากลดแรงกดดันที่มีต่อดุลบัญชีเดินสะพัดเนี่ย ตำราเศรษฐศาสตร์มหภาคเล่มไหนๆบอกไว้ว่า ต้องรัฐรัดเข็มขัดอุปสงค์ภายในประเทศ หรือในแง่ของนโยบายการคลังก็คือ ตัดรายจ่าย หรือไม่ก็ขึ้นภาษี (เพราะ X-M=Y-C-G-I) (เพราะรัฐไม่สามารถเข้าไปทำอะไรกับความสามารถทางการแข่งขันได้ ในระยะสั้น)

ทีนี้รัฐก็อยู่ในสภาวะได้อย่างเสียอย่าง คือถ้าไม่ทำอะไร ประเทศก็เติบโตไปเรื่อย แต่ความเสี่ยงที่เกิดวิกฤตก็สูงขึ้น (อย่างที่บอกครับ สมมุติว่ามันสูงขึ้นละกัน) แต่ถ้าทำอย่างตำราเศรษฐศาสตร์ว่าไว้ ก็คือตัดรายจ่าย หรือขึ้นภาษี ก็อาจจะลดความเสี่ยงที่จะเกิดวิกฤตได้ แต่ก็ต้องแลกกับอัตราการเจริญเติบโตที่ลดลง หรือต้องไปอธิบายกับประชาชนว่าทำไมถึงจะต้องตัดงบสร้างถนน หรือลดจำนวนข้าราชการด้วย (ซึ่งประชาชนอาจจะฟังไม่เข้าใจ และทำให้ท่านแพ้เลือกตั้งคราวหน้าได้)

คำถามคือว่าถ้าท่านเป็นรัฐบาล ท่านจะทำยังไง จะเลือกทางเลือกแบบไหน (หรือถ้ามีทางเลือกทางอื่นก็บอกมาได้นะครับ) และเพราะอะไร

แน๊ เริ่มเหมือนข้อสอบจริงขึ้นทุกที

เอ้า เริ่มทำข้อสอบได้ครับ....

daylight saving

2005-10-30T08:13:00.000-05:00

วันนี้คนที่อยู่ในหลายๆประเทศคงตื่นมาแบบสบายใจ เพราะได้นอนต่ออีกชั่วโมงนึง (ถ้าไม่ลืมว่าต้องปรับนาฬิกาแล้วนะครับ) เพราะวันนี้เป็นวันที่ปรับ daylight saving time กลับไปเป็นเวลาปกติ อย่าลืมนะครับว่า เมื่อคืนนี้เวลาเดินจาก ตึหนึ่งห้าสิบเก้านาที กลับไปตีหนึ่งอีกรอบนึง เพราะงั้นตื่นมาแล้วต้องปรับนาฬิกาย้อนกลับไปหนึ่งชั่วโมงครับ

คนที่อยู่เมืองไทยไม่ต้องปรับไปกะเขานะครับ เดี๋ยวเกิดผิดนัดสาวๆ แล้วจะมาบอกว่าปรับเวลาตาม daylight saving นี่จะซวยเอานะครับ

ก่อนที่ผมจะมาถามคำถามข้อสอบกลางภาคข้อสอง (เพราะเขียนไม่ทัน) ขออนุญาตเล่าเรื่อง daylight saving นี่ก่อนแล้วกันครับ เดี๋ยวจะตก trend ไปเสียเปล่า

หลายๆคนคงจะเคยสงสัยเหมือนผมตอนมาต่างประเทศใหม่ๆว่า ไอ้ daylight saving ทำไมเขาถึงต้องเปลี่ยนนาฬิกาให้ยุ่งยากด้วย แล้วนอกจากประเทศที่เราอยู่เนี่ย ประเทศอื่นเขาปรับนาฬิกากันหรือเปล่า

เจ้า daylight saving เนี่ย ชื่อมันก็บอกอยู่แล้วครับ ว่าปรับเพื่อ "ประหยัด" แสงอาทิตย์ เพราะอะไรเหรอครับ ก็เพราะว่าโลกเอียงครับ ขณะที่โลกโคจรรอบดวงอาทิตย์ ประเทศที่อยู่ห่างจากเส้นศูนย์สูตรมาก (ทั้งซีกโลกเหนือและซีกโลกใต้) จะมีเวลากลางคืนกับกลางวันเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ในฤดูร้อนจะมีเวลากลางวันยาวกว่ากลางคืน และกลางคืนยาวกว่ากลางวันในฤดูหนาว ประเทศที่อยู่เหนือหรือใต้มากๆ อาจจะเห็นพระอาทิตย์เกือบทั้งวันทั้งคืนในฤดูร้อน และอาจจะแทบไม่เห็นพระอาทิตย์เลยในฤดูหนาว

ทีนี้แทนที่จะ "เสีย" แสงอาทิตย์ไปเปล่าๆในช่วงเช้าที่คนเรายังนอนอยู่บนเตียง เขาก็แนะนำกันว่าปรับเอาแสงอาทิตย์ให้มันส่องนานขึ้นในตอนเย็นดีกว่า คนเราจะได้ไม่ต้องรีบเปิดไฟตอนกลับถึงบ้าน (มันยังสว่างอยู่ ไม่ต้องรีบกลับบ้านก็ได้)

เช่นว่าในอเมริกา ถ้าไม่ปรับ daylight saving เนี่ย ในฤดูร้อนพระอาทิตย์อาจจะส่องจากตีห้า ถึงสองทุ่ม เขาก็เลยปรับ daylight saving ไปสักชั่วโมง ให้มันสว่างจากหกโมงเช้า ถึงสามทุ่มแทน

มีการศึกษาแล้วพบว่า daylight saving เนี่ยช่วยประหยัดพลังงานได้จริงๆ อย่างน้อยก็สักหนึ่งเปอร์เซนต์ ต่อวัน ซึ่งถ้านับเป็นพลังงานที่ประหยัดได้ก็นับว่ามากโขอยู่ นอกจากนั้นแล้วยังพบอีกว่าการปรับเวลายังช่วยลดอุบัติเหตุ และอาชญกรรมอีกด้วย เพราะมีแสงอาทิตย์ในเวลาที่คนอยู่นอกบ้านเยอะขึ้น (อ่านเกี่ยวกับ day light saving และประโยชน์ของมันได้ที่นี่ครับ
http://www.energy.ca.gov/daylightsaving.html)

ทีนี้คงมีคนถามว่า แล้วทำไมต้องปรับกลับด้วยละ ถ้ามันประหยัดพลังงานก็ปล่อยให้พระอาทิตย์ตกตอนดึกๆทั้งปีเลยสิ ก็เพราะว่าพอฤดูหนาวมาเนี่ย ถ้าเราไม่ปรับกลับ กว่าพระอาทิตย์จะขึ้นก็คงเจ็ดแปดโมงเช้าแน่ๆ พลังงานที่ประหยัดได้ตอนกลางคืนเลยโดน offset จากพลังงานที่ใช้มากขึ้นในตอนเช้า (แล้วลองนึกดูว่าถ้าเจ็ดโมงเช้ายังไม่สว่าง นี่คนคงไปทำงานสายกันหมด)

เลยมีคนพูดให้จำกันง่ายๆว่า ฤดูไหนจะปรับเวลาไปข้างหน้าหรือย้อนไปข้างหลังว่า "spring forward, fall back" ก็คือว่า ถ้าเป็นฤดูใบไม้ผลิ เราจะปรับเวลาไปข้างหน้า (spring แปลว่ากระโดด ก็ต้องกระโดดไปข้างหน้า) ส่วนถ้าเป็นฤดูใบไม้ร่วง อย่างเช่นวันนี้ เราก็ต้องปรับเวลาย้อนไป (fall แปลว่าล้ม ก็ต้องล้มไปข้างหลัง)

ถ้ายังนึกภาพไม่ออก ลองดูจากภาพข้างล่างนี้ครับ (ที่มา http://webexhibits.org/daylightsaving/c.html) ลองเอาเมาส์ไปวางบนแผนที่แล้วลองดูเวลากลางคืนกลางวันที่เปลี่ยนไปในแต่ละเดือนสิครับ

แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกประเทศจะมี daylight saving time กันหมดนะครับ (เห็นชัดๆอย่างเมืองไทยไม่เห็นต้องปรับ) ลองดูแผนที่ข้างล่างนี้ครับ ประเทศสีเหลืองคือประเทศที่ปรับ daylight saving time และประเทศสีเทาไม่ได้ปรับครับ และที่น่าสนใจคือประเทศซึกโลกเหนือกับประเทศซึกโลกใต้ จะปรับเวลากลับกัน เพราะงั้นประเทศอย่างชิลี อาจจะมีเวลาตรงกลับเวลา eastern ของอเมริกาในบางช่วงของปี และห่างกันสองชั่วโมงในอีกช่วงของปี

แต่ละประเทศก็กำหนดวันที่ปรับเวลาต่างกันไป ในปัจจุบัน อเมริกาก็จะปรับกันวันอาทิตย์แรกของเดือนเมษายน และปรับกลับอีกทีวันอาทิตย์สุดท้ายของเดือนตุลาคม (ก็คือวันนี้นั่นเอง) ส่วนประเทศส่วนใหญ่ทางยุโรป จะปรับเวลาเข้าสู่ daylight saving time ก่อนหน้านั้นอาทิตย์นึง (วันอาทิตย์สุดท้ายของเดือนมีนาคม) และก็ปรับเข้าเวลาปกติพร้อมกัน แต่กฎหมายพลังงานที่เพิ่งผ่านสภาของสหรัฐอเมริกาไปกำหนดให้ยืดเวลา daylight saving ไปอีกเดือนนึงครับ เริ่มตั้งแต่ปี 2007 daylight saving จะเริ่มปรับกันตั้งแต่อาทิตย์ที่สองขึ้นเดือนมีนาคม จนถึงอาทิตย์แรกของเดือนพฤศจิกายน เข้าใจว่าเพื่อยืดเวลาให้ประหยัดกันอีกหน่อย ลองกด link (ยังไม่กล้าสะกดเป็นภาษาไทยกลัวผิด อิอิ) บนแผนที่ข้างบน ดูว่าแต่ละประเทศเปลี่ยนเข้าสู่ daylight saving time กันวันไหนนะครับ

อ่ะทีนี้ พอเข้าใจแล้วว่า daylight saving คืออะไร มีประโยชน์อย่างไรแล้ว สงสัยกันไปต่อหรือเปล่าครับ ว่าใครนะช่างคิด เขาว่ากันว่า ความคิดนี้ย้อนไปถึง Benjamin Flanklin นักคิดและนักการเมืองชื่อดังของสหรัฐอเมริกา ซึ่งเขียนไว้ตั้งแต่ปี 1784 ในบทความชื่อ "An Economical Project" สมัยเป็นทูตอยู่ที่ฝรั่งเศส (อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับ ประวัติ day light saving ได้ที่นี่ครับ http://webexhibits.org/daylightsaving/index.html)

ซึ่งความคิดนี้ก็ได้รับการพัฒนา ดัดแปลง แก้ไข เรื่อยมาจนปัจจุบัน (และก็ยังเปลี่ยนแปลงอยู่เรื่อยๆ) เจ้า daylight saving นี้ยังใช้เป็นเครื่องมือในการประหยัดพลังงานแบบสุดโต่ง ช่วงสงครามโลก และเชื่อไหมละครับว่าเมื่อปี 2001 ตอนที่ รัฐ California เกิดวิกฤตการณ์พลังงานครั้งใหญ่ ยังมีการเสนอให้ใช้ daylight saving กันทั้งปีเพื่อประหยัดพลังงานเลย แต่เกิดเหตุการณ์ 9/11 ซะก่อน กฎหมายนี้เลยไม่ได้ผ่าน congress และก็ไม่ได้มีการเสนอกลับเข้ามาใหม่ เพราะวิกฤตการณ์พลังงานคลี่คลายไปพอดี

เหนื่อยพอดี...อ่านจบแล้วอย่าลืมปรับเวลาด้วยนะครับ ผมยังไม่ได้ปรับเลย...

ใครสนใจ แนะนำให้ไปอ่านหนังสือเล่มนี้ครับ "Seize the Daylight: The Curious and Contentious Story of Daylight Saving Time" ผมยังไม่ได้อ่านหรอกครับ แต่ท่าทางน่าสนุกดี มี quote ที่เกี่ยวกับเรื่องนี้ที่น่าสนใจเช่น

"An extra yawn one morning in the springtime, an extra snooze one night in the autumn is all that we ask in return for dazzling gifts. We borrow an hour one night in April; we pay it back with golden interest five months later."
—Winston Churchill

"Daylight time, a monstrosity in timekeeping."
—Harry Truman

"It seems very strange . . . that in the course of the world's history so obvious an improvement should never have been adopted. . . . The next generation of Britishers would be the better for having had this extra hour of daylight in their childhood."
—Sir Arthur Conan Doyle

ข้อสอบกลางภาค หลักเศรษฐศาสตร์ 2

2005-10-26T02:02:00.000-04:00

เอ้า นักศึกษา เข้าห้องสอบได้แล้วครับ วันนี้มีคำถามมาถามท่านนักเศรษฐศาสตร์ และไม่ใช่นักเศรษฐศาสตร์ทั้งหลาย

ถ้าท่านเป็นผู้กำหนดนโยบาย (ไม่ต้องเป็นรัฐมนตรีคลัง หรือผู้ว่าแบงค์ชาติก็ได้นะครับ เป็นนายกฯก็ได้) ของประเทศกำลังพัฒนาประเทศหนึ่ง ประเทศของท่านใช้นโยบายอัตราแลกเปลี่ยนแบบคงที่ เงินตราไหลเข้าออกประเทศได้สบายๆ และประเทศของท่านก็กำลังเป็นที่สนใจของนักลงทุน ทุนนอกไหลเข้าแบบสนุกสนาน(คิดถึงประเทศเอเชียก่อนวิกฤตไว้ครับ)

ด้วยความที่เป็นประเทศกำลังพัฒนาแบบร้อนแรง การบริโภคและการลงทุนก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว การนำเข้าก็สูงขึ้น (ทั้งการนำเข้าสินค้าบริโภค และสินค้าวัตถุดิบ) แต่การส่งออกเริ่มแย่ลง เพราะค่าแรงงานของประเทศท่านเริ่มสูง ความสามารถทางการแข่งขันเริ่มสู้ประเทศแรงงานถูกไม่ได้ซะแล้ว ส่งผลให้ทุนบัญชีเดินสะพัดของประเทศของท่านขาดดุลแบบน่ากลัว (เอาแบบมากกว่าร้อยละสิบของผลผลิตมวลรวมประชาชาติเลย)

ด้วยความจำเป็นบางประการ คุณไม่สามารถใช้นโยบายปิดกันทุนนอกได้ นโยบายอัตราแลกเปลี่ยนก็เปลี่ยนไม่ได้ ต้องคงค่าไว้อย่างนั้น

คำถามข้อแรก...ในฐานะที่คุณเป็นรัฐบาล คุณจะทำอย่างไรในระยะสั้น เพื่อลดความเสี่ยงที่เกิดจากการขาดดุลบัญชีเดินสะพัด ที่อาจนำไปสู่วิกฤตการณ์ทางการเงินได้

อ่า ใครว่างๆ ตอบคำถามข้อแรกก่อน แล้วเดี๋ยวจะมาถามคำถามข้อสองครับ

ชื่อนี้ท่านได้แต่ใดมา

2005-10-15T11:22:00.000-04:00

เคยสงสัยกันหรือเปล่าครับ ว่าบรรดาชื่อยี่ห้อสินค้า ห้างร้าน ที่เราได้ยินติดหู พูดกันติดปากทั้งหลายน่ะ เขาชื่อเอามาจากไหนกัน ถ้าไม่นับพวกที่ใช้ชื่อตัวเองมาตั้ง (ซึ่งก็น่าสนใจอยู่ แต่ไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไร) ที่มาของชื่อบางอันน่าสนใจดีครับ ลองดูกันเล่นๆ

ใครรู้เปล่าครับว่า ชื่อ “google” search engine อันดับต้นๆของโลกน่ะ มาจากไหน เขาบอกว่าเอามาจากคำว่า googol ซึ่งคือหน่วยนับที่แทนด้วยเลขศูนย์ 100 ตัว (หรือ สิบยกกำลังร้อยนั่นเอง) ไม่รู้แล้วครับว่าภาษาไทยจะเรียกอะไร คงจะเรียกว่า “หมื่น ล้านๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” นับไม้ยมกได้สิบห้าตัว เหวอ..... เขาตั้งชื่อนี้เพื่อแสดงให้เห็นถึงจำนวนข้อมูลมหาศาลในโลกอินเตอร์เน็ท ที่เจ้า search engine นี้สามารถครอบคลุมได้

ส่วน IKEA ร้านเฟอร์นิเจอร์ยักษ์ใหญ่ราคาประหยัดขวัญใจเด็กนักเรียน และคนทำงานทุนน้อยแบบผม เขาบอกว่าชื่อนี้ได้มา เพราะผู้ก่อตั้งชื่อ Ingvar Kamprad ซึ่งบ้านเขาเป็นฟาร์มชื่อ Elmtaryd ใกล้หมู่บ้าน Agunnaryd ในสวีเดน

ร้านกาแฟยอดนิยม starbucks นั้น ตั้งชื่อตามตัวละคร starbuck ในเรื่อง Moby Dick นวนิยายสุดคลาสสิค

แล้วยางยอดฮิต “Bridgestone” ละครับ เขาบอกว่า มาจากชื่อเจ้าของ Shojiro Ishibashi ซึ่งนามสกุลของเขาแปลตามตัวได้ว่า “stone bridge”

ส่วนรองเท้า Nike นั้น ตั้งชื่อตามเทพเจ้า Nike ของกรีก ซึ่งเป็นเครื่องหมายของชัยชนะ และยังวิ่งและบินเร็วอีกด้วย

ใครรู้ที่มาของชื่อน่าสนใจๆอย่างอื่น มาแบ่งกันได้นะครับ

kickoman รายงานจากเมือง Sandanski, Bulgaria

กลับมาแล้ว...

2005-10-04T13:46:00.000-04:00

หายไปซะหลายวันครับ พอดียุ่งๆกับเรื่องย้ายบ้าน ย้ายห้องทำงาน ย้ายแผนก เตรียมประชุม เที่ยว ฯลฯ เลยไม่มีเวลามาเขียนบลอก

เห็นว่าหนังสือรวมบลอก (ชื่อ blog blog) ใกล้ออกแล้ว อย่าลืมไปอุดหนุนนะครับ

พอหายไปเลยไม่มีเวลาอ่านบลอกคนอื่นด้วย ไว้จะพยายามตามไปอ่านนะครับ

ช่วงที่ผ่านมามีเรื่องเยอะเลย แต่เสียดายไม่มีเวลาเขียนถึง

จริงๆแล้ววันก่อนพยายามจะพิมพ์เรื่องสามจังหวัดชายแดนภาคใต้มาทีนึงแล้ว แต่ทิ้งไว้นานไปหน่อย พอกด publish มันก็เลยหายไปเลยทั้งอัน นั่งร้องไห้อยู่สองสามวัน ไว้มีพลังจะเขียนอีกทีละกันครับ

หลังจากย้ายบ้านแบบ full-scale ด้วยรถ u-haul 14 ฟุต 1 รอบ กับอีกไม่รู้กี่คันรถเก๋ง กระบวนการย้ายบ้านของผมก็สำเร็จ ตอนนี้เหลือแต่กำจัดกล่องทั้งหลาย ท่าทางจะใช้เวลาอีกหลายเพลานัก

อาทิตย์ก่อนผมไป conference แถวๆ San Francisco ยิ่งทำให้คิดถึงเมืองนี้เข้าไปใหญ่ สมัยก่อนขับรถสิบนาทีก็เจอทะเล เดี๋ยวนี้ขับไปสอง สามชั่วโมง เจอแต่ชายหาดปลอม ตูละเศร้า มิน่าละ เขาถึงบอกว่า I left my heart in San Francisco =)

ระหว่างรอขึ้นเครื่องบิน ผมไปนั่งแอบอ่าน the economist ฉบับที่แล้ว ที่สนามบิน เจอเรื่อง Global Imbalances เต็มไปหมดเลย ใครสนใจลองไปอ่านดูนะครับ

บทความอ่านฟรี: The great thrift shift

ไว้ว่างๆแล้วจะกลับมาเขียนอีกทีนะครับ

โฆษณาหนังสือ

2005-09-15T17:34:00.000-04:00

เพิ่งสังเกตว่า IMF มีรายงานออกมาพร้อมๆกันสองเล่ม มีให้โหลดอ่านฟรีๆ ใครสนใจลองกดไปดูนะครับ

เล่มแรก Global Financial Stability Report เป็นหนังสือออกปีละสองครั้ง เกี่ยวกับสถานการณ์และประเด็นที่เกี่ยวกับตลาดการเงินระหว่างประเทศ เล่มนี้เพิ่งออกสดๆร้อนๆวันนี้เอง ใครสนใจเรื่องเงินๆทองๆ สถานการณ์ตลาดการเงิน อะไรคือความเสี่ยง อะไรคือแนวโน้ม ไปอ่านดูนะครับ

ส่วนอันนี้เป็น sneak preview ของ World Economic Outlook ฉบับเต็มใกล้ออกแล้วครับ ใครสนใจเรื่องเศรษฐกิจโลก Global Imbalances คืออะไร แล้วมันไม่ balance ตรงไหน Inflation Targeting คืออะไร ไม่ควรพลาด

ไหนๆโฆษณาหนังสือแล้ว ขอโฆษณาหนังสือเก่าหน่อย ใครยังไม่ได้อ่าน freakonomics ลองไปแอบๆยืนอ่านที่ร้านหนังสือดูนะครับ เล่มนี้ คุณปิ่นฯ แนะนำมาอีกที อ่านแล้วสนุกดีเหมือนกันครับ

อีกเล่มละกันครับ เพราะพอดีเพิ่งได้ฟรีมา =) "Saving Capitalism from the Capitalists: unleasing the power of financial markets to create wealth and spread opportunity" เล่มนี้เป็น reaction จากค่าย "ทุนนิยม" (หรือ ระบบตลาดเสรี) ที่ถูกโจมตีมากเหลือเกิน หนังสือเล่มนี้พูดถึงหน้าที่ของตลาด (โดยเฉพาะตลาดการเงิน) อะไรคือข้อดีของระบบนี้ และจะทำอย่างไรเพื่อป้องกันไม่ให้ "ระบบ" นี้ ก่อให้เกิดเหตุไม่พึงประสงค์ทั้งหลาย ใครไม่พอใจระบบทุนนิยมลองอ่านดูนะครับ ว่าผู้เขียนมีเหตุผลหรือไม่อย่างไร

ตอนนี้กระแสฮุบสื่อกำลังมาแรง ได้ข่าวรัฐบาลทหารพม่าก็จะฮุบ Myanmar Times กะเขาด้วย

เขียนบลอกนี่จะโดนสั่งปิดหรือเปล่านะ หุหุ

ของเล่นบทเน็ท (โฆษณาชวนเชื่อ)

2005-09-13T14:20:00.000-04:00

หลังจากเขียนบลอกแบบขี้เกียจไปสองที ด้วยการตัดแปะล้วนๆ คราวนี้ต้องกลับมาเขียนสักหน่อย

ตอนแรก พยายามจะเขียนเรื่องที่ไปเที่ยวนิวยอร์คมา แต่ด้วยความขี้เกียจประกอบกับงานยุ่ง ติดไปติดมา ทำให้ความทรงจำลบเลือน เขียนไม่ออกซะแล้ว เอาเป็นว่าใครอยากรู้ว่าไปทำไรมา ไปดูรูปแล้วกันนะครับ ที่ http://spaces.msn.com/members/kickoman05/ ว่างๆจะเอารูปมาเพิ่มอีกครับ

พอดีเพิ่งไปเจอของเล่นใหม่ครับ กำลังสนุก เลยเอามาโฆษณาสักหน่อย (ใครรู้แล้วขออภัยนะครับ)

สงสัยจังครับ ว่าท่านทั้งหลาย เวลาเปิด browser ขึ้นมา ตั้งเวบอะไรไว้เป็น homepage เหรอครับ บางคนอาจจะตั้งหน้าสโมสรฟุตบอลที่ตัวเองชอบ บางคนก็ตั้งหน้ามหาลัยตัวเองไว้ บางคนอาจจะเปิดหน้าข่าวไว้อ่านติดตามสถานการณ์ อย่าง straw hat นี่สงสัยเปิดมาเจอเวบโป๊เลย เพราะจะได้ไม่ต้องพิมพ์หลายรอบ

ผมเคยมีปัญหาครับ เพราะเปิดหน้าแรกมาทีไรก็ต้องไปเวบอื่นๆอีก เพื่อเช็คข่าว เช็คอากาศ และข้อมูลๆ เพราะหน้าแรกไม่ดีพอ

ผมไม่ค่อยเจอเวบไหนที่รวม information หลายๆอย่างแบบที่เราต้องการ พวกเวบข่าวก็มีแต่ข่าว เวบมหาลัยก็ไม่เคยเปลี่ยนเลยทั้งปี

รู้ไหมครับ ว่าเดี๋ยวนี้ เราสามารถ personalize เวบของเราเองได้ง่ายๆ

google ออก personalized google ส่วน yahoo ก็มีครับ คือ My Yahoo! นอกจากนี้ start.com ก็มี feature คล้ายๆกันครับ มี list ของ feed ให้เลือกเยอะดีด้วยครับ คาดว่าเป็นของ msn ออกมาสู้กัน เดี๋ยวนี้ศึกชิงสุดยอด web portal แข่งกันหนักครับ ใครออกอะไรมา คนอื่นก็ออกตามมาติดๆ คนเล่นเน็ทเลยสบาย ได้ของฟรี คุณภาพดีไว้ใช้กัน

ผมขอพูดถึง google อย่างเดียวละกันครับ ผมชอบเพราะมันโล่งดี อันอื่นๆก็มี feature คล้ายๆกันหมด ลองกดๆไปดูแล้วกันครับ

คนที่นิยม google อาจจะคุ้นเคยกับหน้าว่างๆ ของ google แต่เดี๋ยวนี้เราสามารถแปะหัวข้อข่าวต่างๆ ที่เราสนใจไว้ได้ในหน้าเดียว และยังสามารถ update หัวข้อข่าวพวกนั้นได้ตลอดทั้งวัน โดยอาศัยเทคโนโลยี่ RSS ขออย่างเดียวว่า คุณมี gmail account (เดี๋ยวขอฟรีได้แล้วนะครับ ไม่ต้องรอ refer แบบสมัยก่อน) และเวบที่เราต้องการนั้น มี RSS Feed เท่านั้น

RSS Feed คืออะไรเหรอครับ ลองไปอ่านดูจาก link ข้างบนดูนะครับ คร่าวๆแล้วเนี่ยมันย่อมาจาก "Really Simple Syndication" มันคือ file format ในตระกูล XML อย่างหนึ่ง เหมาะสำหรับเวบที่มีการอัพเดทอยู่เรื่อยๆ (เช่น blog, เวบข่าว, พยากรณ์อากาศ) เจ้า RSS เนี่ย ทำให้คนที่ subscribe สามารถเก็บเอาข้อมูลที่สำคัญ (เช่น หัวข้อข่าว, เนื้อเรื่องย่อ ฯลฯ) จาก entry บนเวบนั้นไปใช้ได้ (ใครใช้ safari บน mac คงเห็น feature อันนี้แล้ว)

จะสังเกตได้ว่า เวบเดี๋ยวนี้ โดยเฉพาะเวบที่มีข้อมูลเยอะๆ update บ่อยๆ จะใช้ XML และ RSS feed กันอย่างกว้างขวาง ใครเป็น guru ทางเวบ อยากเพิ่มเติมเชิญนะครับ

ใครสนใจลองไป customize google ของตัวเองดูได้ที่ www.google.com/ig แล้วลอง sign in ด้วย gmail account แล้วก็กดตรง "add content" ดู แค่นี้ก็สนุกได้แล้วครับ

ทีนี้ละครับ เราก็สามารถมีเวบ ที่รวมข้อมูลทุกอย่างที่เราต้องการไว้ในหน้าเดียว ทั้งหัวข้อข่าวจากหนังสือพิมพ์ที่เราสนใจ, บทความจากนิตยสารยอดนิยม, เช็คราคาหุ้นที่เราซื้อไว้, อ่าน quote of the day, ข่าววงการลูกหนังโลก, เช็ครอบเวลาหนัง, วันนี้มี deal อะไรเด็ดๆจาก techbargains.com บ้าง, พรุ่งนี้ฝนจะตกหรือเปล่า, หรือแม้แต่ว่าวันนี้ ปิ่น ปรเมศวร์ หรือ blogger ยอดนิยมของเรา update บลอกของเขาแล้วหรือยัง!!! โดยมันจะขึ้นมาแต่หัวข้อ ถ้าเราสนใจก็แค่กดเข้าไปอ่านจากตรงนั้น

นอกจากนั้น ยังสามารถรวม link ที่เราเข้าบ่อยๆไว้ในหน้าเดียว และเรายังสามารถ โยกย้ายตำแหน่งของ feed แต่ละอันได้ตามใจชอบ

ผมว่ามันเป็น homepage ในฝันของผมจริงๆ ที่เดียวอยู่ เสียดายผมยังหาวิธีเอารูปมาลงยังไม่ได้ แหะ แหะ

โดย feed ยอดนิยมหลายๆอัน เช่น เช็คราคาหุ้น เช็คอากาศ หัวข้อข่าวจาก cnn, msnbc, reuters เขามีให้อยู่แล้วครับ แต่สำหรับ site อื่นๆที่เขาไม่ได้ให้มาครับ เราก็สามารถเพิ่มเติมเข้าไปได้เอง แต่เราต้องรู้ว่า address ของ RSS feed ที่เราต้องการน่ะ มันอยู่ที่ไหน อันนี้ไม่ยากครับ แต่ก็ไม่ได้ง่ายซะทีเดียว

เช่น สำหรับ blog ที่เก็บไว้บน blogspot address ของ RSS feed คือ bloggername.blogspot.com/atom.xml
ส่วนของ the economist คือ www.economist.com/rss/printedition/economist_printedition.xml สำหรับ print edition ดังนี้เป็นต้น

สำหรับเวบอื่นๆ ลองมองหาสัญลักษณ์ RSS ในเวบใกล้บ้านคุณ แล้วลอง add ดูนะครับ

ใครเล่นแล้ว อย่าลืม add feed จาก the onion กับ Reuters Oddly Enough ดูนะครับ ขำสุดๆอ่ะ

ใครเล่นแล้วได้ผลประการใด บอกด้วยนะครับ

CDO, synthetic CDO กะ CDS มันคืออะไรนะ

2005-09-12T17:19:00.000-04:00

วันก่อนเขียนถึงเรื่อง risks ใน financial markets เลยพาดพิงไปถึง credit derivatives, credit default swaps, Ford, GM. พอดีวันนี้เปิด Wall Street Journal ผ่านๆ เห็นบทความนี้น่าสนใจดี เลยเอามาแปะให้อ่านกัน (ตูจะโดนฟ้องข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์หรือเปล่าหว่าเนี่ย...) ไว้ว่างๆจะมาเขียนถึงอีกทีนะครับ

How a Formula Ignited a Market

When a credit agency downgraded General Motors Corp.'s debt in May, the auto maker's securities sank. But it wasn't just holders of GM shares and bonds who felt the pain.

Like the proverbial flap of a butterfly's wings rippling into a tornado, GM's woes caused hedge funds around the world to lose hundreds of millions of dollars in other investments on behalf of wealthy individuals, institutions like university endowments -- and, via pension funds, regular folk.

All this traces back, in a sense, to a day eight years ago when a Chinese-born New York banker got to musing about love and death -- specifically, how people tend to die soon after their spouses do. Therein lies a tale of how a statistician unknown outside a small coterie of finance theorists helped change the world of investing.

The banker, David Li, came up with a computerized financial model to weigh the likelihood that a given set of corporations would default on their bond debt in quick succession. Think of it as a produce scale that not only weighs a bag of apples but estimates the chance that they'll all be rotten in a week.

The model fueled explosive growth in a market for what are known as credit derivatives: investment vehicles that are based on corporate bonds and give their owners protection against a default. This is a market that barely existed in the mid-1990s. Now it is both so gigantic -- measured in the trillions of dollars -- and so murky that it has drawn expressions of concern from several market watchers. The Federal Reserve Bank of New York has asked 14 big banks to meet with it this week about practices in the surging market.

The model Mr. Li devised helped estimate what return investors in certain credit derivatives should demand, how much they have at risk and what strategies they should employ to minimize that risk. Big investors started using the model to make trades that entailed giant bets with little or none of their money tied up. Now, hundreds of billions of dollars ride on variations of the model every day.

"David Li deserves recognition," says Darrell Duffie, a Stanford University professor who consults for banks. He "brought that innovation into the markets [and] it has facilitated dramatic growth of the credit-derivatives markets."

The problem: The scale's calibration isn't foolproof. "The most dangerous part," Mr. Li himself says of the model, "is when people believe everything coming out of it." Investors who put too much trust in it or don't understand all its subtleties may think they've eliminated their risks when they haven't.

The story of Mr. Li and the model illustrates both the promise and peril of today's increasingly sophisticated investment world. That world extends far beyond its visible tip of stocks and bonds and their reactions to earnings or economic news. In the largely invisible realm of derivatives -- investment contracts structured so their value depends on the behavior of some other thing or event -- credit derivatives play a significant and growing role. Endless trading in them makes markets more efficient and eases the flow of money into companies that can use it to grow, create jobs and perhaps spread prosperity.

But investors who use credit derivatives without fully appreciating the risks can cause much trouble for themselves and potentially also for others, by triggering a cascade of losses. The GM episode proved relatively minor, but some experts say it could have been worse. "I think this is a baby financial mania," says David Hinman, a portfolio manager at Los Angeles investment firm Ares Management LLC, referring to credit derivatives. "Like a lot of financial manias, it tends to end with some casualties."

Mr. Li, 42 years old, began his journey to this frontier of capitalist innovation three decades ago in rural China. His father, a police official, had moved the family to the countryside to escape the purges of Mao's Cultural Revolution. Most children at the young Mr. Li's school didn't go past the 10th grade, but he made it into China's university system and then on to Canada, where he collected two master's degrees and a doctorate in statistics.

In 1997 he landed on the New York trading floor of Canadian Imperial Bank of Commerce, a pioneer in the then-small market for credit derivatives. Investment banks were toying with the concept of pooling corporate bonds and selling off pieces of the pool, just as they had done with mortgages. Banks called these bond pools collateralized debt obligations.

They made bond investing less risky through diversification. Invest in one company's bonds and you could lose all. But invest in the bonds of 100 to 300 companies and one loss won't hurt so much.

The pools, however, didn't just offer diversification. They also enabled sophisticated investors to boost their potential returns by taking on a large portion of the pool's risk. Banks cut the pools into several slices, called tranches, including one that bore the bulk of the risk and several more that were progressively less risky.

Say a pool holds 100 bonds. An investor can buy the riskiest tranche. It offers by far the highest return, but also bears the first 3% of any losses the pool suffers from any defaults among its 100 bonds. The investor who buys this is betting there won't be any such losses, in return for a shot at double-digit returns.

Alternatively, an investor could buy a conservative slice, which wouldn't pay as high a return but also wouldn't face any losses unless many more of the pool's bonds default.

Investment banks, in order to figure out the rates of return at which to offer each slice of the pool, first had to estimate the likelihood that all the companies in it would go bust at once. Their fates might be tightly intertwined. For instance, if the companies were all in closely related industries, such as auto-parts suppliers, they might fall like dominoes after a catastrophic event. In that case, the riskiest slice of the pool wouldn't offer a return much different from the conservative slices, since anything that would sink two or three companies would probably sink many of them. Such a pool would have a "high default correlation."

But if a pool had a low default correlation -- a low chance of all its companies stumbling at once -- then the price gap between the riskiest slice and the less-risky slices would be wide.

This is where Mr. Li made his crucial contribution. In 1997, nobody knew how to calculate default correlations with any precision. Mr. Li's solution drew inspiration from a concept in actuarial science known as the "broken heart": People tend to die faster after the death of a beloved spouse. Some of his colleagues from academia were working on a way to predict this death correlation, something quite useful to companies that sell life insurance and joint annuities.

"Suddenly I thought that the problem I was trying to solve was exactly like the problem these guys were trying to solve," says Mr. Li. "Default is like the death of a company, so we should model this the same way we model human life."

His colleagues' work gave him the idea of using copulas: mathematical functions the colleagues had begun applying to actuarial science. Copulas help predict the likelihood of various events occurring when those events depend to some extent on one another. Among the best copulas for bond pools turned out to be one named after Carl Friedrich Gauss, a 19th-century German statistician.

Mr. Li, who had moved over to a J.P. Morgan Chase & Co. unit (he has since joined Barclays Capital PLC), published his idea in March 2000 in the Journal of Fixed Income. The model, known by traders as the Gaussian copula, was born.

"David Li's paper was kind of a watershed in this area," says Greg Gupton, senior director of research at Moody's KMV, a subsidiary of the credit-ratings firm. "It garnered a lot of attention. People saw copulas as the new thing that might illuminate a lot of the questions people had at the time."

To figure out the likelihood of defaults in a bond pool, the model uses information about the way investors are treating each bond -- how risky they're perceiving its issuer to be. The market's assessment of the default likelihood for each company, for each of the next 10 years, is encapsulated in what's called a credit curve. Banks and traders take the credit curves of all 100 companies in a pool and plug them into the model.

The model runs the data through the copula function and spits out a default correlation for the pool -- the likelihood of all of its companies defaulting on their debt at once. The correlation would be high if all the credit curves looked the same, lower if they didn't. By knowing the pool's default correlation, banks and traders can agree with one another on how much more the riskiest slice of the bond pool ought to yield than the the most conservative slice.

"That's the beauty of it," says Lisa Watkinson, who manages structured credit products at Morgan Stanley in New York. "It's the simplicity."

It's also the risk, because the model, by making it easier to create and trade collateralized debt obligations, or CDOs, has helped bring forth a slew of new products whose behavior it can predict only somewhat, not with precision. (The model is readily available to investors from investment banks.)

The biggest of these new products is something known as a synthetic CDO. It supercharges both the returns and the risks of a regular CDO. It does so by replacing the pool's bonds with credit derivatives -- specifically, with a type called credit-default swaps.

The swaps are like insurance policies. They insure against a bond default. Owners of bonds can buy credit-default swaps on their bonds to protect themselves. If the bond defaults, whoever sold the credit- default swap is in the same position as an insurer -- he has to pay up.

The price of this protection naturally varies, costing more as the perceived likelihood of default grows.

Some people buy credit-default swaps even though they don't own any bonds. They buy just because they think the swaps may rise in value. Their value will rise if the issuer of the underlying bonds starts to look shakier.

Say somebody wants default protection on $10 million of GM bonds. That investor might pay $500,000 a year to someone else for a promise to repay the bonds' face value if GM defaults. If GM later starts to look more likely to default than before, that first investor might be able to resell that one-year protection for $600,000, pocketing a $100,000 profit.

Just as investment banks pool bonds into CDOs and sell off riskier and less-risky slices, banks pool batches of credit-default swaps into synthetic CDOs and sell slices of those. Because the synthetic CDOs don't contain any actual bonds, banks can create them without going to the trouble of purchasing bonds. And the more synthetic CDOs they create, the more money the banks can earn by selling and trading them.

Synthetic CDOs have made the world of corporate credit very sexy -- a place of high risk but of high potential return with little money tied up.

Someone who invests in a synthetic CDO's riskiest slice -- agreeing to protect the pool against its first $10 million in default losses -- might receive an immediate payment of $5 million up front, plus $500,000 a year, for taking on this risk. He would get this $5 million without investing a dime, just for his pledge to pay in case of a default, much like what an insurance company does. Some investors, to prove they can pay if there is a default, might have to put up some collateral, but even then it would be only 15% or so of the amount they're on the hook for, or $1.5 million in this example.

This setup makes such an investment very tempting for many hedge- fund managers. "If you're a new hedge fund starting out, selling protection on the [riskiest] tranche and getting a huge payment up front is certainly something that's going to attract your attention," says Mr. Hinman of Ares Management. It's especially tempting given that a hedge fund's manager typically gets to keep 20% of the fund's winnings each year.

Synthetic CDOs are booming, and largely displacing the old-fashioned kind. Whereas four years ago, synthetic CDOs insured less than the equivalent of $400 billion face amount of U.S. corporate bonds, they will cover $2 trillion by the end of this year, J.P. Morgan Chase estimates. The whole U.S. corporate-bond market is $4.9 trillion.

Some banks are deeply involved. J.P. Morgan Chase, as of March 31, had bought or sold protection on the equivalent of $1.3 trillion of bonds, including both synthetic CDOs and individual credit-default swaps. Bank of America Corp. had bought or sold about $850 billion worth and Citigroup Inc. more than $700 billion, according to the Office of the Comptroller of the Currency. Deutsche Bank AG, whose activity the comptroller doesn't track, is another big player.

Much of that money is riding on Mr. Li's idea, which he freely concedes has important flaws. For one, it merely relies on a snapshot of current credit curves, rather than taking into account the way they move. The result: Actual prices in the market often differ from what the model indicates they should be.

Investment banks try to compensate for the shortcomings of the model by cobbling copula models together with other, proprietary methods. At J.P. Morgan, "We're not stupid enough to believe [the model] is omniscient," said Andrew Threadgold, head of market risk management. "All risk metrics are flawed in some way, so the trick is to use a lot of different metrics." Bank of America and Citigroup representatives said they use various models to assess risk and are constantly working to improve them. Deutsche Bank had no comment.

As with any model, forecasts investors make by using the model are only as good as the inputs. Someone asking the model to indicate how CDO prices will act in the future, for example, must first offer a guess about what will happen to the underlying credit curves -- that is, to the market's perception of the riskiness of individual bonds over several years. Trouble awaits those who blindly trust the model's output instead of recognizing that they are making a bet based partly on what they told the model they think will happen. Mr. Li worries that "very few people understand the essence of the model."

Consider the trade that tripped up some hedge funds during May's turmoil in GM securities. It involved selling insurance on the riskiest slice of a synthetic CDO and then looking to the model for a way to hedge the danger that the default risk would increase. Using the model, investors calculated that they could offset that danger by buying a double dose of insurance on a more conservative slice.

It looked like a great deal. For selling protection on the riskiest slice -- agreeing to pay as much as $10 million to cover the pool's first default losses -- an investor would collect a $3.5 million upfront payment and an additional $500,000 yearly. Hedging the risk would cost the investor a mere $415,000 annually, the price to buy protection on a $20 million conservative piece.

But the model's hedge assumed only one possible future: one in which the prices of all the credit-default swaps in the synthetic CDO moved in sync. They didn't. On May 5, while the outlook for most bond issuers stayed about the same, two got slammed: GM and Ford Motor Co., both of which Standard & Poor's downgraded to below investment grade. That event caused a jump in the price of protection on GM and Ford bonds. Within two weeks, the premium payment on the riskiest slice of the CDO, the one most exposed to defaults, leapt to about $6.5 million upfront.

Result: An investor who had sold protection on the riskiest slice for $3.5 million had a paper loss of nearly $3 million. That's because if the investor wanted to get out of the investment, he would have to buy a like amount of insurance from somebody else for $6.5 million, or $3 million more than he was getting.

The simultaneous investment in the conservative slice proved an inadequate hedge. Because only GM and Ford saw their default risk soar, not the rest of the bond world, the pricing of the more conservative slices of the pool didn't rise nearly as much as the riskiest slice. So there wasn't much of an offsetting profit to be made there by reselling that insurance.

This wasn't really the fault of the model, which was designed mainly to help price the tranches, not to make predictions. True, the model had assumed the various credit curves would move in sync. But it also allowed for investors to adjust this assumption -- an option that some, wittingly or not, ignored.

Because numerous hedge funds had made the same credit-derivatives bet, the turmoil they faced spilled over into stock and bond markets. Many investors worried that some hedge funds might have to dump assets to cover their losses, so they sold, too. (Some hedge funds also suffered from a separate bad bet, which relied on GM's bond and stock prices moving in tandem; it went wrong when GM shares rallied suddenly as investor Kirk Kerkorian said he would bid for GM shares.)

GLG Credit Fund told its investors it lost about 14.5% in the month of May, much of that on synthetic CDO bets. Writing to investors, fund manager Jean-Michel Hannoun called the market reaction to the GM and Ford credit downgrades too improbable an event for the hedge fund's risk model to capture. A GLG spokesman declines to comment.

The credit-derivatives market has since bounced back. Some say this shows that the proliferation of hedge funds and of complex derivatives has made markets more resilient, by spreading risk.

Others are less sanguine. "The events of spring 2005 might not be a true reflection of how these markets would function under stress," says the annual report of the Bank for International Settlements, an organization that coordinates central banks' efforts to ensure financial stability. To Stanford's Mr. Duffie, "The question is, has the market adopted the model wholesale in a way that has overreached its appropriate use? I think it has."

Mr. Li says that "it's not the perfect model." But, he adds: "There's not a better one yet."

Financial System Risks: The Perfect Storm

2005-09-08T07:40:00.000-04:00

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมาไปเที่ยวนิวยอร์คมาครับ ไปทริปกินแหลกแบบพี่ biggie กำลังเขียนเล่าเรื่องอยู่ครับ แต่ยังไม่เสร็จเลย โปรดติดตามตอนต่อไปครับ

พอดีไปอ่านเจอบทความใน The Economist เกี่ยวกับความเสี่ยงในตลาดการเงิน เลยเอามาฝากกันอ่านดูเล่นๆ ผมว่าน่าสนใจดีครับ

คุณคนชายขอบ ให้ความกรุณาแปลบทความเป็นภาษาไทยไว้ข้างล่าง (ขออนุญาตแปะไว้ใน entry เดียวกันนะครับ จะได้เก็บคอมเมนต์ไว้ที่เดียว) เชิญติดตามรับชมและรับฟังได้ ณ บัดนี้

[...]

But there’s a bigger issue here. If America could be so ill-prepared for a hurricane hitting what has long been called the Hurricane Coast, what else might we be missing? In this apocalyptic frame of mind, your columnist notes that there has been a recent spate of conferences, journal issues and whole volumes examining whether the financial system might be a tad fragile, should disaster strike.

Can that be right? Asset prices are rising and most measures of investor confidence are reasonably robust. Credit markets shook off the turbulence in May caused by the downgrade of General Motors and Ford. Hedge funds, which were thought to have tied themselves in knots with credit derivatives and convertible bonds, did not have to mount massive firesales of their assets and instead saw net inflows from investors in the second quarter. Corporate defaults remain well below their historical average. And stockmarkets stood up to terrorist attack in London in July.

Yet even the unflappable Bank for International Settlements (BIS) seems uneasy. In its quarterly report released on Monday September 5th, it gives warning that “the complexity of some products and the associated risk-management systems, the growing presence of leveraged players in credit markets and the possibility that investment strategies may be less diverse than anticipated make it difficult to predict how credit markets will function under more stressful conditions.”

And the IMF’s economic counsellor, Raghuram Rajan, puts it all too presciently in a new paper*. While recent changes in the financial system have made it more stable most of the time, they may also have increased the possibility that it will be excessively unstable in really bad times, as well as increasing the chances that really bad times will occur. We will not know how big the risks are, or what to do to mitigate them, until the system has been tested. “The danger,” he writes, “is that before the economy is stress-tested, it will be hit unexpectedly by a perfect storm.”

The argument is that, over the past three decades, financial markets have changed profoundly under the impact of technology, innovation and deregulation. Banks have given way to markets as the main source of financing. At the recent heart of this process is the rapid growth of credit derivatives such as credit-default swaps, which make it easy for lenders to buy insurance against possible non-payment; and collateralised debt obligations, which allow credits to be bundled together and “tranched” to provide different investors with different risks and returns.

All this is broadly good. Risks are now borne by a bigger pool, with pension funds, insurance companies, mutual and hedge funds and others—in the end, mainly the household sector—taking much of the burden from banks. Because risks can be sliced and diced, they are more likely to end up where they belong. And there are now more sophisticated ways than before of measuring and hedging them. This expansion of the economy’s risk-taking capacity has helped firms and individuals (not to mention governments) to raise record amounts of capital at low cost.

But there may be some negatives to this. There is arguably a drift towards greater risk-taking overall, especially when interest rates are low, so the system has not become any safer and may in fact be less safe. Banks now securitise and flog to third parties their plain vanilla mortgages, keeping on their books the more complicated and less liquid assets that are harder to sell. When interest rates spike upwards, asset prices crash or for any other reason lots of investments have to be unwound in a hurry, banks may be looking for liquidity rather than supplying it to others to keep markets orderly.

And another point: investment managers’ pay, unlike that of bank managers, is linked to the volume of money they attract. What better way to attract it than to run extra risks to goose up returns—especially long-tail risks that pay handsomely most of the time in exchange for the remote possibility of a cataclysmic wipe-out? That may be particularly true for hedge-fund managers when interest rates are low and they have to provide absolute returns for investors, not just returns that are better than some benchmark. And it is certainly true for managers struggling to fill funding holes in pension schemes. Small wonder that they are exploring the wilder shores of illiquidity these days, investing in private-equity deals, catastrophe insurance, fine art and the like.

Just as fund managers may try to take sneaky extra risks to stand out on the upside, they are famously prone to herding in order to avoid standing out on the downside—ie, underperforming the others. And when credit is cheap, herding can push up asset prices way beyond any fundamental justification, increasing the risk of a subsequent sharp correction.

All this is just conjecture—but it is conjecture that needs to be tested in order to get the regulatory framework right. For all the newish emphasis on “stress-testing”, both of individual firms and of the financial system generally, there are huge gaps: the BIS is not the only one to point this out. If there is one thing to learn from Hurricane Katrina, it is the importance of being prepared.

*สำหรับบทความของ Raghuram Rajan มีเวอร์ชั่นสั้นๆให้อ่านครับ เป็น speech ที่ไปพูดที่ Jackson Hole คราวที่ Greenspan กล่าว Farewell Speech

หลังจากที่เขียนแย๊บๆไว้ มีคนแปลให้จริงๆครับ เป็นความกรุณาจากคุณคนชายขอบ เชิญอ่านต่อครับ

เจ้าพายุ

Buttonwood [คอลัมนิสต์ของ The Economist คนหนึ่ง – ผู้แปล] ไม่เคยช็อคกับอะไรที่ออกมาจากสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่เห็นรูปถ่ายช่วงปี 1960 ที่แสดงรถถังประจันหน้ากับฝูงผู้ประท้วงในการจลาจลกลางกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. รูปถ่ายจากนิว ออร์ลีนส์ เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมาดูเหมือนวันฝันร้ายของกรุงแบกแดด แต่ที่น่าตกใจไม่แพ้กันคือ การกู้ภัยที่ล้มเหลว และคำเตือนของผู้ว่าการรัฐว่า National Guard พร้อมที่จะ "จับตาย" ผู้ก่อการจลาจลและขโมยในเมือง มีน้อยเรื่องที่น่าเศร้ากว่ารัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งหันอาวุธเข้าใส่พลเมืองของตน เพื่อแก้ปัญหาที่เกิดจากความบกพร่องของตัวเอง

อย่างไรก็ดี การช่วยเหลือผู้ประสบภัยกำลังบังเกิดผล แม้ว่ามันจะมาถึงช้าก็ตาม ชาวเมืองเกือบทุกคนได้รับการช่วยเหลือให้อพยพออกจากเมืองใต้น้ำแล้ว น้ำมันและแก๊สถูกลำเลียงจากสต็อคฉุกเฉิน การขุดเจาะน้ำมันในอ่าวเม็กซิโกกำลังเริ่มต้นใหม่ และราคาน้ำมันดิบลดระดับลงจากจุดสูงสุดเมื่อสัปดาห์ก่อน บริษัทประกันยักษ์ใหญ่ ลอยด์แห่งลอนดอน กล่าวว่าความเสียหายเอาประกันนั้น อยู่ในระดับที่บริษัทประกันทั้งหลายรับได้ และการปรับระดับเบี้ยประกันก็น่าจะส่งผลดีต่อธุรกิจ นักค้าเงินในตลาดซื้อขายล่วงหน้า (futures market) เก็งว่า Federal Reserve จะขึ้นดอกเบี้ยในปีนี้อย่างมากอีกเพียงครั้งเดียว ผู้เชี่ยวชาญหลายๆ คนชี้ว่ามาตรการฟื้นฟูเมืองจะช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจ เมื่อคำนึงถึงปัจจัยเหล่านี้ ดูเหมือนผู้เสียหายที่สุดจากภัยพิบัติธรรมชาติร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์อเมริกา อาจไม่ใช่เศรษฐกิจของประเทศ แต่เป็นตัวประธานาธิบดีเอง

แต่เราไม่สามารถไว้ใจการตีความสถานการณ์แบบมองโลกในแง่ดีเช่นนี้ได้ ภาวะน้ำมันแพงเริ่มส่งผลให้การเติบโตทั่วโลกชะลอตัวลง และตอนนี้อุตสาหกรรมน้ำมันของอเมริกาก็ได้รับผลกระทบมหาศาล ผู้บริโภคที่เติมน้ำมันแกลลอนละ $3 เริ่มลดรายจ่ายด้านอื่นๆ ไปแล้ว พายุแคเทอรินาทำให้ประชาชนกว่าหนึ่งล้านคนกลายเป็นผู้ว่างงาน ไม่ไปใช้เงินเล่นในห้างวอลล์มาร์ท และตราบใดที่ท่าเรือในนิว ออร์ลีนส์ยังเป็นอัมพาตอยู่ การขนส่งเมล็ดข้าวและถั่วเหลืองไปทางใต้ และถ่านหินและกาแฟไปทางเหนือตามแม่น้ำมิซซิสซิบปี้ ก็เป็นไปอย่างยากลำบาก บริษัทที่ปรึกษาชื่อ Risk Management Solutions ประเมินว่าพายุแคเทอรินาก่อให้เกิดความสูญเสียทางเศรษฐกิจกว่าหนึ่งแสนล้านเหรียญสหรัฐ

แต่เรื่องนี้มีประเด็นทีใหญ่กว่านั้น ถ้าอเมริกายังไม่สามารถเตรียมรับมือกับพายุเฮอริเคน ที่ถล่มบริเวณที่เรียกกันมานานว่า "ชายฝั่งเฮอริเคน" แล้วละก็ เรากำลังขาดความระวังเรื่องอะไรอื่นอีกหรือเปล่า? ในภาวะใจคอหดหู่เช่นนี้ ข้าพเจ้าสังเกตว่าไม่เร็วๆ นี้มีการประชุม บทความ และหนังสือหลายเล่มที่สำรวจว่า ระบบการเงินมีความอ่อนแอหรือไม่ ในกรณีที่อาจเกิดวิกฤติการณ์ต่างๆ

แต่ความคิดนี้ถูกจริงหรือ? ราคาสินทรัพย์กำลังสูงขึ้น และดัชนีวัดความมั่นใจของนักลงทุนยังอยู่ในระดับที่น่าพอใจ ตลาดตราสารหนี้แทบไม่แสดงผลกระทบจากการลดอันดับเครดิตของ General Motors และ Ford กองทุนประเภท hedge funds ซึ่งหลายๆ คนคิดว่าผูกตัวเองจนแก้ไม่ออกเข้ากับตราสารหนี้อนุพันธ์ (credit derivatives) และหุ้นกู้แปลงสภาพ ก็ไม่ต้องเลหลังขายสินทรัพย์ของตัวเอง แถมยังได้เม็ดเงินใหม่จากนักลงทุนในไตรมาสที่สอง สถิติการผิดนัดชำระหนี้ของบริษัทต่างๆ อยู่ในระดับต่ำกว่าค่าเฉลี่ยในอดีตมาก และตลาดหุ้นทั่วโลกก็ไม่ตื่นตระหนกไปกับการก่อการร้ายในลอนดอนเมื่อเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา

แต่ขนาดองค์กรที่หนักแน่นอย่าง Bank for International Settlements (BIS) ยังดูไม่ค่อยสบายใจนัก ในรายงานประจำไตรมาสที่เผยแพร่เมื่อวันจันทร์ที่ 5 กันยายนที่ผ่านมา BIS เตือนว่า "ความซับซ้อนของเครื่องมือทางการเงินบางตัวและระบบป้องกันความเสี่ยงที่เกี่ยวข้อง, ผู้เล่นที่ใช้หนี้ในสัดส่วนสูงในตลาดตราสารหนี้, และความเป็นไปได้ว่ากลยุทธ์การลงทุนอาจมีรูปแบบที่หลากหลายน้อยกว่าที่คาด ทำให้เป็นเรื่องยากที่จะคาดเดาว่า ตลาดตราสารหนี้จะทำงานอย่างไรภายใต้สถานการณ์ที่คับขัน"

ที่ปรึกษาด้านเศรษฐกิจของ IMF คือ Raghuram Rajan เขียนเรื่องนี้ไว้ดุจหยั่งรู้อนาคตได้ในบทความวิชาการล่าสุด แม้การเปลี่ยนแปลงต่างๆ จะทำให้ระบบการเงินมีความมั่นคงขึ้นมากโดยรวม การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้อาจทำให้กรณีที่ระบบการเงินจะสั่นคลอนอย่างมหาศาลในภาวะวิกฤติ และกรณีที่วิกฤตินั้นเกิด มีความเป็นไปได้สูงขึ้นทั้งสองกรณี เราไม่สามารถรู้ได้ว่าความเสี่ยงนี่อยู่ในระดับใด และไม่รู้ว่าเราควรลดความเสี่ยงนี้อย่างไร จนกว่าระบบนี้จะได้รับการทดสอบ "อันตราย," เขากล่าว "อยู่ตรงที่เศรษฐกิจอาจถูกถล่มด้วยเจ้าพายุ ก่อนที่มันจะผ่านการทดสอบ"

เหตุผลของ Rajan คือ ในช่วงสามทศวรรษที่ผ่านมา ตลาดการเงินเปลี่ยนแปลงไปอย่างมหาศาลภายใต้อิทธิพลของเทคโนโลยี, นวัตกรรมทางการเงิน, และนโยบายการเปิดเสรี ธนาคารพาณิชย์ได้ถูกแทนที่โดยตลาดทุน ที่กลายเป็นแหล่งระดมทุนหลัก หัวใจหลักของกระบวนการนี้คือการเติบโตของตราสารหนี้อนุพันธ์ (credit derivatives) เช่น credit-default swaps ซึ่งอำนวยความสะดวกต่อเจ้าหนี้ในการซื้อประกันความเสี่ยงที่ลูกหนี้จะผิดนัดชำระหนี้ และ collateralised debt obligations ซึ่งทำให้สามารถผูกเงินกู้ต่อบริษัทต่างๆ เข้าด้วยกันได้ และแบ่งขายเป็นส่วนๆ ("tranched") เพื่อขายระดับความเสี่ยงและผลตอบแทนที่แตกต่างกัน ให้กับนักลงทุนแต่ละกลุ่ม

เรื่องนี้เป็นผลดีโดยรวมต่อระบบ เพราะทำให้ความเสี่ยงถูกรองรับโดยฐานนักลงทุนที่ใหญ่ขึ้น โดยกองทุนบำเหน็จบำนาญ, บริษัทประกัน, กองทุนรวม, กองทุน hedge funds และอื่นๆ —ซึ่งในที่สุดคือภาคครัวเรือนนั่นเอง— แบ่งเบาภาระหนี้ของธนาคาร เพราะความเสี่ยงทั้งหลายสามารถซอยเป็นส่วนย่อยๆ ได้ มันก็คงกลับไปหาแหล่งที่ควรจะเป็น นอกจากนี้วิธีการวัดและป้องกันความเสี่ยงเหล่านี้ก็มีพัฒนาการไปไกลกว่าเดิมมาก การขยายตัวของความสามารถในการรองรับความเสี่ยง (risk-taking capacity) ของระบบเศรษฐกิจ เอื้ออำนวยให้บริษัทต่างๆ และบุคคลธรรมดา (ยังไม่นับรัฐบาลต่างๆ) สามารถระดมทุนในต้นทุนต่ำ ได้เป็นประวัติการณ์

แต่พัฒนาการดังกล่าวอาจมีผลกระทบในแง่ลบ ดูเหมือนผู้เล่นในระบบการเงินจะมีพฤติกรรมแสวงหาความเสี่ยงมากขึ้น โดยเฉพาะในภาวะดอกเบี้ยต่ำ ดังนั้นระบบการเงินไม่ได้ปลอดภัยขึ้น แต่อาจปลอดภัยน้อยลงด้วยซ้ำ ธนาคารปัจจุบัน securitise พอร์ตสินเชื่อบ้านของตนออกไปให้บุคคลที่สาม เหลือสินทรัพย์ที่มีความซับซ้อนมากกว่า และสภาพคล่องต่ำกว่า ไว้ในบัญชีตัวเอง เมื่อดอกเบี้ยพรวดสูงขึ้น ราคาสินทรัพย์ดิ่งลงเหว หรือเกิดเหตุอะไรก็ตามที่ทำให้ต้องขายพอร์ตลงทุนเป็นการด่วน ธนาคารเหล่านี้อาจกลายเป็นผู้ต้องการสภาพคล่อง แทนที่จะเป็นผู้ให้สภาพคล่องเพื่อพยุงตลาดให้อยู่ในระเบียบ

อีกประเด็นหนึ่ง: ผลตอบแทนของผู้จัดการการลงทุน เชื่อมโยงกับมูลค่าเม็ดเงินที่เขาหามาได้ ไม่เหมือนเงินเดือนของผู้จัดการธนาคาร มีวิธีใดเล่าที่จะดึงดูดเม็ดเงินจากนักลงทุน ได้ดีเท่ากับการลงทุนที่เสี่ยงมากขึ้น เพื่อให้ได้ผลตอบแทนสูงๆ — โดยเฉพาะความเสี่ยงที่ให้ผลตอบแทนสูงลิบลิ่ว แลกกับความเป็นไปได้ที่น้อยมากๆ ว่าระบบการเงินจะเกิดวิกฤติ? คำอธิบายนี้อาจใช้ได้ดีสำหรับผู้จัดการ hedge fund ในภาวะดอกเบี้ยต่ำ ที่ต้องทำกำไรอันยอดเยี่ยมให้กับนักลงทุน ไม่ใช่แค่ผลตอบแทนที่ดีกว่าบรรทัดฐานบางอัน นี่ก็น่าจะเป็นพฤติกรรมของผู้จัดการที่พยายามดิ้นรนที่จะอุดช่องโหว่ในกองทุนบำนาญ จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่คนเหล่านี้ ออกสำรวจลู่ทางการลงทุนสภาพคล่องต่ำทั้งหลาย เช่น private equity, การประกันภัยธรรมชาติร้ายแรง, งานศิลปะแพงๆ ฯลฯ

ในขณะที่ผู้จัดการการลงทุนเหล่านี้ อาจกำลังพยายามเพิ่มความเสี่ยงอย่างลับๆ เพื่อหวังผลตอบแทนอันงดงามหากทุกอย่างไปได้ดี เขาเหล่านี้ก็มักกอดคอกันลงทุนเป็นฝูง (herding) เพื่อลดความเสี่ยงที่จะดูแย่อยู่คนเดียวหากสถานการณ์ไม่ดี นั่นคือ ทำผลงานได้แย่กว่าผู้จัดการคนอื่นๆ ในภาวะที่ตราสารหนี้มีราคาถูก พฤติกรรมเช่นนี้อาจกระตุ้นให้ราคาสินทรัพย์ถีบตัวสูงขึ้น เกินระดับที่อธิบายได้โดยปัจจัยพื้นฐาน เป็นการเพิ่มความเสี่ยงที่ราคาสินทรัพย์จะปรับตัวอย่างเฉียบพลันภายหลัง

ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการคาดคะเน— แต่ก็เป็นการคาดคะเนที่จำเป็นต้องมีการทดสอบ เพื่อปรับปรุงโครงสร้างการกำกับดูแลให้ถูกต้อง ความสนใจสมัยใหม่ต่อการ "ทดสอบความตึง" (stress-testing) ทั้งในระดับบริษัทและระบบการเงินโดยทั่วไป ยังมีช่องโหว่อยู่มาก: BIS ไม่ใช่องค์กรเดียวที่เห็นเช่นนี้ ถ้าเราได้บทเรียนอะไรจากพายุแคเทอรินา บทเรียนนั้นคือ ความสำคัญของการเตรียมพร้อม

พายุ

2005-09-01T15:50:00.000-04:00

หลายๆคนคงได้ฟังข่าวพายุ hurricane Katrina ขึ้นฝั่งที่ตอนใต้ของสหรัฐอเมริกากันแล้ว เจ้าพายุลูกนี้เป็นพายุ hurricane ที่รุนแรงที่สุดและทำความเสียหายให้กับอเมริกามากที่สุดในรอบหลายปีเลยทีเดียว

ใครดูข่าวช่วงนี้คงเห็นร่องรอยความเสียหายที่เกิดจากพายุ ทั้งบ้านที่โดนพัดหายไปทั้งหลัง ระดับน้ำท่วมสูงเท่าหลังคา ตึกที่โดนพายุพัดกระจกแตกทั้งหลัง รถยนต์ที่จมอยู่ใต้น้ำ เมืองหลายๆเมืองแทบจะกลายเป็นเมืองร้าง แม้แต่หลังคา Superdome ที่เคยใช้แข่ง Super Bowl ยังโดนพัดทะลุเลยครับ คนแสนกว่าไม่มีที่อยู่หรือกลับเข้าบ้านตัวเองไม่ได้ จนต้องหา shelter อยู่ และกว่า 2 ล้านคนไม่มีไฟฟ้าใช้

จนคนที่นี่เขาบอกว่านี่แหละ คือ tsunami ของอเมริกา

แม้พายุจะผ่านไปแล้ว แต่ความเสียหายยังไม่หมดครับ เพราะทางตอนใต้ของอเมริกา พื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเล พายุทำให้เขื่อนที่กั้นแม่น้ำและทะเลสาบพัง และน้ำที่ทะลักเข้ามาเกินกว่าที่เครื่องสูบน้ำจะสูบออกได้ เมือง New Orleans ทั้งเมืองเลยกลายเป็นเมืองบาดาลไป คาดว่าจะต้องใช้เวลาเป็นเดือนกว่าระดับน้ำจะแห้ง ระหว่างนี้คนที่อาศัยอยู่แถวๆนั้นต้องกลายเป็นผู้อพยพจำเป็น ต้องเดินทางข้ามรัฐเพื่อหลบภัย และยังไม่รู้ว่าเมื่อไรถึงจะกลับเข้าบ้านได้

เรียกได้ว่าเป็นปฏิบัติการกู้ภัยครั้งใหญ่ที่สุดของอเมริกาเลยทีเดียว สิ่งที่น่าเป็นห่วงขณะนี้คือโรคระบาด และวิธีที่จะเอาความช่วยเหลือทั้งน้ำสะอาด อาหาร เครื่องนุ่งห่ม เข้าไปให้ หลายคนยังไม่รู้เลยว่าจะนอนที่ไหน และก็เริ่มมีคนบ่นว่าทำไมความช่วยเหลือสักที และก็เริ่มมีคนเสียชีวิตระหว่างอยู่ใน "ค่ายอพยพ"แล้วครับ ดูข่าวแล้วก็เศร้าแทนครับ

นอกจากนั้น เจ้าพายุยังทำให้ราคาน้ำมันในอเมริกาพุ่งกระฉูด จากที่แพงอยู่แล้ว ตอนนี้เห็นป้าย $3 ต่อ gallon แล้วครับ ซี๊ด

พอมีภัยธรรมชาติ สิ่งที่ตามมาก็คือพวกฉวยโอกาส ปล้นสะดมร้านค้า เพราะตำรวจไม่มีปัญญาจัดการ คิดดูว่า ผู้ว่าการรัฐถึงกับต้องสั่งให้ตำรวจที่ช่วยอยู่ในภารกิจค้นหาและช่วยเหลือผู้รอดชีวิต หันกลับมาดูแลความสงบในเมืองแทน แทนที่จะสามารถทุ่มเททรัพยากรในการค้นหาผู้รอดชีวิต กลับต้องมาพะวงกับพวกเลวๆ พวกนี้อีก และมีข่าวว่าเกิดความวุ่นวายระหว่างการอพยพและช่วยเหลือ ขนาดโรงพยาบาลยังโดนคนเข้าไปขโมยของเลย

ไม่รู้เพราะว่าคนที่นี่โหดกว่าเมืองไทยหรือเปล่า แต่ผมว่าตอนเมืองไทยโดน tsunami ยังไม่มีเหตุการณ์รุนแรงขนาดนี้เลย และการช่วยเหลือก็ดูเหมือนจะราบรื่นกว่านี้นะ

ภัยพิบัติแบบนี้ เกิดขึ้นทีนึงก็ทำความเสียหายเป็นบริเวณกว้าง ดีแต่ว่าคนเราสามารถพยากรณ์การเกิดพายุ hurricane ได้อย่างค่อนข้างแม่นยำ และล่วงหน้าพอที่จะอพยพคนออกจากพื้นที่เสี่ยงภัยได้ทัน ทำให้ยอดผู้เสียชีวิตไม่สูงเหมือนเวลาเกิดแผ่นดินไหว หรือ tsunami แบบบ้านเรา แต่ถึงอย่างนั้น มีการคาดการณ์ว่ายอดผู้เสียชีวิตอาจพุ่งสูงถึงพันคนเอาได้ง่ายๆ เพราะระหว่างนี้ระดับน้ำสูง หน่วยกู้ภัยยังไม่สามารถเข้าไปตรวจดูในบ้านคนที่คาดว่าจะมีผู้เสียชีวิตติดอยู่ได้ เศร้าครับ

ก็ขอให้น้ำลดเร็วๆ และกลับเข้าบ้านได้เร็วๆแล้วกันครับ แม้บางคนบ้านจะหายไปแล้วก็เหอะ

พอได้ยินชื่อ Katrina นี้ตลอดวัน หลายๆคนต้องสงสัยแน่ๆว่า Katrina นี่มันใครกันนะ แล้วเจ้าพายุ hurricane นี่มันเกิดได้อย่างไร แล้วมันต่างกับพายุดีเปรสชั่น พายุโซนร้อน พายุใต้ฝุ่น พายุไซโคลน ที่เราได้ยินกันบ่อยๆยังไง

จริงๆแล้วเจ้าพายุที่กล่าวมาทั้งหลายเนี่ย เกิดจากสาเหตุเดียวกัน คือความแตกต่างของอุณหภูมิและความกดดันอากาศ บวกกันความชื้นจากทะเล เมื่อพายุเริ่มก่อนตัวในทะเลเขตร้อน อากาศร้อนชื้นจากผิวน้ำทะเล (ส่วนใหญ่เกิดจากทะเลใกล้เส้นศูนย์สูตร) ซึ่งมีความกดอากาศต่ำ ลอยตัวสูงขึ้น ทำให้อากาศเย็น ซึ่งความกดอากาศสูงพัดเข้ามาแทนที่ (ไปดูภาพประกอบได้ที่นี่ครับ)

พอพายุก่อตัวได้ที่ ถ้าความเร็วลมไม่ถึง 39 mph ก็จะได้ชื่อว่าเป็น พายุดีเปรสชั่น (tropical depressions) ที่ได้ยินกันบ่อยๆตอนดูพยากรณ์อากาศ พอความเร็วลมสูงสุดเกิน 39 mph แต่ไม่เกิน 74 mph เจ้าพายุก็จะถูกจัดชั้นว่าเป็นพายุโซนร้อน (tropical storm) ครับ และก็จะได้ "ชื่อ" เอาไว้เรียกกันครับ และชื่อนี้ก็จะต่างกันไปในแต่ละภูมิภาคของโลก

พอความเร็วลมสูงสุดของพายุเกิน 74 mph ก็จะเรียกว่าเป็น tropical cyclone หรือพายุหมุนเขตร้อน ครับ แต่จะเรียกชื่อต่างกันไป ตามแต่บริเวณที่เกิดครับ ถ้าเจ้าพายุหมุนนี้เกิดแถวๆมหาสมุทร atlantic และทางตะวันออกของเส้นแบ่งวันในมหาสมุทร pacific จะเรียกว่า hurricane แต่ถ้าเกิดแถวๆบ้านเรา ในมหาสมุทร pacific และทะเลจีนใต้ ก็จะเรียกว่าไต้ฝุ่นครับ

กลับมาที่เรื่อง "ชื่อ" ของพายุครับ พายุโซนร้อน ที่เกิดในมหาสมุทร Atlantic จะใช้ชื่อคนเรียงกันไปจาก A ถึง Z และจะเอากลับมาใช้ซ้ำทุกๆ 6 ปี แต่ถ้าพายุลูกไหนเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี เช่น พายุ hurricane Andrew ตอนปี 92 หรือ hurricane Isabel เมื่อปี 2003 ชื่อพายุเหล่านี้ก็จะถูก "retired" และเอาชื่ออื่นมาแทนตัวอักษรตัวนั้น ผมแน่ใจว่า Katrina ก็ต้องโดน retired แน่ๆ โหดซะขนาดนี้

สมัยก่อนที่จะมีระบบการตั้งชื่อ hurricane เขาเรียก hurricane ตาม saint ของวันที่พายุขึ้นฝั่ง หรือไม่ก็ใช้ latitude-longitude แต่มันสับสนไปหน่อย เขาก็เลยตั้ง "ชื่อ" ให้พายุซะเลย ทำให้การสื่อสารรวดเร็วและชัดเจนขึ้น แรกๆก็ใช้แต่ชื่อผู้หญิง แต่ภายหลังก็ใช้ชื่อผู้ชายด้วย จะได้เท่าเทียมกัน

ส่วนพายุแถวบ้านเราก็มีชื่อนะครับ (จำได้ไหมครับ "พายุเกย์" ที่พัดเข้าที่ประจวบฯเมื่อหลายปีก่อน) แต่อาจจะไม่ใช่ชื่อคน แต่เป็นชื่อที่แต่ละประเทศแถวๆนี้เสนอให้เอามาใช้ ลองไปดูชื่อแต่ละชื่อสิครับ เท่กว่าชื่อคนเป็นไหนๆ

ส่วน Tornado นี่ต่างไปจากพายุหมุนเขตร้อนอื่นๆครับ tornado เป็นพายุหมุนที่เกิดจากพายุฝนฟ้าคะนอง คือประมาณว่า มันไม่ได้หมุนมาแต่ไกลแบบ hurricane แต่อยู่ดีๆ มันก็ touchdown แบบในหนังเรื่อง twister ยังไงยังงั้น
ส่วนใหญ่เกิดในทวีปอเมริกาเหนือ ผมไม่แน่ใจว่าเกิดที่อื่นด้วยหรือเปล่า ใครสนใจไปอ่านเพิ่มได้ที่ NOAA ครับ

พวกพายุเหล่านี้เป็นปรากฎการณ์ธรรมชาติที่เกิดขึ้นเพราะโลกหมุนและโลกเอียง แต่ก็เริ่มมีคนถามกันแล้วว่าที่เราเจอพายุโหดๆบ่อยๆนี่เกี่ยวอะไรกับปรากฎการณ์โลกร้อนขึ้นหรือเปล่า อืม น่านะคิดครับ

เรื่องจริงหรือติงนัง: ดาวอังคารดวงเท่าพระจันทร์!

2005-08-29T13:48:00.000-04:00

ผมเชื่อว่าทุกคนที่มีอีเมล์ (และมีคนรู้จัก) คงเคยได้รับ forwarded mail ที่ส่งต่อๆกันมา โดยไม่ทราบที่มา กันมาแล้วทั้งนั้น จดหมายอีเล็คโทรนิคเหล่านี้มาในหลายรูปแบบ ทั้งรูปสวยๆงามๆ เรื่องขำขัน เกร็ดความรู้น่าสนใจ เรื่องเล่าสะเทือนใจ คำเตือนต่างๆ เมล์ขอความช่วยเหลือ รวมไปถึงจดหมายลูกโซ่ ที่ถ้าใครไม่ส่งต่อไปให้จะแช่งท้องเสียจู๊ดๆในสามวันเจ็ดวัน

สมัยก่อนตอนที่ผมใช้ modem และเมล์ที่ไม่ใช่ web-based โหลดเมล์ทีแทบจะทุบเครื่องทิ้งเมื่อรู้ว่า ไอ้เมล์ที่เรานั่งรอมันโหลดตั้งนานเนี่ยเป็นจดหมายลูกโซ่ พร้อม attachment ขนาดใหญ่

แต่ที่น่าประหลาดใจก็คือ ถ้าเราคุยเรื่องที่เราได้รับทางอีเมล์กับคนอื่นๆ ทุกคนดูเหมือนจะรู้ว่าเราพูดถึงเรื่องอะไร แปลว่าไม่ใช่เราคนเดียวที่ได้รับอีเมล์เหล่านี้ แต่ขอบเขตการเข้าไปถึงของอีเมล์พวกนี้กว้างมากเลยทีเดียว ทำให้นึกถึงทฤษฏี six degrees of separation ที่บอกว่า เราสามารถเชื่อมคนทุกคนในโลกได้ด้วยห่วงโซ่ของคนรู้จักกันไม่เกินห้าคน

คือประมาณว่า ถ้าเราไปเจอใครสักคนบนถนน แล้วนั่งคุยกันแล้วไล่ดูดีๆ จะพบว่าเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนของนายคนนั้นต้องรู้จักเราแน่ๆ

เมื่อไม่นานมานี้ ผมก็ได้จดหมายเกี่ยวกับดาวอังคาร ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ แน๊ รู้ละสิครับว่าผมพูดถึงอะไร เห็นมะครับความน่ากลัวของอินเตอร์เน็ต

เขาบอกประมาณว่า วันที่ 27 สิงหาคมที่ผ่านมานี้ ดาวอังคารจะใกล้โลกที่สุดในรอบหลายพันปี บางคนพูดเวอร์ไปถึงว่า ดาวอังคารจะใหญ่เท่าพระจันทร์ และบนท้องฟ้าจะดูเหมือนมีพระจันทร์สองดวงเลยทีเดียว

และลงท้ายอีเมล์ว่า And finally, "NO ONE ALIVE TODAY WILL EVER SEE THIS AGAIN."

ฟังดูแล้วน่าสนใจดีนะครับ แต่น่าเสียดายที่เกือบทั้งหมด (ยกเว้นส่วนที่บอกว่า ดาวอังคารจะใกล้โลกที่สุด) เป็นเรื่องของข้อความที่โดนบิดเบือน ทำให้คนเข้าใจผิด (เหมือนกับที่คนตกใจคิดว่ามีมนุษย์ต่างดาวบุกโลก ตอนที่ละครทางวิทยุเรื่อง Wars of the World กระจายเสียงทางสถานีวิทยุตอนปี 1938) NASA ยังออกมาเตือนเลยครับ ว่าเรื่องนี้ไม่จริง

แต่ไม่ได้หมายความว่า มีคนแต่งอีเมล์นี้ขึ้นมาเล่นๆ และไม่มีอะไรจริงเลยนะครับ คนที่ติดตามเรื่องดาราศาสตร์ หรือคนที่เคยได้รับอีเมล์นี้มาแล้วคงจะพอจำได้ว่า เรื่องดาวอังคารดูใหญ่ที่สุดในรอบหลายปี เกิดขึ้นเมื่อสองปีที่แล้วครับ ซึ่งเป็นเรื่องจริง และมีคนส่งอีเมล์ต่อๆกันว่าให้คอยดูดาวอังคารให้ดี เพราะดาวอังคารจะใกล้โลกที่สุด เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2003

พอมาปีนี้ คนคงไปเจออีเมล์ที่ส่งๆกันมาเมื่อสองปีก่อน แล้วเอามาส่งต่อกันไปอีก

ผมเข้าใจว่า ข้อความครั้งแรกๆเนี่ย เขาบอกว่างี้ครับ

The Red Planet is about to be spectacular! This month and next, Earth is catching up with Mars in an encounter that will culminate in the closest approach between the two planets in recorded history. The next time Mars may come this close is in 2287. Due to the was Jupiter's gravity tugs on Mars and perturbs its orbit, astronomers can only be certain that Mars has not come this close to Earth in the Last 5,000 years, but it may be as long as 60,000 years before it happens again.

The encounter will culminate on August 27th [2003] when Mars comes to within 34,649,589 miles of Earth and will be (next to the moon) the brightest object in the night sky. It will attain a magnitude of -2.9 and will appear 25.11 arc seconds wide. At a modest 75 power magnification Mars will look as large as the full moon to the naked eye. Mars will be easy to spot. At the beginning of August it will rise in the east at 10p.m. and reach its azimuth at about 3 a.m. By the end of August when the two planets are closest, Mars will rise at nightfall and reach its highest point in the sky at 12:30a.m. That's pretty convenient to see something that no human being has seen in recorded history. So, mark your calendar at the beginning of August to see Mars grow progressively brighter and brighter throughout the month.

ซึ่งผมว่าเป็นความจริงทั้งหมด แต่อ่านแล้วไม่ค่อยตื่นเต้นเนอะ ผมว่าไอ้ตัวที่ทำให้คนเข้าใจผิดกันไปใหญ่นี่คือตรงที่บอกว่า "At a modest 75 power magnification Mars will look as large as the full moon to the naked eye"

แปลเป็นไทยได้ว่า ถ้าเอากล้องดูดาวกำลังขยาย 75 เท่าส่องดู ดาวอังคารจะใหญ่เท่ากับดูพระจันทร์ด้วยตาเปล่า

75 เท่านี่ไม่ใช่น้อยๆนะครับ เทียบเล่นๆว่า ขยายภาพที่ยาวแค่หนึ่งเซนติเมตร ให้ดูเหมือนยาว 75 เซนติเมตร หรือส่องมดให้ดูแล้วตัวเท่าหมา แต่เป็นขนาดกำลังขยายปกติของกล้องดูดาวครับ

บางคนคงเอาข้อความนี้ไปส่งให้เพื่อน แล้วกะให้เพื่อนสนใจเลยบอกว่า ดาวอังคารจะใหญ่เท่าพระจันทร์! พอคนได้ยินก็เลยส่งต่อไปอีกว่า บนท้องฟ้าจะมีพระจันทร์สองดวง ว่าเข้าไปนั่น

อย่าลืมนะครับ ว่าโลกโคจรรอบดวงอาทิตย์ ดาวอังคารก็โคจรรอบดวงอาทิตย์กะโลกด้วย ถ้าดาวอังคารจะใหญ่เท่าพระจันทร์ในอีกวันสองวันเราต้องเห็นมันใหญ่เกือบเท่านั้นตั้งแต่วันนี้แล้วครับ

ใครสนใจ ลองดูความเร็วการโคจรของโลกเมื่อเทียบกับดาวดวงอื่นๆจากภาพข้างล่างครับ

<A HREF="http://www.space.com/media/b030102_marsearth_2.mov">Play with QuickTime Player.</A>
ที่มา http://www.space.com/scienceastronomy/mars_orbit_030121-1.html

ส่วนปีนี้ดาวอังคารจะใกล้โลกที่สุดในรอบปีตอนช่วงเดือนตุลาคมถึงพฤศจิกายนครับ เพราะโลกกับดาวอังคารจะมาอยู่ในตำแหน่งตรงข้ามกันพอดี เพราะโลกใช้เวลาโคจรรอบดวงอาทิตย์ไม่เท่ากับดาวอังคาร ทำให้ตำแหน่งที่โลกจะมาอยู่ตำแหน่งตรงข้ามกับดาวอังคารเลยไม่ตรงกันในแต่ละปี บังเอิญว่าปี 2003 และ ปีนี้ โลกไล่ทันดาวอังคารด้านที่ทำให้ดาวทั้งสองดวงอยู่ตำแหน่งใกล้กัน

แต่ขนาดของดาวอังคารปีนี้ก็ไม่ได้เล็กกว่าขนาดที่คนอื่นเห็นเมื่อปี 2003 เท่าไรหรอกครับ

ช่วงนี้ก็เริ่มมองเห็นแล้วดาวอังคารแล้วละครับ และดาวอังคารจะใหญ่ขึ้นเรื่อยจนถึงสิ้นเดือนตุลาคมนู้น ใครสนใจเริ่มมองหาดาวเคราะห์สีแดงบนท้องฟ้าได้แล้วนะครับ ช่วงนี้ดาวอังคารน่าจะขึ้นสักห้าทุ่ม สังเกตทางท้องฟ้าด้านตะวันออกนะครับ

พอดีเมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมไปนอนเต๊นท์ดูดาวริมทะเล เลยกะว่าจะดูสักหน่อย ว่าดาวอังคารดวงใหญ่เท่าพระจันทร์หน้าตาเป็นไง แต่โชคร้าย ฟ้าปิด ผมเลยนั่งดวดเบียร์ ร้องเพลงกับเพื่อนๆแทน จนดึกๆเกือบเที่ยงคืน เดินไปแปรงฟัน ถึงได้สังเกตว่ามีดาวสีแดง ขนาดเท่าขี้แมงวัน ขึ้นทางขอบฟ้าด้านตะวันออก (ถ้าผมเอาแว่นขยาย ขนาดกำลังขยาย 75 เท่า มาส่องดู มันต้องใหญ่เกือบเท่าพระจันทร์แน่ๆ) เจ้าดาวดวงนั้นแหละครับดาวอังคาร

ถ้าอยากดูว่าช่วงนี้มีอะไรน่าสนใจบนท้องฟ้า ก็ลองเช็ค This Week's Sky at a Glance ดูแล้วคอยสังเกตท้องฟ้าคืนนี้ดูนะครับ

ว้า...แล้วถ้างั้น เวลาเราได้เมล์ forward มาจะเชื่อและส่งต่อดีหรือเปล่าละครับ

ผมว่าก็ใช้วิจารณญาณดูแล้วคิดก่อนส่งให้เพื่อนอ่านละกันครับ เพราะว่ามันอยู่บนอินเตอร์เน็ท ไม่ได้แปลว่ามันจริงเสมอไปนะครับ (แต่บางเรื่องก็น่าเชื่อจริงๆนะครับ เช่นเรื่องแมวบอนไซ ซึ่งเป็นที่รู้ๆกันแล้ว ว่าเรื่องโจ๊กล้วนๆ แต่ก็มีคนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ถึงขั้นฟ้องร้องกันเลย)

ใครอยากรู้ว่าเรื่องที่ตัวเองเคยได้อีเมล์มาเป็นเรื่องจริงหรือติงนัง ลองเข้าไปดูเวบนี้ครับ http://hoaxbusters.ciac.org/ อาจจะพบว่าเรื่องบางเรื่องที่เราหลงเชื่อตั้งนาน เป็นแค่เรื่องตลกเท่านั้นเอง

แต่บางเรื่องก็ยากที่จะพิสูจน์เหมือนกันนะครับ เช่น พวกเมล์ที่ขอความช่วยเหลือทั้งหลาย เช่นบริจาคเลือด ฯลฯ ถ้าสามารถตรวจสอบได้ ก็ตรวจสอบก่อนส่งต่อดีกว่าครับ ถ้าตรวจสอบไม่ได้ แต่มันสำคัญมากๆส่งไปก่อนคงไม่เดือดร้อนอะไร

แต่พวกเมล์ประเภท ช่วงส่งกันหน่อย แล้วจะมีคนให้เงิน 1 บาท ทุกๆเมล์ที่เราส่งต่อไปนี่ อย่าไปเชื่อเลยครับ มันไม่มีทางเช็คได้หรอกครับ ว่าเมล์ส่งไปกี่คนแล้ว แล้วถ้าคนให้จะใจดีให้เงิน คงไม่ต้องบังคับให้ส่งเมล์ให้ชาวบ้านรุมด่าหรอกครับ

ส่วนจดหมายลูกโซ่ก็...ตัวใครตัวมันแล้วกันครับ ผมไม่เชื่อแต่ผมไม่ลบหลู่ แล้วก็ไม่ส่งต่อด้วย

แต่มีคนบอกนะครับ อย่าไปหงุดหงิดรำคาญใจเลย ถ้าเราได้เมล์ forward มาบ่อยๆ เพราะมันแปลว่า เรายังมีคนคิดถึงและคอยเป็นห่วง...

...หรือไม่ก็อยากให้ขี้ไหลจู๊ดๆอยู่

Home of the Underdogs

2005-08-23T11:10:00.000-04:00

ผมไปเจอเวบ Home of the Underdogs เข้าโดยบังเอิญครับ เป็นเวบที่เก็บเกมเก่าๆที่ฮิตกันสมัยก่อน ทำให้ผมเกิด flashback อย่างรุนแรงครับ

ผมจำได้ว่า ครั้งแรกที่ผมสัมผัสเครื่องคอมพิวเตอร์เป็นครั้งแรกเนี่ย คือตอนผมอยู่ ป.3-ป.4 นู้น คุณพ่อพาผมไปเล่นที่ห้องพักที่ทำงาน เครื่องคอมพิวเตอร์สมัยนั้นเป็นยุคของคอมพิวเตอร์ใช้ processor รุ่น 8088 หรือเรียกกันว่าเครื่อง XT เป็นเครื่อง personal computer รุ่นแรกๆเลยละครับ (คนรุ่นผม คงจำได้ว่า รหัส processor ของคอมพิวเตอร์ พัฒนาเป็น AT 286 แล้วก็ 386, 486, 486DX, 486SX (ใช่เปล่าหว่า) แล้วก็กลายมาเป็นรหัส pentium และอื่นๆอีกมากมาย)

สมัยนั้น จอยังเป็น monochrome สีเขียว บางทีผมเล่นคอมนานจนมองอะไร อะไร สีขาว กลายเป็นสีชมพูไปหมดเลยละครับ (ขอนอกเรื่องนิดนึง สงสัยไหมครับว่าทำไมเวลามองจอ monochrome สีเขียวนานๆแล้วมองอย่างอื่นสีขาวๆกลายเป็นสีชมพู? นี่เป็น illusion อีกอย่างนึงครับ ลองดูภาพข้างล่างนะครับ แล้วจ้องเครื่องหมายบวกไว้นะครับ ดูสิครับว่าเกิดอะไรขึ้น แต่อย่าจ้องนานนะครับ เดี๋ยวอ้วกได้)

(ที่มา http://www.confusedyeti.com/2005/08/05/cool-optical-illusion)

อ่ะ กลับเข้าเรื่องครับ

ผมจำได้ว่า สิ่งแรกที่ผมทำบนคอมพิวเตอร์สมัยนั้น คือเอาไว้เล่นเกมครับ เกมแรกที่เล่นคือเกม digger ครับ เป็นเกมสุดคลาสสิคยอดนิยมสมัยก่อน เราเป็นคนคุมเจ้ารถขุดดิน เพื่อนไปเก็บเพชรและทอง ระหว่างทางก็ต้องหนีหรือฆ่าเจ้าปิศาจไปเรื่อยๆ พอเก็บเพชรหมดก็ผ่านไปฉากถัดไป

สมัยก่อนนี้เล่นแล้วมันสนุกจริงๆครับ มันเป็นหนึงในแรงบันดาลใจให้ผมเล่นคอมพิวเตอร์มาจนถึงทุกวันนี้

ใครอยากลองเล่นลองไปดูที่นี่นะครับ เขาทำเวอร์ชั่น java เอาไว้ แม้ว่าเกมจะไม่ได้มีกราฟฟิคหรูหราตระการตา แต่ผมว่ามันก็ยังสนุกอยู่นะครับ

พอระบบปฏิบัติการยอดนิยมกลายเป็น windows ไป ผมก็ไม่ได้เห็นเจ้าเกมนี้อีก จนมาได้เจอบนเวบนี้ครับ

แล้วผมก็ประหลาดใจเข้าไปอีกครับ เมื่อพบว่าคนก่อตั้งเวบ Home of the Underdog นี้เป็นคนไทย คือคุณ Sarinee Achavanuntakul เจ้าของบลอก คนชายขอบ ครับ ขออนุญาต นำมาโฆษณาหน่อยนะครับ รู้สึกทึ่ง และชื่นชมครับ

ใครติดใจเกมอะไร ลองไปหาดู แล้วมาเล่าสู่กันฟังหน่อยนะครับ

'You've got to find what you love'

2005-08-17T09:40:00.000-04:00

วันก่อนคุณปริเยศ (ไม่รู้ blog แกหายไปไหนแล้ว) มาแนะนำให้ไปอ่านคำปาฐกถาของ Steve Jobs ผมไปอ่านแล้วรู้สึกว่าน่าสนใจดีครับ เลยเอาฝากแบ่งกันอ่าน

ผมว่าบลอกผมคงไม่มีเด็กๆมาอ่านหรอกนะ แต่ถ้ามี ก็อยากบอกว่า อย่าเพิ่งรีบ drop out เลียนแบบลุงแกไปละ ไม่ใช่ทุกคนทำได้แบบนี้นะครับ

Stanford Report, June 14, 2005

'You've got to find what you love,' Jobs says

This is the text of the Commencement address by Steve Jobs, CEO of Apple Computer and of Pixar Animation Studios, delivered on June 12, 2005.

I am honored to be with you today at your commencement from one of the finest universities in the world. I never graduated from college. Truth be told, this is the closest I've ever gotten to a college graduation. Today I want to tell you three stories from my life. That's it. No big deal. Just three stories.

The first story is about connecting the dots.

I dropped out of Reed College after the first 6 months, but then stayed around as a drop-in for another 18 months or so before I really quit. So why did I drop out?

It started before I was born. My biological mother was a young, unwed college graduate student, and she decided to put me up for adoption. She felt very strongly that I should be adopted by college graduates, so everything was all set for me to be adopted at birth by a lawyer and his wife. Except that when I popped out they decided at the last minute that they really wanted a girl. So my parents, who were on a waiting list, got a call in the middle of the night asking: "We have an unexpected baby boy; do you want him?" They said: "Of course." My biological mother later found out that my mother had never graduated from college and that my father had never graduated from high school. She refused to sign the final adoption papers. She only relented a few months later when my parents promised that I would someday go to college.

And 17 years later I did go to college. But I naively chose a college that was almost as expensive as Stanford, and all of my working-class parents' savings were being spent on my college tuition. After six months, I couldn't see the value in it. I had no idea what I wanted to do with my life and no idea how college was going to help me figure it out. And here I was spending all of the money my parents had saved their entire life. So I decided to drop out and trust that it would all work out OK. It was pretty scary at the time, but looking back it was one of the best decisions I ever made. The minute I dropped out I could stop taking the required classes that didn't interest me, and begin dropping in on the ones that looked interesting.

It wasn't all romantic. I didn't have a dorm room, so I slept on the floor in friends' rooms, I returned coke bottles for the 5? deposits to buy food with, and I would walk the 7 miles across town every Sunday night to get one good meal a week at the Hare Krishna temple. I loved it. And much of what I stumbled into by following my curiosity and intuition turned out to be priceless later on. Let me give you one example:

Reed College at that time offered perhaps the best calligraphy instruction in the country. Throughout the campus every poster, every label on every drawer, was beautifully hand calligraphed. Because I had dropped out and didn't have to take the normal classes, I decided to take a calligraphy class to learn how to do this. I learned about serif and san serif typefaces, about varying the amount of space between different letter combinations, about what makes great typography great. It was beautiful, historical, artistically subtle in a way that science can't capture, and I found it fascinating.

None of this had even a hope of any practical application in my life. But ten years later, when we were designing the first Macintosh computer, it all came back to me. And we designed it all into the Mac. It was the first computer with beautiful typography. If I had never dropped in on that single course in college, the Mac would have never had multiple typefaces or proportionally spaced fonts. And since Windows just copied the Mac, its likely that no personal computer would have them. If I had never dropped out, I would have never dropped in on this calligraphy class, and personal computers might not have the wonderful typography that they do. Of course it was impossible to connect the dots looking forward when I was in college. But it was very, very clear looking backwards ten years later.

Again, you can't connect the dots looking forward; you can only connect them looking backwards. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future. You have to trust in something - your gut, destiny, life, karma, whatever. This approach has never let me down, and it has made all the difference in my life.

My second story is about love and loss.

I was lucky ? I found what I loved to do early in life. Woz and I started Apple in my parents garage when I was 20. We worked hard, and in 10 years Apple had grown from just the two of us in a garage into a $2 billion company with over 4000 employees. We had just released our finest creation - the Macintosh - a year earlier, and I had just turned 30. And then I got fired. How can you get fired from a company you started? Well, as Apple grew we hired someone who I thought was very talented to run the company with me, and for the first year or so things went well. But then our visions of the future began to diverge and eventually we had a falling out. When we did, our Board of Directors sided with him. So at 30 I was out. And very publicly out. What had been the focus of my entire adult life was gone, and it was devastating.

I really didn't know what to do for a few months. I felt that I had let the previous generation of entrepreneurs down - that I had dropped the baton as it was being passed to me. I met with David Packard and Bob Noyce and tried to apologize for screwing up so badly. I was a very public failure, and I even thought about running away from the valley. But something slowly began to dawn on me — I still loved what I did. The turn of events at Apple had not changed that one bit. I had been rejected, but I was still in love. And so I decided to start over.

I didn't see it then, but it turned out that getting fired from Apple was the best thing that could have ever happened to me. The heaviness of being successful was replaced by the lightness of being a beginner again, less sure about everything. It freed me to enter one of the most creative periods of my life.

During the next five years, I started a company named NeXT, another company named Pixar, and fell in love with an amazing woman who would become my wife. Pixar went on to create the worlds first computer animated feature film, Toy Story, and is now the most successful animation studio in the world. In a remarkable turn of events, Apple bought NeXT, I retuned to Apple, and the technology we developed at NeXT is at the heart of Apple's current renaissance. And Laurene and I have a wonderful family together.

I'm pretty sure none of this would have happened if I hadn't been fired from Apple. It was awful tasting medicine, but I guess the patient needed it. Sometimes life hits you in the head with a brick. Don't lose faith. I'm convinced that the only thing that kept me going was that I loved what I did. You've got to find what you love. And that is as true for your work as it is for your lovers. Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work. And the only way to do great work is to love what you do. If you haven't found it yet, keep looking. Don't settle. As with all matters of the heart, you'll know when you find it. And, like any great relationship, it just gets better and better as the years roll on. So keep looking until you find it. Don't settle.

My third story is about death.

When I was 17, I read a quote that went something like: "If you live each day as if it was your last, someday you'll most certainly be right." It made an impression on me, and since then, for the past 33 years, I have looked in the mirror every morning and asked myself: "If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?" And whenever the answer has been "No" for too many days in a row, I know I need to change something.

Remembering that I'll be dead soon is the most important tool I've ever encountered to help me make the big choices in life. Because almost everything ? all external expectations, all pride, all fear of embarrassment or failure - these things just fall away in the face of death, leaving only what is truly important. Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart.

About a year ago I was diagnosed with cancer. I had a scan at 7:30 in the morning, and it clearly showed a tumor on my pancreas. I didn't even know what a pancreas was. The doctors told me this was almost certainly a type of cancer that is incurable, and that I should expect to live no longer than three to six months. My doctor advised me to go home and get my affairs in order, which is doctor's code for prepare to die. It means to try to tell your kids everything you thought you'd have the next 10 years to tell them in just a few months. It means to make sure everything is buttoned up so that it will be as easy as possible for your family. It means to say your goodbyes.

I lived with that diagnosis all day. Later that evening I had a biopsy, where they stuck an endoscope down my throat, through my stomach and into my intestines, put a needle into my pancreas and got a few cells from the tumor. I was sedated, but my wife, who was there, told me that when they viewed the cells under a microscope the doctors started crying because it turned out to be a very rare form of pancreatic cancer that is curable with surgery. I had the surgery and I'm fine now.

This was the closest I've been to facing death, and I hope its the closest I get for a few more decades. Having lived through it, I can now say this to you with a bit more certainty than when death was a useful but purely intellectual concept:

No one wants to die. Even people who want to go to heaven don't want to die to get there. And yet death is the destination we all share. No one has ever escaped it. And that is as it should be, because Death is very likely the single best invention of Life. It is Life's change agent. It clears out the old to make way for the new. Right now the new is you, but someday not too long from now, you will gradually become the old and be cleared away. Sorry to be so dramatic, but it is quite true.

Your time is limited, so don't waste it living someone else's life. Don't be trapped by dogma - which is living with the results of other people's thinking. Don't let the noise of others' opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.

When I was young, there was an amazing publication called The Whole Earth Catalog, which was one of the bibles of my generation. It was created by a fellow named Stewart Brand not far from here in Menlo Park, and he brought it to life with his poetic touch. This was in the late 1960's, before personal computers and desktop publishing, so it was all made with typewriters, scissors, and polaroid cameras. It was sort of like Google in paperback form, 35 years before Google came along: it was idealistic, and overflowing with neat tools and great notions.

Stewart and his team put out several issues of The Whole Earth Catalog, and then when it had run its course, they put out a final issue. It was the mid-1970s, and I was your age. On the back cover of their final issue was a photograph of an early morning country road, the kind you might find yourself hitchhiking on if you were so adventurous. Beneath it were the words: "Stay Hungry. Stay Foolish." It was their farewell message as they signed off. Stay Hungry. Stay Foolish. And I have always wished that for myself. And now, as you graduate to begin anew, I wish that for you.

Stay Hungry. Stay Foolish.

Thank you all very much.

Fibonacci numbers

2005-08-15T23:06:00.000-04:00

0 1 1 2 3 5 8 13 21 34 55 89 .....

เอ...แล้วเลขอะไรต่อน้า...

อ้อ ช่ายแล้ว 144 ครับ

ความสัมพันธ์ของเลขชุดนี้ก็คือ เลขตัวต่อไป เป็นผลบวกของเลขสองตัวก่อนหน้า หรือเขียนในรูปอนุกรมได้ว่า F(n+1)=F(n)+F(n-1)

อืม แล้วมันทำไมเหรอครับ ก็เขาว่ากันว่าเจ้าเลขชุดนี้เนี่ย เป็นเลขชุดที่มหัศจรรย์ที่สุด สวยงามที่สุด และแปลกประหลาดที่สุดเลยทีเดียวละครับ และเราจะพบเจ้าเลขชุดนี้ และ limit ของมันทั้งในธรรมชาติ ต้นไม้ ดอกไม้ ศิลปะ ภาพถ่าย สถาปัตยกรรม รวมไปถึงร่างกายของเราซะด้วย

เชื่อไหมละครับ ว่ามีวารสารทางคณิตศาสตร์เพื่อศึกษาเจ้าเลขชุดนี้โดยเฉพาะเลยทีเดียว ชื่อ The Fibonacci Quarterly

มันเป็นยังไงเหรอครับ อ่ะ เริ่มฟังน่าสนใจยังครับ เอ้า ล้อมวงเข้ามาอีกทีครับ ผมจะเล่าให้ฟัง

เจ้าเลขชุดนี้โด่งดังมาจาก นักคณิตศาสตร์ชาวเมือง Pisa คนนึง ชื่อ Leonardo of Pisano หรือ Fibonacci (ซึ่งแปลว่า ลูกของนาย Bonacci) เขาเขียนเรื่องเกี่ยวกับเจ้าเลขอนุกรมนี้ไว้ในหนังสือชื่อ Liber Abaci (แปลว่า Book of the Abacus or Book of Calculating ครับ) ตั้งแต่สมัยต้นคริสตศตวรรษที่ 13 นู้น

เขาตั้งคำถามว่า ถ้าคนเลี้ยงกระต่ายคนหนึ่งมีกระต่ายอยู่หนึ่งคู่ ถ้าเวลาผ่านไปเรื่อยๆ เขาจะมีกระต่ายทั้งหมดกี่คู่ ถ้ากระต่ายออกลูกมาเดือนละหนึ่งคู่ และกระต่ายใช้เวลาสองเดือนถึงจะออกลูกครั้งแรกได้ และสมมุติกระต่ายเหล่านี้เป็นกระต่ายพลังม้า เมื่อครบสองเดือนกระต่ายแต่ละคู่จะออกลูกทุกเดือน เดือนละหนึ่งคู่ และไม่ตายเลย (และกระต่ายเหล่านี้เป็นกระต่าย ผัวเดียวเมียเดียวนะครับ)

จะเห็นได้ว่าจำนวนกระต่ายออกมาเป็นอนุกรมที่อ้างไว้ข้างบน คือ 1 1 2 3 5 8 13 ... และ ถ้าสังเกตดีๆจะพบว่า จำนวนกระต่ายในเดือนนี้ จะเท่ากับผลบวกของจำนวนกระต่ายสองเดือนก่อนหน้าพอดี....

แต่ไม่ได้หมายความว่า นาย Fibonacci เป็นคนค้นพบเลขชุดนี้นะครับ ว่ากันว่า ก่อนหน้าที่นาย Fibonacci จะตีพิมพ์งานนี้ ก็มีนักคณิตศาสตร์ชาวอินเดีย พูดถึงเจ้าเลขชุดนี้แล้ว

ถ้าเอาเลขแต่ละตัวหารด้วยตัวก่อนหน้ามัน จะพบว่า สัดส่วนนี้มัน converge ครับ ใครเคยเรียน `ดิฟอีเควฯ' มาคงบอกว่า หมูๆ ก็แค่สมมุติให้ lim F(n)/F(n-1)=L แล้วเอา F(n) หารอนุกรมข้างบน จะได้ F(n+1)/F(n)=1+F(n-1)/F(n) อัด lim เข้าไป จะได้ L=1+1/L หรือ L^2-L-1=0 แก้สมการนี้ ได้ L=(1+sqrt(5))/2 กับ (1-sqrt(5))/2 หรือ ประมาณ 1.6180339887 (เอาแค่ค่าบวกอย่างเดียว) เขาเรียกเจ้า limit นี้ว่า Phi (ไฟใหญ่) ครับ

ความมหัศจรรย์อันแรกคือ 1/Phi=0.6180339887 อ๊ะ ทำไมเลขหลังจุดทศนิยมมันเหมือนกันหมดเลย ไม่น่าเชื่อ (จริงๆแล้วใครดูสมการข้างบนดีๆก็คงพอรู้ว่ามันมาได้ไง) เขาเรียกเจ้าค่านี้ว่า phi (ไฟเล็ก) ครับ

ฟังๆดูอาจรู้สึกว่า มันก็เลขอนุกรมธรรมดาๆชุดนึง เดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟังครับ ว่ามันไม่ธรรมดายังไง

ว่ากันว่าเจ้าเลขชุดนี้เนี่ยพบได้ทั่วไปในธรรมชาติครับ

ก่อนอื่น ลองเอาสี่เหลี่ยมจตุรัสขนาด 1x1 มาต่อกัน แล้วเอาสี่เหลี่ยมจตุรัสอีกอันมาประกบด้านยาว แล้วเอาสี่เหลี่ยมจตุรัสมาโปะอีกไปเรื่อยๆ เราจะพบว่าขนาดของสี่เหลี่ยมจตุรัสที่เราเอามาต่อ จะมีขนาด 2x2 3x3 5x5 8x8 13x13 21x21 .... เอ เลขชุดนี้คุ้นๆไหมครับ แล้วถ้าเราลาก quarter ของวงกลมภายในสี่เหลี่ยมแต่ละรูปเหล่านี้ เราจะได้รูปข้างล่างครับ

เอ..มันรูปอะไรนะ คุ้นๆ

ช่ายแล้วครับ เปลือกหอยนั่นเอง

นอกจากนี้ นักคณิตศาสตร์ว่างงาน ที่ชอบศึกษารูปแบบของพืช (ศาสตร์การศึกษารูปแบบของพืชพวกนี้ เรียกว่า Phyllotaxis ครับ ใครสนใจลองกดเข้าไปดูได้ครับ สนุกดี) ยังไปนั่งจ้องดอกกระหล่ำ เกสรดอกทานตะวัน ลูกสน หรือแม้กระทั่ง สับปะรด แล้วพบว่า เจ้าพืชพวกนี้ส่วนใหญ่ (ไม่ใช่ทั้งหมดนะครับ) มีจำนวนเกลียว (หรือ spiral) เท่ากับเจ้าเลข fibonacci เสียด้วย (ผมก็บ้าไปจ้องกับเขามาแล้วครับ)

ลองดูกันเล่นๆครับ ที่บ้านใครมีดอกกระหล่ำ ลูกสน หรือสับปะรด ลองไปหยิบมาดูนะครับ

เขาบอกว่า ถ้านับจำนวนเกลียวของเจ้าดอกกระหล่ำลูกนี้ วนไปทางขวา จะได้ 5 เกลียวครับ ดูออกไหมครับ ถ้าไม่ออกลองกดปุ่มนี้ดูสิครับ
อ่ะ แล้วนับเกลียววนซ้ายบ้าง นับได้ 8 เกลียวครับ ดูไม่ออกเหรอครับ กดปุ่มข้างล่างนี้ดูครับ
หนุกดีครับ ว่างๆไปนั่งนับดูนะครับ (อันนี้ลอกมาจาก http://www.mcs.surrey.ac.uk/Personal/R.Knott/Fibonacci/fibnat.html ครับ

นอกจากนี้แล้ว ยังพบอีกว่า จำนวนกลีบดอกไม้ จำนวนยอดของต้นไม้ ความยาวของต้นไม้ ยังสอดคล้องกับเจ้าเลขชุดนี้อย่างประหลาด ลองไปดูที่เวบนี้สิครับ บางอันผมว่าเป็นเรื่องบังเอิญนะ แต่ดูแล้วก็น่าสนใจไม่น้อยทีเดียว

ยังครับ ยังไม่หมด

เจ้าเลขชุดนี้ และลิมิตของมันยังถูกพบเห็นทั่วไปในงานศิลปะ สถาปัตยกรรม และดนตรีอีกด้วย

ถ้าใครเคยถ่ายรูป หรือวาดภาพ คงจะชินกันกฎ rule of third หรือจุดตัดเก้าช่องเป็นอย่างดี ท่านผู้รู้เขาบอกไว้ว่า เวลาเราจัดองค์ประกอบของรูป อย่าเอาจุดสนใจ หรือขอบฟ้าไว้ตรงกลางภาพเด๊ะ ให้ลองลากเส้นแบ่งรูปออกเป็น 9 ส่วน แล้วพยายามเอาจุดสนใจของภาพไว้ตรงจุดตัดของเส้น

มีคนบอกครับ ว่าไอ้ rule of third เนี่ย มาจากเจ้าเลขชุดนี้นี่เอง เชื่อไหมละครับ

สมมุติว่าเรามีเส้นตรงเส้นนึง เราจะแบ่งเส้นตรงเส้นนี้ออกเป็นสองส่วนยังไง โดยให้ AC:CB=AB:AC?

ลองคิดเล่นๆดูจะพบว่า เจ้าอัตราส่วนที่ได้มาเนี่ยคือ 1.618... หรือ เจ้าไฟใหญ่ที่เราเจอข้างบนพอดี และเราจะได้ส่วน AC:AB=phi หรือเจ้าไฟเล็กนี่เอง(ลองไปคิดเป็นการบ้านนะครับ ว่าออกมากลายเป็นไฟใหญ่ได้ยังไง)

ว่ากันว่าไอ้เจ้าอัตราส่วนนี้เนี่ย เป็นการแบ่งเส้นตรงที่ "สวยงามที่สุด" แต่บังเอิญว่า เจ้าไฟเล็ก หรือ 0.618 เนี่ย ใกล้เคียงกับ 2/3 เขาเลยตั้งเป็นกฎง่ายๆว่า rule of third ซะเลย

พบว่ามีการใช้เจ้าอัตราส่วนนี้ในงานศิลปะเต็มไปหมด ตั้งแต่สมัยก่อน ทั้ง ปิรามิดที่อียิปต์ วิหาร Parthenon Leonardo da Vinci ถึงกับเรียกเจ้าอัตราส่วนนี้ว่า "อัตราส่วนทอง" (golden ratio, golden section) เลยครับ Leonardo da Vinci เองก็ใช้เจ้าอัตราส่วนนี้ในภาพวาดหลายๆภาพของเขา ส่วน Luca Pacioli นักคณิตศาสตร์ยุค renaissance เรียกเจ้าสัดส่วนนี้ว่าว่า the Divine Proportion เลยทีเดียวครับ

ยังมีเจ้าสัดส่วนนี้อยู่รอบๆตัวเราอีกครับ ถ้าวาดรูปดาวห้าเหลี่ยมด้านเท่า ลองเดาสิครับว่าอัตราส่วนระหว่างสีทองกับสีแดงในรูปจะออกมาเป็นเท่าไร

ลองหยิบบัตรเครดิตในกระเป๋าตังค์ออกมาแล้ววัดขนาดด้านยาวกับด้านสั้น ลองหารกันดู แล้วเดาสิครับว่าจะได้อัตราส่วนใกล้เคียงกับอะไร?

ยังอีกครับ ยังไม่หมด คนช่างสังเกตยังบอกอีกครับ เรายังเจอเจ้าอัตราส่วนนี้ในตัวของเราเองอีกครับ ทั้งใบหน้า ขนาดของร่างกาย มือและนิ้ว หรือแม้แต่ขนาดของเกลียว DNA! เวอร์หรือเปล่าไม่รู้ครับ ไปดูกันเอาเอง (โปรดใช้วิจารณญาณในการรับชม)

อ่านมาจนจบเริ่มรู้สึกว่า เหมือนอ่าน conspiracy theory หรือเปล่าครับ (ใครอ่าน Da Vinci's Code คงรู้สึกว่าคุ้นๆ) ทั้งหมดจะเป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่าก็ไม่แน่ แต่ผมว่ารอบๆตัวเรา มีคณิตศาสตร์วนๆอยู่มากกว่าที่เราคิดนะครับ

ถ้าสนใจเกี่ยวกับคุณสมบัติทางคณิตศาสตร์ของเจ้าไฟใหญ่กับไฟเล็ก และเรื่องอื่นๆเกี่ยวกับ Fibonacci ไปอ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่
ครับ http://www.mcs.surrey.ac.uk/Personal/R.Knott/Fibonacci/

เพิ่มอีกหน่อยครับ เพิ่งเห็นเวบนี้ http://www.goldenmeangauge.co.uk/golden.htm ลองไปดูสิครับ ว่าเรื่องจริงหรือบังเอิญ

Podcasts

2005-08-06T20:18:00.000-04:00

หลังจากผมกลายเป็นสาวก mac อย่างเป็นทางการ ผมก็เริ่มหาอะไรเล่นบน mac ไปเรื่อย จนกระทั่งผมมารู้จักกับเจ้า podcasts เมื่อไม่นานมานี้ครับ เจ้า podcasts นี้เปิดโลกอินเตอร์เน็ทของผมให้กว้างกว่าเดิมขึ้นมาอีกหน่อยครับ ทั้งๆที่จริงๆแล้ว podcasts นี้ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวกับ mac เท่าไรเลย

ใครรู้จัก podcasts แล้วไปนอนก่อนก็ได้ครับ ถ้าใครยังไม่รู้จักก็ล้อมวงเข้ามาอีกครับ เดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟัง

podcasts ก็คือ รายการวิทยุฟรีผ่านอินเตอร์เน็ทดีๆนี่เองครับ แต่ไม่ได้จำกัดอยู่แต่แค่การ broadcast เสียงจากสถานีโทรทัศน์ หรือวิทยุเท่านั้นนะครับ แต่รวมไปถึงการออกอากาศผ่านทางอินเตอร์เน็ทของเหล่า DJ มือสมัครเล่น และใครก็ได้ที่อยากมีสถานีวิทยุเป็นของตัวเอง

podcasts จึงเป็นแหล่งทรัพยากรอันดีเยี่ยม ทั้งดนตรีเพราะๆจากทุกมุมโลก และแหล่งความรู้จากรายการแปลกๆ เช่น รายการ talkshow คุยเล่น และตอบปัญหาสารพัน ทั้งทำกับข้าว กาแฟ ไวน์ เบียร์ ภาพยนตร์ ดนตรี กีฬา ไปจนถึง การเมือง เศรษฐกิจ สังคม เรียกว่า ใครอยากทำรายการอะไรก็ทำกันออกมา เราก็เลือกฟังเหมือนหมุนหาสถานีวิทยุที่ถูกใจเรายังไงยังงั้น

ข้อดีที่ทำให้ podcasts เป็นที่นิยมกันมาก คือรายการเหล่านี้มาในรูป mp3 (ไม่ใช่ live feed แบบ real audio) ทำให้สามารถฟังได้ทั้งบนคอมพิวเตอร์ และโหลดไปฟังบน mp3 player (ไม่จำเป็นต้อง ipod ก็ได้นะครับ) ได้สบายๆ และด้วยความเร็วของอินเตอร์เน็ทสมัยนี้ ขนาดไฟล์แค่นี้สบายมากครับ (คนที่ใช้ dial-up อาจต้องนั่งรอกันนานนิดนึง แต่คุ้มนะครับ)

วิธีฟัง podcasts ก็ไม่ยากครับ และไม่จำเป็นว่าต้องใช้ mac หรือ ipod ด้วย แค่ไปโหลดโปรแกรมที่เล่น podcasts ได้ เช่น iTunes หรือ iPodder เลือกรายการที่สนใจ แล้วก็โหลดมาฟังได้เลยครับ

ใครฟังแล้วติดใจอยากทำรายการ podcasts เป็นของตัวเองก็ได้นะ เหมือนกับเปิดคอลัมน์ของตัวเองใน blog ยังไงยังงั้น ทำเก่งๆ อาจจะกลายเป็นผู้ดำเนินรายการยอดฮิตสักวันก็ได้นะครับ

ถ้าใครสนใจเรื่องประวัติความเป็นมา และข้อมูลทางเทคนิคของ podcasts ลองไปอ่านใน wikipedia ดูนะครับ ส่วนถ้าอยากรู้ว่า podcasts มีอะไรให้ฟังบ้างก็ไปดูกันเล่นๆที่ podcastalley.com ครับ

ใครฟังแล้วชอบรายการไหน มาบอกกันได้นะครับ

ทำไมผู้ชายถึงมีหัวนม?

2005-08-05T17:17:00.000-04:00

วันนี้นั่งฟังข่าวอยู่ ได้ยินว่ามีหนังสือเล่มนึงกำลังมาแรงครับ ขึ้นอันดับสองของ amazon.com แล้วนะครับ รองแค่ harry potter เท่านั้น ชื่อหนังสือว่า why do men have nipples?

เอ้อ ฟังคำถามแล้วน่าสนใจเนอะ ถ้าใครอยากรู้คำตอบก็ไปหามาอ่านนะครับ หรือไม่ก็ search เอาทาง google ก็ได้ รับรองได้คำตอบแน่ๆ

หนังสือยังบอกอีกว่ามีคำถามกวนๆเกี่ยวกับร่างกายที่รับรองว่าไม่มีใครกล้าถามหมอแน่ (หรือ ต้องเมามากๆถึงจะกล้าถาม) เช่น

•How do people in wheelchairs have sex?

•Can I lose my contact lens inside my head forever?

•Why does asparagus make my pee smell?

•Why do old people grow hair on their ears?

•Is the old adage “beer before liquor, never sicker, liquor before beer . . .” really true?

ว่าจะไปหามาอ่านเหมือนกัน

ผมก็มีคำถามนะ ไม่รู้ในหนังสือเขาตอบหรือเปล่า....สงสัยมะครับ ว่าทำไมเวลาคนจามถึงต้องปิดตาด้วย? เอ้อ...น่าสนใจนะ มีคนเคยบอกว่า ถ้าไม่ปิดนะ ลูกตากระเด็นออกมาแน่ๆ เพราะมันมีช่องเชื่อมติดกับช่องคอ..... เชื่อดีหรือเปล่าน้า?

ไว้คราวหน้าใครจามลองพยายามเปิดตาดูนะครับ หุหุ

ฟองสบู่ (ตอนสุดท้าย)

2005-08-03T17:27:00.000-04:00

เขียนเรื่องฟองสบู่มาหลายรอบแล้ว ว่าจะไม่เขียนแล้ว ขออีกสักตอนละกันนะครับ

หลังจากที่คราวก่อนนู้น เกริ่นนำไปแล้วว่า ราคาบ้านที่อเมริกาช่วงนี้บ้าระห่ำกันมาก และเริ่มจะอธิบายได้ยากว่าทำไมมันถึงได้แพงกันอย่างนี้ และคนทั่วไป จะเอาเงินจากไหนมาจ่ายนะ เมื่อวานนี้ผมเพิ่งได้คำตอบครับ

ถ้าใครได้ไปอ่านบทความใน the economist อันนี้ กับ อันนี้ ที่เคยได้แนะนำไว้ คงพอได้ไอเดียกันบ้างแล้วนะครับ กับความบ้าระห่ำของราคาบ้านในหลายๆประเทศ

กราฟอันนึงในบทความที่ผมชอบคือ กราฟอัตราส่วนระหว่าง ราคาบ้านกับค่าเช่าบ้าน ทำไมเหรอครับ? เพราะค่าเช่าบ้านก็คือผลตอบแทนที่เจ้าของบ้านได้รับจากการเป็นเจ้าของบ้าน เหมือนกับคนที่เป็นเจ้าของหุ้นก็ได้เงินปันผลเป็นค่าตอบแทน เพราะฉะนั้น price-rent ratio ก็เปรียบได้กับ price-earning ratio หรือ price-dividend ratio ในการวิเคราะห์หุ้น

ยิ่งเจ้า ratio นี้สูงเท่าไร แปลว่า อัตราผลตอบแทนในรูปค่าเช่าบ้านเมื่อเทียบกับเงินที่ลงทุนซื้อบ้านต่ำลงไปเท่านั้น จะเห็นได้ว่าระยะนี้เจ้า ratio นี้สูงมากในหลายๆประเทศ ยิ่งในอเมริกา เรียกว่าสูงที่สุดในประวัติศาสตร์เท่าที่เคยมีการบันทึกมา

ราคาบ้านในอเมริกานี้บ้าระห่ำเป็นพิเศษในบางเมืองครับ เช่น ในเขตอ่าวอุดมของพี่พิชญ์ (San Francisco และ Bay Area) และแถวๆแถบเมืองหลวง (DC area) ซึ่งราคาบ้านในแถบนี้ double กันในระยะเวลาสามสี่ปีที่ผ่านมาเลยทีเดียว ราคาคอนโดสองห้องนอนขายกันประมาณ เจ็ดถึงแปดแสนเหรียญ ที่ San Francisco และประมาณสี่ถึงห้าแสนเหรียญ แถบ DC ถ้าบ้านเดี่ยวใกล้รถไฟใต้ดิน ไม่ต้องพูดถึงครับ เป็นล้านแน่นอน

ถึงบ้านแพงกันขนาดนี้ คนก็ไม่ยั่นนะครับ เรียกว่า ถ้ามีคอนโดขึ้นใหม่ ขายหมดตั้งแต่ยังไม่ได้ตอกเสาเข็มด้วยซ้ำ และถ้าใครจะซื้อบ้าน จ่ายราคาที่คนขายเสนอมา รับรองว่าไม่ได้บ้านหรอกครับ ต้องบิดเกทับราคากันหน้ามืด เรียกว่า แพงแค่ไหนสู้ และราคาก็ขึ้นกันไม่หยุดด้วยครับ

เปล่าครับ ที่ผมพูดถึง ไม่ได้อิจฉาเจ้าของบ้านที่ซื้อไว้เมื่อสามสี่ปีที่แล้ว (จริงๆก็อิจฉาหน่อยๆนะ) แต่ผมแค่สงสัยว่าคนธรรมดาจะไปเอาเงินจากไหนมาอยู่บ้านพวกราคาบ้าระห่ำขนาดนี้ (ไม่ได้พูดถึงพวกคนรวยๆนะครับ)

ผมว่ามันมาจากวงจรอัตราดอกเบี้ย ที่ต่ำที่สุดในรอบหลายปี ในหลายๆประเทศรวมทั้งที่นี่ด้วยครับ และมาจากการปล่อยกู้แบบที่เรียกว่า 'exotic' mortgage ที่ผมเคยได้ยินมานาน แต่ไม่รู้สึกว่ามันน่ากลัวจนเมื่อวานนี้ครับ

เมื่อวาน ผมไปดูคอนโดห้องนึง (เปล่าครับ ไม่ได้จะซื้อ แค่จะย้ายบ้านเช่าครับ เพราะตอนนี้ห้องที่เช่าอยู่มันขึ้นราคา เลยจะย้ายประชด) เป็นคอนโดหรูใหม่เอี่ยม หนึ่งห้องนอน ไม่ใหญ่มาก แต่ทำเลดีเยี่ยม และเครื่องใช้ในห้องดีมากๆ ปล่อยเช่าอยู่ที่ราคา $1,500 ซึ่งก็ถือว่าราคามาตรฐานถึงค่อนข้างถูกสำหรับแถวนี้ คนที่พาผมไปดูเป็น real estate agent ชาวอิตาเลี่ยนครับ ดูๆห้องอยู่ เขาก็ถามผมว่า ทำไมไม่ซื้อซะเลยละ ผมเลยถามเขาว่า มันเท่าไรเหรอ เขาบอกว่า $460,000 ครับ ผมสะอึกไปสองที

แล้วพ่อหนุ่ม อิตาเลี่ยนคนนั้นก็บอกผมต่อว่า ถ้าผมสนใจ เขาหา mortgage ให้ได้ จ่ายแค่เดือนละ $1,200 เท่านั้น (มิน่า ถึงปล่อยเช่าเดือนละแค่ 1,500 ได้) ผมถามว่า negative amortization เหรอ เขาตอบว่าใช่ แถมยังบอกต่ออีกว่า จะสนใจจ่ายคืนเงินต้นทำไม ซื้อบ้านไปอยู่สองสามปีก็ได้เงินคืน เหมือนอยู่บ้านฟรีๆแถมกำไรก้อนใหญ่อีกด้วย แล้วยังบอกอีกว่าใครๆเขาก็ทำกันทั้งนั้น เขามี "นักลงทุน" จากอิตาลี เยอรมัน ซื้อบ้านแบบนี้แล้วปล่อยเช่ากันเต็มไปหมด

ผมถึงบางอ้อว่าทำไมราคาบ้านมันถึงได้แพงแบบนี้

ทำไมเหรอครับ?

สำหรับ mortgage ปกติทั่วไป เงื่อนไขก็คงจะเป็นแบบจ่ายคืนคงที่แต่ละงวด ระยะเวลา 30 ปี ดอกเบี้ยคงที่ (ช่วงนี้ก็ประมาณ 5% กว่าๆ ต่อปี) และวางเงินดาวน์ในอัตราไม่ต่ำกว่า 20% ถ้าใครสนใจบ้านหลังนี้ คงต้องหาเงินมาดาวน์สัก $92,000 (อย่าลืมนะครับว่าธนาคารที่ดีจะไม่ปล่อยยอมกู้เท่ากับมูลค่าของหลักประกัน) และจ่ายเงินค่างวดอีกประมาณ $2,200 ต่อเดือน (ในจำนวนนี้ประมาณ 1,700 เป็นค่าดอกเบี้ยครับ จ่ายคืนเงินต้นในปีแรกแค่ประมาณเดือนละ $500) จ่ายค่าส่วนกลางอีกเดือนละประมาณ $300 และยังมีภาษีทรัพย์สินอีกประมาณเดือนละ $200 รวมแล้ว ไม่ต่ำกว่าเดือนละ $2,700 แน่ๆ

แต่เดี๋ยวนี้ mortgage มันไม่ได้มีแบบนี้แบบเดียวน่ะสิครับ

แบบแรกที่อยากแนะนำให้รู้จักคือ ARM ครับ หรือ Adjustable Rate Mortgage เจ้า ARM พูดง่ายๆแล้วมันก็คือ mortgage แบบดอกเบี้ยไม่คงที่ครับ เกิดขึ้นมาสำหรับคนที่อยากซื้อบ้าน แต่ดอกเบี้ยระยะยาวแพงเกินไป ก็เลยมา bet กับอัตราดอกเบี้ยระยะสั้นแทน คือเหมือนกับประมาณว่ากู้สั้น และรอเสี่ยงกับอัตราดอกเบี้ยตอน rollover เอา

แต่คนส่วนใหญ่ให้เหตุผลว่า คนซื้อบ้านหลังแรกส่วนใหญ่จะขายทิ้งก่อนจะครบระยะเวลาจ่ายคืนเงินกู้อยู่แล้ว เพราะต้องการย้ายไปบ้านที่ใหญ่ขึ้น แล้วจะมัวเสีย maturity premium อยู่ทำไม อืมก็มีเหตุผลนะครับ ถ้าใครคิดว่าจะอยู่บ้านนี้แค่ เจ็ดปี ก็ lock rate ไว้แค่เจ็ดปีก็พอ ถ้าเอาเข้าจริงๆอยู่เลยกว่านั้น ก็ expose กับความเสี่ยงของอัตราดอกเบี้ยเอา

การกู้แบบนี้ก็ทำให้ลดค่างวดลงไปได้เยอะ โดยเฉพาะตอนที่ yield curve steep มากๆ แต่ช่วงนี้ความแตกต่างของดอกเบี้ยระยะสั้นกับระยะยาวลดลงมากแล้วครับ เนื่องจาก yield curve ในอเมริกา flat ลงมาก เพราะ fed ขึ้นดอกเบี้ยระยะสั้นตั้งหลายรอบ แต่ดอกเบี้ยระยะยาวไม่ได้สูงขึ้น แถมยังลดลงอีกต่างหาก (อย่าถามนะครับว่าเพราะอะไร เพราะขนาด fed chairman Alan Greenspan ยังเรียกเจ้าภาวะแบบนี้ว่า interest rate condundrum เลย)

นอกจากนี้แล้ว ยังมีการกู้เงินแบบที่น่ากลัวกว่า เช่น interest only mortgage คือ จ่ายคืนแค่ส่วนของดอกเบี้ย เรียกว่า จ่ายไปเหอะ ยอดหนี้ไม่ได้ลดลงเลย แบบนี้เหมาะสำหรับคนที่อยากซื้อบ้านเพื่อการลงทุนหรือ พวกที่กะว่าแป๊บเดียวก็ขายทิ้งแล้ว และคิดว่าราคาบ้านขึ้นแน่ๆ คือกะเอาเงินที่ได้จากขายบ้านมาจ่ายคืนเงินต้น

ไม่หยุดแค่นั้นครับ เดี๋ยวนี้มีการกู้เงินที่เรียกว่า negative amortization ที่พูดถึงข้างบนครับ คือ เงินงวดที่จ่ายแต่ละเดือนเนี่ย ยังไม่พอค่าดอกเบี้ยเลยด้วยซ้ำ ดอกเบี้ยที่จ่ายไม่หมดก็เอาไปทบเป็นเงินต้นที่เพิ่มขึ้นด้วย เหมาะสำหรับคนที่คิดว่า ราคาบ้านจะสูงขึ้นเร็วกว่า อัตราที่เงินต้นพอกขึ้น บางคนถึงกับผมบอกว่า จะกลัวไปทำไม ถ้าเงินต้นจะพอกขึ้นมาสัก 20,000-30,000 เหรียญ ถ้าราคาบ้านขึ้นไปสัก 120,000 เหรียญ!

แล้วมันทำให้ราคาบ้านสูงขึ้นได้ไงเหรอครับ ก็สมมุติว่า คนที่มีความสามารถจ่ายเงินค่างวดได้เดือนละ $2,000 ไปขอกู้เงินแบบดอกเบี้ยคงที่ธรรมดา คงกู้เงินได้สัก $350,000 แต่ถ้ากู้แบบ interest-only จะสามารถกู้ได้ถึง $430,000 และยิ่งถ้าบ้าระห่ำพอที่จะไปกู้แบบ negative amortization จะสามารถกู้ได้ถึง $600,000 เลยทีเดียว อย่างงี้บ้าไหมละครับ

อย่างนี้แหละครับเวลาซื้อบ้าน คนที่ขอกู้แบบธรรมดา คงโดนพวกกู้แบบ exotic แบบนี้ outbid เอาง่ายๆ

แต่คิดแล้วหวิวๆครับ กู้เงินแบบนี้เหมือนกับนั่งทับลูกระเบิดครับ ถ้าเกิดราคาบ้านไม่ขึ้น หรือถ้าดอกเบี้ยขึ้น เผลอๆจะมีเงินไม่พอจ่ายคืนน่ะสิครับ

ไม่อยากคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคนที่ปล่อยกู้...ทั้งธนาคาร, financial arm ของ real estate agents, Freddie Mac, Fannie Mae, และคนที่ถือ Residential Mortgage Backed Securities (RMBS) ทั้งหลาย....

ไม่ใช่เล่นๆนะครับ เชื่อไหมละครับว่า การปล่อยเงินกู้ซื้อบ้านใน bay area ปีที่แล้วเป็นแบบ interest only ซะ 70%! ถ้านับทั้งประเทศ สัดส่วนการกู้แบบนี้สูงถึง 30% และเป็น negative amortization ซะ 5%!

แบบนี้แสดงให้เห็นว่า คนจำนวนมากที่ซื้อบ้าน ไม่ได้ซื้อเพราะต้องการจะอยู่บ้าน หรือให้เช่า แต่กะว่าคงได้เงินคืนจากราคาบ้านที่สูงขึ้นแน่ๆ และไม่ได้กะว่ามันจะขึ้นเฉยๆด้วยนะครับ กะว่ามันจะขึ้นเร็วกว่าอัตราดอกเบี้ยไปตลอดแน่ๆ

คนที่อยากซื้อบ้านเพื่ออยู่เอง ก็ทนอยู่เฉยๆไม่ได้ครับ เพราะทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า "ราคาบ้านมันไม่ลงหรอก จะลงได้อย่างไร คนที่กลัวๆแบบนี้เมื่อสามปีก่อน เดี๋ยวนี้ต้องนั่งร้องไห้ เพราะราคาบ้านแพงขึ้นทั้งนั้น รีบๆซื้อไปเหอะ เดี๋ยวจะหาว่าหล่อไม่เตือน" พอเห็นราคาที่ขึ้นแบบพรวดพราด เมื่อสองสามปีก่อน ยิ่งต้องเข้าไปซื้อกะเขาด้วย เพราะกลัวต้องจ่ายแพงกว่าตอนนี้

มีคนบอกไว้ว่า "A house addiction, you know it isn't good for you, but you still do it, freaking weird."

ทั้งหมดนี้ ฟังดูแล้วคุ้นๆ ไหมครับ ฟังดูเหมือนกับนิทานเรื่องดอกทิวลิป ที่ผมเคยเล่าให้ฟังไหมครับ คำถามคือว่า อะไรจะทำให้ความบ้าระห่ำแบบนี้หยุดลง ใครจะเป็นคนสุดท้ายที่ซื้อ และพอมันหยุดแล้วอะไรจะเกิดขึ้น

ผมไม่ได้รู้แน่นอนหรอกครับ ว่าราคาบ้านจะลงแน่ๆ ใครจะรู้ละครับ อีกสามปีถัดไป เราอาจจะยังได้ยินคำเตือนว่าราคาบ้านยังขึ้นไม่หยุดอยู่ก็ได้ ใครจะรู้

แต่มีความเชื่ออันนึงในญี่ปุ่น ตอนเศรษฐกิจดีๆเมื่อหลายปีก่อน ที่ว่า ราคาบ้านไม่มีวันลง ซึ่งเวลาก็ได้พิสูจน์แล้วว่ามันไม่จริง....

หวังนะครับว่า ปรากฏการณ์บ้าระห่ำแบบนี้ จะไม่เกิดขึ้นอีกในเมืองไทย...

ใครสนใจไปอ่านคำเตือนเล่นๆได้ครับ
thehousingbubble2.blogspot.com
msnbc.msn.com
sfgate.com
sfgate.com อีกอันนึง

กาแฟ..

2005-07-29T10:38:00.000-04:00

ผมจำได้ว่า ตอนเด็กๆ ผมถูกสอนว่า ชา กาแฟ เป็นสารเสพติด ทำให้ผมไม่กล้ากินกาแฟอยู่นาน เพราะตอนเด็กๆทุกคนจะบอกว่า เด็กๆอย่ากินเลยกาแฟ มันไม่ดี

แต่ที่บ้านผม ทานกาแฟกับขนมปังเป็นอาหารเช้ากันทุกวัน ทำให้ผมได้ทดลองดื่มกาแฟในที่สุด จำได้ว่าวันที่แม่ให้ดื่มกาแฟได้ คิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่สุดๆแล้ว

แต่สมัยก่อนโลกของกาแฟสำหรับผม ก็ถูกจำกัดอยู่กาแฟผงสำเร็จรูป พวก เขาช่อง เนสกาแฟ ถ้าช่วงไหนได้กิน taster's choice นี่หรูสุดๆแล้วนะครับ กระปุกละสามสี่ร้อย กินไปแทบจะบินได้เลย นอกจากกาแฟสำเร็จรูปแล้วก็คงจะมีกาแฟรถเข็นปากซอย ที่เฮียแกชงกับถุงเท้า หรือไม่ก็กาแฟเย็นตามโรงอาหาร (แต่โลกกาแฟของคนอื่น อาจจะรวมถึง "คอฟฟี่ช๊อบ" ที่คุณ corgiman ชอบไปนั่งดูนักร้องอยู่บ่อยๆ)

แต่กินกาแฟไปยังไง ผมก็ไม่รู้สึกว่ามันจะเป็นสิ่งเสพติดตรงไหน กินแล้วหายง่วงบ้าง ไม่หายบ้าง บางทีกินปุ๊บหลับปั๊บก็เคย หยุดกินมันก็ไม่เห็นลงแดงสักหน่อย

แต่พอเริ่มมาเรียนหนังสือหนักเข้า ผมต้องพึ่งพากาแฟหนักเข้า หนักเข้า ผมถึงเข้าใจว่าอาการติดกาแฟ มันเป็นยังไง ถ้าถึงเวลาต้องกินแล้วไม่ได้กินมันจะรู้สึกมึนๆหัว ปวดหัวตึ๊บๆ ง่วงนอน ทำงานไม่ได้ แต่พอกินกาแฟเข้าไปสักแก้วอาการดังกล่าวก็หายเป็นปลิดทิ้ง พอติดหนักๆเข้า บางทียังอยากลองฉีดกาแฟเข้าเส้นเลย เผื่อมันจะหายง่วงเร็วขึ้น

ยังไง วันนี้ผมขอเล่าเรื่องกาแฟหน่อยละกันครับ

ว่ากันว่า กาแฟ เป็นเครื่องดื่มที่เป็นที่นิยม และดื่มกันแพร่หลายที่สุดรองจากน้ำเปล่าเลยทีเดียว ตำนานเล่าว่ามีการค้นพบว่ากาแฟมีสรรพคุณสร้างความกระฉับกระเฉงตั้งแต่สมัยคริสตศตวรรษที่เก้านู้น เมื่อคนเลี้ยงแพะคนนึงในทวีปแอฟริกา ไปเห็นแพะกินผลอะไรสักอย่างแล้วเกิดอาการคึกคักผิดปกติ ก็เลยกินเจ้าผลนี้ดูบ้าง และรู้สึกกระฉับกระเฉงมีเรี่ยวมีแรง ก็เลยเอาไปบอกคนอื่น เจ้าต้นไม้เพิ่มพลังก็เลยเป็นที่นิยมกันไปทั่ว ทั้งกินผลสด และชงน้ำกิน และการดื่มกาแฟก็ค่อยๆพัฒนาไปถึงการชงน้ำจากเมล็ดคั่ว

กาแฟเป็นที่นิยมโดยเฉพาะกับนักบวชสมัยก่อน เพราะกินแล้วมีแรงสวดมนต์ได้นานๆ ช่วงที่กาแฟเข้าสู่ทวีปยุโรป ความขัดแย้งทางศาสนามีค่อนข้างสูง ชาวคริสเตียนทั่วไปจึงเชื่อว่า กาแฟซึ่งเป็นที่นิยมของชาวมุสลิมในประเทศอาหรับ เป็นเสมือน the drink of devil เพราะซาตานคงจะนำเครื่องดื่มนี้มาให้เพิ่มพลังให้ชาวมุสลิม เพื่อสู้กับไวน์ซึ่งเป็นเสมือนเครื่องดื่มของพระเจ้า กาแฟจึงเป็นเครื่องหมายของพวกต่อต้านคริสต์ไป

จนถึงคริสตศตวรรษที่ 15 Pope Clement VIII ออกมาแก้ปัญหาโดยการออกมาทดลองดื่มกาแฟ (คงอยากรู้ว่ากาแฟรสชาติเป็นไงกันแน่) พอได้ดื่มเข้าไปเท่านั้น ด้วยกลิ่นที่หอมหวล และรสชาติที่เข้มข้นของกาแฟ pope ก็เลย baptize กาแฟ และรับกาแฟเข้ามาเป็นเครื่องดื่มของชาวคริสต์ตั้งแต่นั้นมา มีคนบอกว่า ถ้าลองโป๊บห้ามคนดื่มกาแฟสิ นั่นจะเป็นบาปที่หนักกว่านะนั่น

หลังจากนั้น กาแฟ ก็เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายไปทั่วโลก และกลายเป็นเครื่องดื่มที่เป็นที่นิยมในแทบทุกประเทศ วิธีการชงกาแฟก็พัฒนาไปพร้อมๆกัน ปัจจุบันนี้เรามีทางเลือกดื่มกาแฟอยู่หลายวิธีครับ ไม่อยากจะบอกเลยว่าที่บ้านผม มีเครื่องทำกาแฟอยู่แทบทุกแบบเลย

ที่เห็นกันบ่อยๆก็คือกาแฟจากเครื่องชงแบบ drip ครับ เวลาชงน้ำร้อนจะหยดผ่านกาแฟบดละเอียด โดยใช้ฟิลเตอร์กระดาษกั้นเอาไว้ วิธีนี้ชงได้ปริมาณเยอะๆ ง่ายดี คนยุโรปจะเรียกกาแฟแบบนี้ว่ากาแฟแบบอเมริกา เพราะคนอเมริกากินกาแฟกันทีเยอะๆเป็นกระติก ต่างจากคนยุโรป ที่นิยมกินกาแฟเข้มๆแก้วเล็กๆ

นอกจากนั้นก็มี กาแฟชงโดยใช้เครื่องชงแบบ french press ครับ วิธีทำก็คือเอากาแฟบด แช่น้ำร้อนสักสามนาที แล้วกดมุ้งลวดลงไป วิธีนี้ไม่ต้องใช้ฟิลเตอร์กระดาษ แต่ต้องล้างเยอะหน่อย กาแฟที่ได้มีกลิ่นหอม รสชาติเข้มข้น จะสังเกตได้ว่า เวลาที่ร้านจะให้ลองชิมกาแฟ จะใช้เครื่องชงแบบนี้ครับ เพราะได้รสของกาแฟเต็มที่

แต่พอกินกาแฟธรรมดานานๆ ผมว่ามันไม่ค่อยเข้มเท่าไร กินทีต้องกินเยอะๆ แล้วผมก็มารู้จักกับ espresso ตอนไปเรียนชงกาแฟแถวๆท่าพระอาทิตย์

espresso นี่ก็คือ กาแฟที่ชงโดยใช้น้ำร้อนอัดความดันวิ่งผ่านเมล็ดกาแฟป่นละเอียด โดยใช้เวลาน้อยๆ กาแฟที่ได้จะมีรสชาติเข้มข้น กลิ่นหอมละมุน และ espresso ที่ดีจะมีครีมฟอง (crema) ลอยอยู่ด้านบน เจ้าครีมนี่แหละ เป็นตัวบอกอันดับแรกว่า espresso ดีหรือเปล่า (ประมาณเดียวกับ นักชิมไวน์ต้องมองดูสีของไวน์เป็นอันดับแรก)

espresso เป็นกาแฟที่เข้มข้นมาก กินทีนึงเป็น shot หนึ่ง shot ก็แค่ประมาณ 1.5-2 Oz เรียกว่าถ้ากิน double shot ก็ตาสว่างไปได้นานพอควรแล้วครับ ถ้าใครได้ลอง espresso จะรู้ว่ามันไม่ได้ขมอย่างเดียวนะครับ แต่มีความหวานและความมันรวมอยู่ด้วย เรียกว่า กินเปล่าๆไม่ใส่น้ำตาลยังได้

นักปราชญ์ชาวตุรกี ถึงกับกล่าวไว้ว่า Coffee should be black as hell, strong as death, and as sweet as love

เครื่องทำ espresso แบบแรกที่อยากแนะนำให้รู้จักคือ moka pot ครับ บางทีก็เรียกว่า Italian Espresso Maker เครื่องชงแบบนี้ราคาถูก ใช้งานง่าย และสะดวก การทำงานของเครื่องชงแบบนี้ก็คือใส่น้ำลงไปในส่วนล่างของเครื่องทำกาแฟ ใส่กาแฟบดละเอียดไว้ตรงกลาง แล้วหมุนปิดทั้งสามส่วนไว้ เอาไปตั้งเตา พอน้ำที่อยู่ในกระเปาะส่วนล่างเดือด แรงดันไอน้ำจะดันน้ำร้อนพุ่งผ่านกาแฟบด ขึ้นไปกองเป็นกาแฟรสชาติเข้มข้นอยู่ข้างบน

แล้วก็มาถึงเครื่องทำ espresso แบบใช้ไฟฟ้าครับ เครื่องแบบนี้จะอัดน้ำร้อนด้วยความดันสูงผ่านกาแฟบด และเครื่องแบบนี้ มีอีกสองแบบครับ คือ แบบ pump-driven กับ แบบ steam เครื่องแบบ pump-driven จะอัดน้ำร้อนด้วยปั๊ม ทำให้น้ำมีแรงดันสูงกว่า และอุณหภูมิน้ำไม่สูงเกินไป จึงเหมาะกับการทำ espresso มากกว่า(ถ้าใครจะซื้อไปใช้เองที่บ้าน อย่าลืมเลือกแบบ pump นะครับ) ส่วนเจ้าท่อข้างๆเครื่องนั้น เป็นท่อไอน้ำเอาไว้อุ่นและตีฟองนม สิ่งสำคัญของ espresso drink ส่วนใหญ่

จริงๆแล้ว วิธีทำ espresso มีขั้นตอนค่อนข้างมาก (ไว้คราวหลังผมจะมาเล่าวิธีทำ espresso และการตีฟองนม แบบละเอียดกว่านี้ครับ เริ่มเหนื่อยแล้ว) แต่คร่าวๆคือ เริ่มจากการบดเมล็ดกาแฟให้ละเอียดมากๆ แล้วอัดกาแฟบดลงในฟิลเตอร์ แล้วก็เปิดเครื่อง ฟังเหมือนง่ายนะครับ แต่เป็นงานที่ต้องใช้ฝีมือพอควร โดยเฉพาะการอัด (tamper) กาแฟ ต้องมีเทคนิคเสียด้วย แต่ปัจจุบันเครื่องทำกาแฟพัฒนาไปมากครับ ถ้าใครไป starbucks เดี๋ยวนี้จะสังเกตว่า คนทำกาแฟไม่ต้องอัดกาแฟเองแล้ว เราจะไม่ได้ยินเสียงเคาะกาแฟทิ้งดังโป้งๆ แบบเมื่อก่อน เพราะเครื่องทำกาแฟรวมการทำงานทั้งการบด การอัด และการทิ้งกาแฟใช้แล้วอยู่ในเครื่องเดียวกัน เรียกว่ากดปุ่มเดียวก็ได้ espresso อร่อยๆมาทานแล้ว และรสชาติก็จะคงที่กว่าใช้คนอัด (แต่ไม่ได้แปลว่าอร่อยกว่านะครับ)เครื่องยิ่งดี อัดความดันได้สูง และรวมการทำงานหลายๆอย่างไว้ในเครื่องเดียว มีหัวทำกาแฟหลายหัว ยิ่งแพงครับ อาจถึงหลายๆหมื่นหรือถึงแสนได้ง่ายๆครับ

ถ้าพูดถึง espresso แต่ไม่พูดถึง espresso drink อื่น ก็คงจะไม่ได้ ลองดูครับ เผื่อใครไม่คุ้น อ่านแล้วจะได้ลองสั่งกาแฟแบบอื่นมาทานบ้าง

- macchiato คือ espresso ใส่เฉพาะฟองนม ทำให้ลดความเข้มข้นของ espresso ลงมาหน่อย
- cappuccino คือ espresso ใส่นมร้อน และฟองนมเท่าๆกันครับ เครื่องดื่มยอดนิยม
- latte คือ espresso ใส่นมเยอะหน่อย ฟองนมน้อยหน่อยครับ
- mocha คือ espress ใส่นมและน้ำเชื่อมชอคโกแลต
- espresso con panna คือ espresso ใส่ whipped cream ครับ ขาวข้นหวานมัน
- ristretto คือ espresso แบบเข้มข้นพิเศษครับ เพราะใช้น้ำน้อยกว่าอีกครับ เข้มสุดๆ
- lungo คือ espresso ที่เจือจางหน่อยนึง คือปล่อยให้น้ำร้อนไหลผ่านนานกว่า espresso ปกติ
- americano คือ espresso เจือจางด้วยน้ำร้อนครับ เป็นการล้อเลียนคนอเมริกาหน่อยๆ สำหรับคนที่ชอบกาแฟแบบบางๆ
- affogato คือ espresso เสริฟกับไอติมครับ

นอกจากเครื่องชงกาแฟเหล่านี้แล้วก็ยังมีเครื่องชงแปลกๆอีกหลายประเภท เช่น กาแฟเวียดนาม ที่ใส่กาแฟไว้ด้านบนแล้วรอให้กาแฟค่อยๆหยดผ่านฟิลเตอร์ลงมาแก้วด้านล่าง กาแฟตุรกี ที่การทำงานคล้ายๆกับเครื่องทำ espresso แบบอิตาเลี่ยน ฯลฯ

อูย ยิ่งเล่า อาการติดกาแฟเริ่มออกฤทธิ์อีกแล้วครับ ขอไปกินกาแฟสักแก้วก่อนเหอะครับ

ไม่น่าเล้ย ibook

2005-07-26T21:56:00.000-04:00

นั่งเขียนไปทั้งน้ำตาครับ

จะไม่ให้เศร้าได้ไงครับ เพิ่งจะถอยน้องแม็คมาใหม่ๆ แต่วันนี้เพิ่งจะทราบข่าวว่า apple เปิดตัว ibook ใหม่ ราคาเท่าเดิมแต่ได้ของดีกว่าเดิม สำหรับรุ่น 12" จากเดิมได้ processor 1.2MHz; 30GB HD; 256MB RAM ตอนนี้ apple ใจปล้ำเปลี่ยน spec ให้ processor 1.33MHz; 40GB HD; 512MB RAM และ แถม built-in bluetooth ให้เสียด้วย

โหย รู้งี้รอสักสองสามอาทิตย์ก็ดีหรอก ดีนะว่าได้ rebate มาหน่อยนึง ไม่งั้นคงเสียใจกว่านี้

ถ้าใครกำลังคิดจะซื้อ ดูให้แน่ว่าได้รุ่นใหม่นะครับ

http://www.apple.com/ibook/

เปิดตัว Space by Kickoman

2005-07-20T10:22:00.000-04:00

ผมเป็นคนชอบถ่ายรูปครับ

ถ่ายไปเรื่อยตามโอกาสจะอำนวย

ชอบเก็บภาพบรรยากาศเก่าๆครับ

พอเอากลับมาดูอีกทีแล้วก็มีความสุขดี

ที่ถ่ายไว้ก็มีเยอะพอควร เลยอยากเอาออกไปแบ่งกันชมครับ

ถ้าใครแวะผ่านไปผ่านมา ลองแวะไปดูที่ Space by Kickoman บ้างนะครับ

ถ้าจะกรุณา ติฉินนินทา ว่ากล่าวตักเตือน ชอบไม่ชอบอย่างไร ก็เชิญนะครับ จะได้เก็บเอาไปปรับปรุง เปลี่ยนแปลง เผื่อว่าจะถ่ายดีขึ้นบ้าง

ทำไมพระจันทร์ถึงดูใหญ่ตอนอยู่ใกล้ขอบฟ้า?

2005-07-17T20:08:00.000-04:00

เคยสงสัยกันไหมครับว่าทำไมเราถึงเห็นพระจันทร์ (และพระอาทิตย์) ขนาดใหญ่กว่าปกติ ตอนที่มันอยู่ใกล้ขอบฟ้านะ ผมเคยขับรถอยู่ในลานจอดรถแล้วเห็นพระจันทร์ดวงโต นึกว่าหลอดไฟลานจอดรถซะอีก

ถ้าใครไม่เคยสังเกตลองดูนะครับ อาทิตย์หน้าก็พระจันทร์เต็มดวงอีกแล้ว ลองออกจากบ้านไปสังเกตดูนะครับ ยิ่งช่วงนี้ คนที่อยู่ซึกโลกทางเหนือจะเห็นพระจันทร์ใหญ่กว่าปกติเกือบตลอดคืน เพราะพระจันทร์โคจรค่อนข้างใกล้ขอบฟ้าตลอดคืน (คนที่อยู่ซีกโลกทางใต้อย่าง strawhat ลองรายงานผลการสังเกตด้วยนะครับ)

จะว่ามันเกิดจากระยะทางก็ไม่ใช่ครับ เพราะพระจันทร์ขึ้นและตกเนื่องจากโลกหมุนรอบตัวเอง และพระจันทร์อยู่คงที่เมื่อเทียบกับโลก เพราะฉะนั้นระยะทางจากโลกถึงดวงจันทร์ก็ควรจะเท่ากันไม่ว่าจะเป็นตอนหกโมงเย็นหรือเที่ยงคืน หรือถ้าจะต่างกันนิดนึง พระจันทร์ตอนอยู่สูงๆ น่าจะใกล้โลกมากกว่า เมื่อเทียบกับตอนที่มันขึ้น เพราะฉะนั้น เราน่าจะเห็นพระจันทร์ใหญ่กว่าปกติตอนมันขึ้นสูงๆสิ

ทำไมเราถึงเห็นพระจันทร์ขนาดใหญ่กว่าปกติตอนมันอยู่ใกล้ขอบฟ้าละ?

คำอธิบายอันนึงที่ผมเคยได้ยินตอนเด็กๆคือ เพราะตอนพระจันทร์อยู่ใกล้ขอบฟ้า แสงจากพระจันทร์หักเหผ่านชั้นบรรยากาศโลกแบบเฉียงๆ ทำให้เราเห็น "ขนาดภาพ" ใหญ่ขึ้น เหมือนกับว่าแสงหักเหผ่านเลนส์นูนมา

แต่ก็มีคนเถียงว่า จริงๆแล้วเนี่ย "ขนาดภาพ" ของพระจันทร์ที่เราเห็นคงที่ตลอดทั้งคืน คือมีขนาดเชิงมุมประมาณครึ่งองศา ถ้าไม่เชื่อเนี่ย คืนนี้เวลาออกไปสังเกตพระจันทร์ตอนหัวค่ำ อย่าลืมเอาไม้บรรทัดหรือแผ่นกระดาษกับปากกาออกไปด้วย แล้วยื่นไม้บรรทัดสุดแขน แล้ววัดขนาดของภาพพระจันทร์ที่เราเห็น หรือขีดทำเครื่องหมายไว้บนกระดาษ เสร็จแล้วออกไปอีกรอบตอนดึกๆ แล้ววัดขนาดพระจันทร์อีกรอบ ว่าเท่าเดิมหรือเปล่า (อย่าลืมทำให้ระยะจากตาถึงไม้บรรทัดหรือกระดาษตอนที่เราวัดหนแรกนะครับ)

ผมเคยทำการทดลองคล้ายๆกัน ผ่านกล้องถ่ายรูปครับ เพราะผมเห็นพระจันทร์ตอนหัวค่ำขนาดใหญ่ดี เลยคิดว่าถ้าเอาเลนส์ที่มีขนาดความยาวโฟกัสเท่าเดิมถ่าย น่าจะได้ภาพที่ใหญ่ขึ้น ปรากฎว่าไม่เลยครับ ขนาดเล็กยังไง เล็กยังงั้น

มีคนเคยถ่ายภาพ multiexposure ของพระจันทร์แต่ละช่วงเวลา ลองดูสิครับ ว่ามันใหญ่ขึ้น หรือเล็กลงอย่างไร

ที่มา: NASA

แปลว่าอะไรครับเนี่ย? แปลว่า "ขนาดภาพ" ของจันทร์ไม่ได้เปลี่ยนไป แล้วทำไมเราถึงรู้สึกว่าพระจันทร์ดูใหญ่เวลามันใกล้ขอบฟ้าละครับ?

ก็เพราะเราโดนสมองของตัวเองหลอกเอานะสิครับ ปรากฎการณ์นี้เป็นที่รู้จักกันในนาม moon illusion ครับ

ผมเข้าใจว่ายังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ว่าเจ้า moon illusion นี้เกิดขึ้นได้อย่างไร มีคำอธิบายอันนึงที่ผมว่าพอจะเข้าใจได้ ผมจะลองอธิบายให้ฟังนะครับ (แต่ก็มีคำอธิบายอันอื่นที่บอกว่าคำทฤษฏีนี้ผิด และพยายามบอกว่ามันผิดได้ยังไง แต่ผมอ่านแล้วไม่ค่อยเข้าใจครับ มันยากเกิน ใครสนใจลองไปอ่านดูนะครับ)

คงจะพอทราบกันแล้วนะครับว่า มีภาพลวงตาหลายแบบ ที่คนเราดูกี่รอบ กี่รอบ ก็โดน "ลวงตา" อยู่ดี เรียกว่า รู้เขาหลอก แต่เต็มใจให้หลอก

และเจ้า moon illusion นี่ก็เป็นผลจากภาพลวงตาชนิดหนึ่งเหมือนกันครับ เจ้าภาพลวงตาอันนี้มีชื่อว่า Ponzo illusion ครับ

เป็นไงเหรอครับ ลองดูรูปทางขวามือนะครับ ดูเผินๆแล้วเหมือนกับว่า เจ้าแท่งด้านบนใหญ่กว่าใช่ไหมครับ อ่ะ ลองจ้องดูสักพักครับ อ่า..เห็นแล้วใช่ไหมครับ ว่าจริงๆแล้วเนี่ย เจ้าแท่งสองแท่งนี้ยาวเท่ากันเลย แต่ที่เราเห็นว่าเจ้าแท่งบนยาวกว่าแท่งล่างเนี่ย เพราะภาพลวงตาที่เกิดจากมุมมองของคนเราครับ

เนื่องจากคนเรารับรู้ว่า สำหรับของที่มีขนาด (ที่แท้จริง) เท่ากัน ของที่อยู่ไกลๆเนี่ยจะมี "ขนาดภาพ" เล็กกว่าของที่อยู่ใกล้ๆ เพราะฉะนั้น ถ้าของสองอย่างมีขนาดภาพเท่ากัน อันนึงอยู่ไกล อีกอันอยู่ใกล้ ของที่อยู่ไกล น่าจะมีขนาดจริงๆที่ใหญ่กว่า...งงมะครับ ถ้างง ลองดูภาพข้างล่างนี้ดูครับ

ลองลากคนข้างล่างไปมาสิครับ (ที่มา: howstuffworks.com)

ลองดูสิครับว่า สองคนนี้คนไหนตัวใหญ่กว่ากัน... ถ้าดูจนมั่นใจแล้วลองลากคนข้างล่างขึ้นไปทาบกันคนข้างบนสิครับ

แปลกดีนะครับ

อ่ะ แล้วภาพลวงตาแบบนี้ แล้วมันเกี่ยวกันยังไงกะพระจันทร์เหรอครับ?

เกี่ยวสิครับ เพราะคนเราเนี่ย มี perception ท้องฟ้า ไม่ได้เป็นรูปครึ่งวงกลม แต่เป็นรูปโดมนะสิครับ ก็คือ เราจะคิดว่าระยะทางจากตัวเราไปถึงดวงจันทร์ที่ขอบฟ้าเนี่ยไกลกว่าระยะทางจากตัวเราไปถึงดวงจันทร์บนหัวเรา นึกออกไหมครับ ลองดูภาพประกอบครับ

คือประมาณว่า คนเราคิดว่าพระจันทร์โคจรข้ามหัวเราเหมือนนกบิน คือถ้านกบินมาไกลๆเนี่ย ระยะทางจากนกมาถึงเรา มันต้องไกลกว่าตอนนกบินข้ามหัวเราเห็นๆ แต่เนื่องจาก "ขนาดภาพ" ของพระจันทร์เท่ากันตลอด คนเราเลยหลอกตัวเองอีกรอบด้วย Ponzo Illusion ทำให้คิดว่า ขนาดที่แท้จริงของพระจันทร์ที่ขอบฟ้าเนี่ย ต้องใหญ่กว่าพระจันทร์ตอนขึ้นสูงๆแน่ๆ

งงมะครับ

อีกทฤษฏีนึงที่พูดถึงกันมากๆ ก็คือว่า คนเราโดนหลอกเพราะขนาดเปรียบเทียบ คือ ตอนพระจันทร์อยู่ใกล้ขอบฟ้าเนี่ย เรามีตึกและต้นไม้คอยเปรียบเทียบ เลยทำให้คิดว่าพระจันทร์ใหญ่มากๆ แต่พอพระจันทร์ขึ้นไปสูงๆ เราไม่รู้จะเปรียบเทียบกับอะไร เลยไม่คิดว่าใหญ่เท่าไรนัก แต่ผมไม่ค่อยเชื่อทฤษฏีนี้เท่าไร เพราะตอนมองพระจันทร์ตรงที่ไม่มีตึกหรือต้นไม้ มันก็ดูใหญ่อยู่ดี

มีคนบอกว่า ถ้าลองก้มมองพระจันทร์ที่ขอบฟ้า จะทำให้ illusion นี้หายไป เพราะเริ่มงง และไม่รู้แล้วว่าเรามองอะไรอยู่ ที่ไหน

แหะ แหะ งงมะครับ ถ้ายังงงและอยากอ่านเพิ่มเติมลองไปอ่านกันดูนะครับ
http://science.howstuffworks.com/question491.htm
http://www.pnas.org/cgi/content/full/97/1/500
http://science.nasa.gov/headlines/y2005/20jun_moonillusion.htm
http://www.lhup.edu/~dsimanek/3d/moonillu.htm

ผมไม่รู้หรอกครับว่าคำอธิบายไหนถูก แต่ว่าเอาเป็นว่าดูพระจันทร์เต็มดวง ดวงใหญ่ๆแล้วมันสวยดีก็พอแล้วครับ =)

น้อง แม็ค...

2005-07-15T00:14:00.000-04:00

เมื่อสักสองสามเดือนก่อน น้อง ริท สุดที่รักของผม มีอาการไม่สู้ดีนัก เริ่มทำหน้าตาเศร้าๆ เป็นเส้นๆ กระพริบตาถี่ๆ บางทีก็เล่นหลับไม่ตื่นเลย ทำเอาผมตกใจแทบแย่ แต่ทุกครั้งน้องแกก็กลับมาทำงานได้ทุกที ผมเริ่มเป็นห่วง กลัวน้องแกจะเป็นอะไรไป

น้อง ริท อยู่กลับผมมานานแล้วครับ จำได้ว่าผมซื้อน้อง ริท มาตั้งแต่ปี 2000 ได้มั้งครับ ผม bid น้องแกมาจาก ubid.com สมัยตอนรุ่งๆ ถึงตอนนี้ก็สี่ห้าปีแล้ว คงถึงอายุขัยของน้องแกแล้ว ว่าไปแล้วน้อง ริท ก็ทำงานให้ผมมากแล้วครับ ผ่านอะไรต่อมิอะไรกับผมมาตั้งเยอะ น้อง ริท หน้าตาดีนะครับ แม้ว่าจะดำไปสักหน่อย แต่ก็นิสัยดี ไม่เคยเกเร

แต่แล้ววันนั้นก็มาถึงครับ เมื่อเดือนก่อน ตอนที่ผมกลับจากเดินสายทางเอเชีย น้อง ริท แกหลับไปเลยครับ ปลุกยังไงก็ไม่ตื่น ผมละตกใจ ทำทุกอย่างที่เคยทำ ทั้งปลุกดีๆ ตบหัวกระตุ้้นการทำงานของหัวใจสองสามที น้อง ริท แกก็ไม่ตื่นครับ ผมเลยทำการผ่าตัดเปิดช่องท้องเป็นการด่วน เรียกว่างัดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเลย แต่น้องแกคงไปดีแล้วครับ ทิ้งไว้แค่ความทรงจำบนแผ่นแม่เหล็กให้ผม กว่าจะกู้ความทรงจำทั้งหลายได้นี่ผมปล้ำอยู่หลายชั่วโมงทีเดียวครับ เพราะไม่รู้จะเอาออกมาได้ยัง

แล้วก็ถึงวันที่ผมต้อง move on ครับ หวังว่าน้อง ริท คงไม่โกรธผมนะ

เพื่อให้ลืมน้อง ริท ผมเปลี่ยนไปหาน้องแม็ค ด้วยความที่ได้ยินเรื่องดีๆกับน้องแกมาเยอะ และที่สำคัญ น้องแก...ขาว...จริงๆครับ เลยขอลองคบดูด้วยสักหน่อย นี่เป็นการย้ายค่ายครั้งแรกของผม ประสบการณ์สี่ห้าชั่วโมงที่ผ่านมานับว่าราบรื่นดีครับ หวังว่าจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป

หน้าตาน้องแม็คของผมเป็นอย่างนี้ครับ ถ้าใครเคยคบกับน้องแม็คแล้วช่วยแนะนำผมบ้างนะครับ...

ฟองสบู่ (ตอนที่ 3: Tulipmania)

2005-07-13T15:01:00.000-04:00

หายหน้าหายตาไปหลายวันเพราะงานยุ่งสุดๆไปเลยครับ คิดดูว่ายุ่งมาก จนแทบไม่มีเวลาอู้งานทำ sudoku เลยครับ วันนี้เริ่มหายยุ่งแล้วเลยขอคืนสังเวียนสักหน่อยครับ

ขอย้อนกลับมาเรื่องฟองสบู่อีกรอบครับ ตอนนี้อยากมาเล่าให้ฟังเกี่ยวกับประวัติของฟองสบู่ครับ

ภาวะฟองสบู่ไม่ใช่สิ่งที่เพิ่งมาเกิดนะครับ ว่ากันว่ามีมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว

ฟองสบู่สมัยโบราณที่ขึ้นชื่อว่าคลาสสิคที่สุด บ้าระห่ำที่สุด และมีคนพูดถึงมากที่สุด คือ ฟองสบู่ที่เกิดขึ้นกับ ทิวลิป เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่สิบเจ็ด เคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับ tulipmania หรือ tulipomania กันบ้างหรือยังครับ ถ้าไม่เคย ก็ล้อมวงเข้ามาครับ เดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟัง

ถ้าพูดถึงทิวลิป หลายๆคนคงคิดถึงฮอลแลนด์หรือเนเธอร์แลนด์ หรือดินแดนกางหันสีส้มของแวนบาสเท่นนั่นแหละครับ แต่จริงๆแล้วเนี่ยดอกทิวลิปมีต้นกำเนิดมาจากฝั่งทวีปเอเชียของเรานี่เองครับ แถวๆประเทศตุรกี อิหร่าน ว่ากันว่าครั้งแรกที่ทิวลิปหลุดเข้าไปในทวีปยุโรป คือในช่วงกลางคริสตศตวรรษที่ 16 พ่อค้าชาวตุรกีส่งหัวทิวลิปไปให้พ่อค้าชาวฮอลแลนด์เป็นของกำนัล (ไม่ใช่ของผู้ใหญ่บ้านนะครับ เป็นของกำนัล) พ่อค้าชาวฮอลแลนด์ก็ไม่รู้ว่าไอ้หน่อเนี่ยมันคืออะไร นึกว่าเป็นหอมหัวใหญ่ เลยเอามาผัดกินซะนี่ เหลือก็เอาไปปลูกไว้ในแปลงผัก กะเก็บไว้กินปีหน้า พอดอกออกนี่สิครับ ตื่นเต้นกันใหญ่ว่าดอกอะไรมันช่างสวยงามซะขนาดนี้ แล้วหลังจากนั้น ทิวลิปก็กระจายไปทั่วยุโรป

ก่อนจะพูดถึงตลาดของทิวลิป ต้องเข้าใจถึงธรรมชาติของทิวลิปซะก่อนครับ ทิวลิปเป็นดอกไม้มีหัว หน้าตาก็เหมือนหอมหัวใหญ่นี่แหละครับ ทิวลิปขยายพันธุ์ด้วยหน่อ (ขยายพันธุ์ด้วยเมล็ดก็ได้ แต่ใช้เวลา 7-12 ปีกว่าจะออกดอก) หัวทิวลิปหนึ่งหัว ผลิตหน่อได้ปีละสองสามหน่อ และหัวทิวลิปแม่พันธุ์มีอายุแค่สองสามปีหลังจากโตเต็มที่

ดอกทิวลิปบานปีละครั้ง ในช่องฤดูใบไม้ผลิ ประมาณเดือนเมษายนถึงมิถุนายน แต่เนื่องจากหัวทิวลิปหน้าตาเหมือนกันหมด จะให้แน่ใจว่าซื้อหัวอะไรกันแน่ การซื้อขายหัวทิวลิปจึงเกิดขึ้นในเดือนมิถุนายน คือเฉพาะหลังดอกบานเท่านั้น เรียกว่าขุดกันเห็นๆเลยว่าถ้าออกดอกแล้วจะเป็นสีอะไรกันแน่

หลังจากที่ทิวลิปเป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายในยุโรป ทำให้มีความต้องการหัวทิวลิปเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ราคาของหัวทิวลิป โดยเฉพาะอย่างยิ่งพันธุ์สวยๆ หายากๆ ว่ากันว่าไอ้ดอกที่สวยๆหายากๆเนี่ย เกิดจากการที่ทิวลิปติดเชื้ออะไรสักอย่าง ทำให้เกิด pattern แปลกๆบนดอก แต่ทิวลิปที่ติดเชื้อเนี่ย จะอ่อนแอ และตายง่าย

ด้วยความที่มันหายาก และมีน้อย แต่มีความต้องการมาก ก็ยิ่งทำให้ราคาสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในช่วงปี 1633 มีข่าวว่า มีคนขายฟาร์ม เพื่อแลกกับหัวทิวลิปสามหัว เมื่อข่าวดังกล่าวแพร่กระจายไป ทำให้คนตื่นเต้นกับราคาที่สูงมากของทิวลิป

ภาวะการซื้อขายเก็งกำไรหัวทิวลิปสูงขึ้นสุดๆในช่วงปี 1634-1637 แต่เดิมการขายทิวลิปนั้นจำกัดอยู่เฉพาะคนที่ปลูกทิวลิปขายเท่านั้น แต่ราคาที่สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และเรื่องราวของกำไรที่ได้มาอย่างง่ายดาย ดึงดูดนักเก็งกำไรเข้ามาร่วมปั่นราคาเข้าไปอีก คนกลุ่มนี้เรียกตัวเองว่า florist ครับ คือคนที่ค้าขายดอกไม้เป็นอาชีพ

ราคาที่เพิ่มสูงขึ้น ทำให้ต้องคิดราคาหัวทิวลิปกันเป็นกรัมเลยทีเดียว และตอนช่วงที่แพงๆ ราคาหัวทิวลิปต่อกรัม แพงกว่าทองคำเสียอีก เชื่อหรือไม่ละครับ !!!

ใน ปี 1636 เริ่มมีวิวัฒนาการการเงินรูปแบบใหม่เข้ามา เพราะอย่างที่บอกครับ การซื้อขายนั้นทำกันได้แค่ปีละครั้ง หลังดอกออกใหม่ๆ แต่มันยังไม่สะใจครับ เลยเริ่มมีการพัฒนาการซื้อขายสัญญาส่งมอบหัวทิวลิปกัน โดยที่การทำงานของตลาดก็คล้ายกับตลาด futures สมัยนี้ คือ คนซื้อก็ไม่มีเงินจะจ่ายเท่ากับในสัญญา ส่วนคนขายก็ไม่มีหัวทิวลิปในมือ แต่กะว่าจะถ้าครบตามสัญญาก็ settle กันโดยจ่ายส่วนต่างระหว่างราคาที่ตกลงกันไว้ในสัญญา กับราคาตลาดตอนที่ครบกำหนดส่งมอบ

แต่เป็นสัญญาที่ไม่ต้อง mark to market และ ไม่มี margin call

เท่ากับว่าเป็นลงทุนที่ leverage สูงมากๆ และเสี่ยงสุดๆ

แต่การซื้อขายสัญญาทำได้สะดวก และทำกำไรได้มาก ราคายิ่งพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว (แต่กำไรก้อนใหญ่ยังไม่ realize จนกระทั่งถึงวันส่งมอบหัวทิวลิปนะครับ)

ระยะแรกๆก็ซื้อขายกันด้วยเงิน พอเงินไม่มี ก็เริ่มมีจ่ายเงินเป็นของแทน บางคนขายที่ ขายบ้าน มาซื้อหัวทิวลิป

มีการบันทึกไว้ว่า การซื้อขายหัวทิวลิปพันธุ์ viceroy หนึ่งหัว มีการตกลงจ่ายด้วยสินค้าต่อไปนี้

Two lasts of wheat
Four lasts of rye
Four fat oxen
Eight fat swine
Twelve fat sheep
Two Hogsheads of wine [commonly, a hogshead = 63 gals.]
Four tuns of beer [commonly, a tun = 252 gals. That's 15 kegs per tun]
Two tuns of butter
One thousand lbs. of cheese
A complete bed
A suit of clothes
A silver drinking-cup

เรียกว่ามีอะไรให้หมด เพราะกำไรมันเยอะจริงๆ

ลองดูเล่นๆว่า ราคาของทิวลิปพันธุ์หายากอย่าง 'Semper Augustus' เนี่ยราคา 1200 florins ต่อหัว ในปี 1624; ปี 1625 ราคาเพิ่มขึ้นเป็น 3000 florins; ปี 1633 ราคา 5000 florins; และปี 1637 ราคาสูงถึงหัวละ 10,000 florins ค่าเงินสมัยก่อนคงเทียบลำบากว่าเท่ากับสมัยนี้เท่าไร แต่ เทียบง่ายๆว่า ราคาบ้านหรูริมคลองใน Amsterdam สมัยนั้นราคาแค่ 10,000 florins เรียกว่า ทิวลิปหัวหนึ่ง ราคาเท่าบ้านหลังนึงเลยทีเดียว

ตอนแรกๆราคาที่บ้าระห่ำแบบนี้ จำกัดเฉพาะพันธุ์ทิวลิปหายาก แต่ภายหลัง มันก็ระบาดไปถึงทิวลิปพันธุ์ทั่วไป ขนาดว่าหัวแตกๆ คุณภาพต่ำ ยังขายได้เลยครับ

...

แล้วภาวะฟองสบู่ของทิวลิปก็แตกดังโป๊ะ ในเดือนกุมภาพันธ์ 1637 เมื่อเริ่มคนเริ่มกลัวว่าราคามันชักจะสูงเกินไปแล้ว ว่ากันว่า สัญญาณบอกเหตุของฟองสบู่ที่กำลังจะแตก เกิดขึ้นเมื่อมีข่าวว่าผู้ร่วมประมูลหัวทิวลิปคนหนึ่ง ไม่ซื้อหัวทิวลิปที่ตัวเองประมูลได้

ผู้คนเริ่มแตกตื่น และผิดนัดสัญญาการซื้อขายหัวทิวลิปกันเป็นแถวๆ แล้วราคาหัวทิวลิปก็ลดลงอย่างรวดเร็ว ราคาหัวทิวลิปในอีกห้าปีต่อมา ลดลงเหลือแค่ 1-30% ของราคาสูงสุด ในอีกร้อยปีถัดมา ราคาหัวทิวลิปเหลือไม่ถึง 1 florin ด้วยซ้ำ

แต่ ผลกระทบต่อระบบเศรษฐกิจ จากการพังทลายของราคาทิวลิปสมัยนั้นมีไม่มาก เพราะการปลูกทิวลิปทำได้แค่ปีละครั้ง และระยะเวลาที่เกิด tulipmania ขั้นรุนแรงที่เกิดขึ้นกับทิวลิปทั่วไปนั้นไม่ยาวนานมากนั้น ไม่พอที่จะทำให้เกิด misallocation of resources (คือไม่ทำให้คนแห่ไปปลูกทิวลิปกันหมด) ความเดือดร้อนจึงถูกจำกัดอยู่เฉพาะพวกแมลงเม่าที่เข้าไปเก็งกำไร นอกจากนี้หลังจากราคาทิวลิปตกฮวบฮาบ สัญญาต่างๆก็ settle กันจริงๆที่ปริมาณไม่สูงนัก ไม่ทำให้คนเดือดร้อนมากนัก

...

ฟังดูแล้วเศร้าไหมครับ เรื่องราวก็คล้ายกับภาวะฟองสบู่อื่นๆ คือตอนที่มันขึ้นกันอย่างบ้าระห่ำ ทุกคนคิดว่ามันจะต้องขึ้นไปเรื่อยๆ ไม่มีที่สิ้นสุด แต่ตอนราคามันตก ก็ตกไม่ลืมหูลืมตาเหมือนกันครับ

tulipmania นี้เป็นเรื่องเล่าที่ติดไปกับคำว่าฟองสบู่ และประวัติศาสตร์ประเทศฮอลแลนด์ไปได้อีกนานครับ

...

ใครสนใจไปลองอ่านเพิ่มเติมได้ครับ สนุกดี

Mike Dash, 2001, Tulipomania : The Story of the World's Most Coveted Flower & the Extraordinary Passions It Aroused

Charles MacKay, 1841, Extraordinary Popular Delusions and the Madness of Crowds.

Peter M. Garber, 1989, "Tulipmania," Journal of Political Economy, Vol. 97, No. 3, pp. 535-560.

4th of July!

2005-07-04T23:24:00.000-04:00

เพิ่งไปดูพลุวันชาติมาครับ เลยเอารูปมาฝาก ไว้ว่างๆจะเอารูปใหญ่มาลงอีกทีนะครับ

Debate: The End of Poverty?

2005-07-04T10:38:00.000-04:00

คุณ corgiman เขียนถึง concert ช่วยเหลือประเทศยากจนในแอฟริกามาสองสามตอนแล้ว ทำให้ผมนึกถึง debate เกี่ยวกับเรื่องนี้เมื่อสักสามสี่เดือนก่อน ตอนที่ Jeffrey Sachs ตีพิมพ์หนังสือของเขาชื่อ "The End of Povery: Economic Possibilities for Our Time" ที่เพื่อนซี้ของเขา Bono แห่งวง U2 เขียนคำนิยมให้ซะด้วย

เนื้อหาในหนังสือดังกล่าว อธิบาย The Big Plan ในการช่วยเหลือประเทศแอฟริกา โดยให้ประเทศร่ำรวยทุ่มเงินลงไปเพื่อสร้าง infrastructure ทางเศรษฐกิจ

หนังสือดังกล่าวถูกโจมตีจาก William Easterly ว่าฝันเฟื่อง ทำไม่ได้หรอก เพราะที่ผ่านมาหลายปี ประเทศเหล่านี้ก็ทุ่มเงินไปไม่รู้เท่าไร ความยากจนก็ไม่ได้หายไป

Jeffrey Sachs ก็เขียนจดหมายตอบ ลองไปอ่านกันดูนะครับ

ผมแน่ใจว่า debate เหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับนักเศรษฐศาสตร์สองคนนี้เท่านั้น

ความยากจนมีอยู่จริงในแอฟริกา คนจำนวนมากกำลังล้มตายเพราะไม่มีอาหารจะกิน คนเหล่านี้ควรได้รับความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน

แต่หลายคนก็ตั้งคำถามถึงการช่วยเหลือประเทศที่ยากจน ว่าควรทำอย่างไรจึงจะเหมาะสมที่สุด ประเทศเหล่านี้มีศักยภาพในการ absorb ความช่วยเหลือขนาดไหน และการช่วยเหลือจะเป็นการ "ช่วยเหลือ" หรือ "ทำร้าย" ประเทศเหล่านี้กันแน่ ผมว่าน่าคิดนะครับ เพราะคำถามว่าความช่วยเหลือส่งไปที่ไหน และอย่างไร น่าจะสำคัญพอๆกับว่า เราควรจะส่งความช่วยเหลือไปเท่าไร

คุณละครับ คิดว่าไง?

ไม่นานมานี้ผมคุยกับเพื่อนที่เพิ่งจะกลับจากประเทศ "กาบอง" ซึ่งเป็นประเทศที่ร่ำรวยที่สุดประเทศหนึ่งในแอฟริกา เพราะมีน้ำมันดิบ เพื่อนผมเล่าให้ฟังว่า ของกินเกือบทุกอย่างต้องนำเข้าจากฝรั่งเศส ทำให้ค่าครองชีพแพงยิ่งกว่าฝรั่งเศสอีก เพราะคนที่นี่ไม่ผลิตอะไรเลย (ผมไม่แน่ใจว่าพื้นที่แห้งแล้งจนปลูกอะไรไม่ได้ หรือไม่มี incentive ที่จะทำอะไร)

ผมก็เลยสงสัยว่า เอ๊ะ แล้วเขาทำงานอะไรกัน เพื่อนผมบอกว่า ไม่ทำอะไร เป็น "civil servants" กันหมด (!)

อืมแปลกดี น่าสนใจนะครับ ขนาดประเทศร่ำรวยยังเป็นอย่างนี้ แล้วประเทศจนๆจะทำยังไง

Movie review: War of the Worlds

2005-07-03T08:28:00.000-04:00

เมื่อวานนี้ผมไปดูหนังเรื่อง War of the Worlds มาครับ ใครยังไม่ได้ดู และคิดว่าจะไปดู ขอความกรุณาอย่าอ่าน blog นี้ครับ จะทำให้เสียอรรถรสในการดูหนังไปอีกหลายขุม

เราเตือนท่านแล้ว!

==========================================

ตกลงไม่เปลี่ยนใจนะ หนังฟอร์มใหญ่ เพิ่งเข้าโรงนะ

หนัง Spielberg กำกับ มี Tom Cruise ด้วยนะ

อ่ะๆ ถ้าอยากอ่านต่อก็เชิญครับ

==========================================

ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ดูหนังเรื่องนี้จนจบแล้วน้ำตาซึมออกมานิดๆ

เปล่าครับ หนังเรื่องนี้ไม่ใช่หนังเศร้า แต่อยากร้องไห้เพราะเสียดายตังค์

ผมว่าหนังเรื่องนี้เป็นหนังห่วยที่สุดเรื่องนึงที่ผมเคยดูมา ไม่แน่ใจว่าที่รู้สึกแบบนี้เพราะตั้งความหวังไว้มากกับ Spielberg หรือเปล่า ด้าน special effect ผมว่าดีนะ ดูแล้วไม่มีอะไรขัดตาเท่าไร แต่เรื่อง plot เรื่องนี่ห่วยบรรลัย มีช่องว่างเพียบ

ดูแล้วไม่แน่ใจว่าใครทำห่วย เพราะหนังเรื่องนี้เป็น remake ของหนังเก่า สมัย 1953 นู้น ผมยังไม่เคยดู version นี้ แต่คิดว่าถ้าเนื้อเรื่องห่วย เขาไม่น่าเอากลับมาทำใหม่

เนื้อเรื่องสั้นๆ (คำเตือน: สำหรับคนที่ยังอยากดูหนังเรื่องนี้ กรุณาข้ามช่วงนี้ไป) ก็คือ มนุษย์ต่างดาวมาฝังยานอวกาศไว้ใต้พื้นโลกเมื่อหลายล้านปีก่อน วันดีคืนดี พี่แกอยากมาบุกโลก ก็ส่งคนขับยานมาผ่านพายุสายฟ้า แล้วเจ้ายานอวกาศทั้งหลายก็โผล่มาจากพื้นโลก ไล่ฆ่าคนเอาไปทำปุ๋ย ด้านพระเอก (Tom Cruise) ก็พาลูกสองคน (Dakota Fanning กับ Justin Chatwin) หนี เพื่อไปหาแม่ของลูก (เมียเก่า) ที่เดินทางไปบ้านตายายที่ Boston

ตอนต้นๆเรื่องผมก็ยังว่าโอเค special effect ทำให้หนังตื่นเต้นได้พอสมควร (อย่างน้อยผมก็ไม่หลับ) แต่ก็มีช่องว่างแปลกๆ เช่นว่า ตอนมีพายุสายฟ้า เครื่องใช้ไฟฟ้าทุกอย่างเสียหมด แต่มีนักท่องเที่ยว ถือกล้องวีดีโอถ่ายยานอวกาศเฉยเลย

แต่ที่น่าโดนประนามคือ plot เรื่องครับ ทิ้งคำถามให้คนดูค่อนข้างเยอะ เช่นว่า ผมไม่เข้าใจว่าทำไมมนุษย์อวกาศถึงต้องมาฝังยานไว้เมื่อล้านปีก่อน แล้วอยากจะมายึดโลกเอาตอนนี้ แล้วต้องใช้เทคโนโลยียานเก่าอายุล้านปีมาไล่ฆ่าคน ทำไมไม่ยึดซะตั้งแต่ตอนเอายานมาฝังนะ? ทำไมถึงปล่อยให้คนทำโลกพังยับเยินแล้วเปลี่ยนใจมาอยากได้? แล้วยานพี่แกเจ๋งสุดๆ แต่ต้องไล่ฆ่าคนทีละคน ทำไมไม่ยิงตูมเดียวให้ตายเลย

และที่ขัดใจผมสุดๆคือตอนจบ สมกับเป็นหนัง hollywood คือ build อารมณ์ประมาณว่ายานอวกาศนี้ไม่มีใครชนะได้ แล้วอยู่ดีๆก็คนก็ทำลายได้เพราะมนุษย์อวกาศทนเชื้อโรคในโลกไม่ไหว และคำอธิบาย climax อันนี้นำเสนอโดนใช้คนบรรยาย แว๊บเดียว ผ่านมาแล้วผ่านไป คนไม่ได้ฟังตรงนี้คงมึนว่าเกิดอะไรขึ้น ผมว่าตรงนี้น่าจะทำได้ดีกว่านี้ อีกอันที่มึนสุดๆคือ ญาติพี่น้องพระเอกไม่มีใครตายเลย อันนี้คนในโรงโห่เลย ที่อื่นคนวิ่งหนีกันอลหม่าน บ้านเมียพระเอกอยู่กันอย่างสงบเฉยเลย แปลกดี

ดูจบแล้วรู้สึกเหมือนกับประมาณ หนังต่อของ ID4 หรือ พวกหนังมนุษย์ต่างดาวบุกทั่วไป ไม่มีอะไรใหม่

เรื่องนี้จะมีส่วนดีก็คือลูกสาว (Dakota Fanning ) ครับ น่ารัก เล่นดีใช้ได้ และหนังพยายามเดินเรื่องโดยเน้นความสัมพันธ์ระหว่าง Tom Cruise กับลูกสาว ที่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆระหว่างที่วิ่งหนีมนุษย์ต่างดาว ทำให้ตัวลูกสาวเป็นจุดเด่นของหนังเลย

แต่ยังไงโดยรวมส่วนตัวแล้วผมไม่ชอบครับ แต่ใครอยากดู special effect อย่างเดียว หรืออยากรู้ว่าหนังห่วย Spielberg เป็นไง ต้องไปดูครับ

ฟองสบู่? (ตอนที่ 2)

2005-06-30T17:58:00.000-04:00

จากคราวที่แล้วที่ตั้งคำถามไว้ว่า ฟองสบู่ คืออะไร และเราจะรู้ได้อย่างไร ว่าเรากำลังอยู่ในฟองสบู่หรือไม่

คุณปิ่นมาร่วมสนทนาและบอกว่า ฟองสบู่ เกิดจากการไล่ซื้อเก็งกำไร โดยไม่มี “ของจริง” หนุนหลัง

ผมเห็นด้วยครับ แล้วก็มีคำถามเกิดขึ้นมากมาย เช่นว่า แล้ว “ของจริง” มันคืออะไรละ คนที่เชื่อในกลไกตลาดก็คงจะบอกว่า ราคาตลาดก็ควรจะเป็นราคา “ของจริง” ไม่ใช่เหรอ เพราะถ้าราคามันเกิน “ของจริง” น่าจะมีคนทำกำไร จากส่วนต่างของราคาตลาด กับ “ของจริง” จนราคาตลาดมันเท่ากับมูลค่า “ของจริง” ทำไมในกรณีนี้กลไกตลาดถึงไม่ทำงาน?

แล้วฟองสบู่เกิดได้อย่างไรละ์? แล้วถ้าเกิดฟองสบู่ขึ้นมา คนที่อยู่ในฟองสบู่ควรจะทำอย่างไร

สมมุติว่า นายปื้ด กำลังตัดสินใจซื้อบ้าน ที่ดิน หุ้น หรือทรัพย์สินอื่นๆ แล้วเห็นราคาขึ้นไปเรื่อยๆ เขาควรจะตัดสินใจอย่างไร? เข้าไปซื้อเลย หรือรอดูอยู่ห่างๆ หรือว่า short sell ทรัพย์สินนั้นซะเลย เพื่อหวังกำไรในกรณีที่ฟองสบู่แตก แล้วราคาทรัพย์สินนั้นลดลง

ถ้าเข้าไปซื้อแล้วฟองสบู่เกิดแตกขึ้นมา ขาดทุนก็เจ็บตัว ถ้ารอดูอยู่ห่างๆ เกิดราคาขึ้นไปก็เสียดาย

แล้วรัฐบาลละควรจะทำอะไรกับฟองสบู่ไหม? ธนาคารกลางควรแทรกแซงหรือไม่ ทุกวันนี้หลายประเทศใช้ inflation targeting เป็นหลักในการดำเนินนโยบายการเงิน ใน inflation นั้น ควรรวม asset price inflation เข้าไปด้วยหรือเปล่า?

ถ้าใครคิดว่าฟองสบู่เป็นเรื่องของพวกนายปื้ด ที่มานั่งกลุ้มใจ ว่าลงทุนดีหรือไม่ลงดี ผมว่าไม่ใช่นะ มันมีผลกระทบไปถึงเด็กตามท้องไร่ท้องนาเลยทีเดียว ไม่เชื่อลองดูฟองสบู่เมืองไทย เมื่อ 7-8 ปีก่อนดูสิ

ฟองสบู่ทำให้กลไกทางเศรษฐกิจ และการตัดสินใจทางเศรษฐกิจบิดเบี้ยวไป เมื่อราคาทรัพย์สินเพิ่มขึ้นมากๆ ทำให้ “ความมั่งคั่ง” ของเจ้าของทรัพย์สินเพิ่มขึ้น ทำให้การจับจ่ายใช้สอยเพิ่มขึ้น ทั้งๆที่ “รายได้” อาจจะไม่ได้เพิ่มขึ้นตาม

ชาวนาขายที่นาได้ ก็เอาไปถอยกระบะ มีเมียอยู่คนเดียวก็ไปหาเพิ่มสักคนสองคน แล้วไปถอยมือถือมาแจกเมียคนละเครื่องสองเครื่อง

สิ่งที่ตามมาคือระบบเศรษฐกิจทั้งระบบเติบโตอย่างไม่มี “ของจริง” จนเกิดภาวะที่เรียกว่า illusion เพราะตัวเลขทุกอย่างดูดีไปหมด รัฐบาลมีรายได้เยอะ (บางรัฐบาลอาจนึกว่าตัวเองเจ๋งแล้วสั่งลดภาษีซะเลย) ตัวเลขสถาบันการเงินดูแข็งแรง เพราะลูกค้ามีตังค์ยังจ่ายคืน การเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจที่รวดเร็วทำให้ดูเหมือนว่า productivity เพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

อาจกล่าวได้ว่า ภาวะฟองสบู่ส่งผลกระทบถึงความมั่นคงของระบบสถาบันการเงิน และระบบเศรษฐกิจทั้งระบบ เลยทีเดียว

ว่าเข้าไปนั่น......เลยยังไม่ได้ตอบคำถามเลย ว่าฟองสบู่คืออะไร

ถ้าจะอธิบายแบบกำัปั้นทุบดินก็คือ ภาวะฟองสบู่ คือภาวะที่ราคาทรัพย์สินเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วก็ลดลงฮวบฮาบในภายหลัง (อธิบายตอนหลังเกิดแล้วนี่แหละง่ายดี)

และแนวโน้มของราคาที่เพิ่มสูงขึ้นนั้น ทำให้ผู้ลงทุน คาดคะเนว่า ราคาคงเพิ่มอย่างนั้นไปเรื่อยๆ ประมาณว่าคงเรียนเศรษฐมิติมาเหมือนกัน แล้วลากเส้น trend แล้วกะเลยว่า ปีหน้าราคาต้องขึ้นเท่านี้เท่านั้นแน่ๆ แล้วก็แห่เข้าซื้อเพื่อหวังได้กำไรจากการเพิ่มขึ้นของราคา มากกว่า “ผลประโยชน์” หรือ “ผลตอบแทน” ที่ได้จากการเป็นเจ้าของทรัพย์สินนั้น

หรือบางคนก็บอกว่า ฟองสบู่ คือภาวะที่ราคาเพิ่มสูงขึ้นเกินกว่าที่จะอธิบายได้ด้วย fundamental แต่อย่างที่บอก ไม่มีใครรู้อยู่ดีว่า fundamental คืออะไร

ส่วนคำถามที่ว่า ถ้ามีคนคิดว่ากำลังมีฟองสบู่อยู่ ทำไมกลไกราคาไม่ทำงานละ? ผมเดาว่า เป็นเพราะ ....

(1) การ short sell ทำได้ลำบาก เช่น ถ้ามีคนเชื่อว่าราคาบ้านกำลังเป็นฟองสบู่ แต่จะ short บ้านได้ไงนะ? ถ้ายืมบ้านเพื่อนบ้านมาขายก่อน แล้วสัญญาว่าวันหลังจะซื้อคืนให้ จะมีใครให้ยืมไหมน้า หรือสร้างบ้านมาใหม่แล้วขาย ก็ได้ครับ แต่ก็ลงทุนเยอะหน่อย

(2) ไม่มี arbitrage opportunity เพราะว่า ไม่มีใครรู้ว่า “ของจริง” คืออะไร คงไม่รู้จะไปซื้อ “ของจริง” จากที่ไหนมาทำ arbitrage หรือถ้ามีคงต้องลงทุนกันเยอะหน่อย (เช่น ตั้งบริษัท dot com แล้วเอาหุ้นมาขายเองซะเลย)

(3) การ short sell ก็มีต้นทุนนะ (เช่น การยืมทรัพย์สินชาวบ้านมาขาย ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนให้เขาด้วย) ถึงจะถือ short position ได้ แต่ถ้าไม่รู้ว่าฟองสบู่จะอยู่ไปอีกนานแค่ไหน การ short ดังกล่าวก็คงเสี่ยงน่าดู ตัวอย่างเช่น ระหว่างที่มี dot com bubble หลายคนคงคาดได้ว่า ยังไง ยังไง ราคาก็คงตก แต่ถ้าเริ่ม short ตั้งแต่ฟองสบู่เริ่มเกิด กว่าฟองสบู่จะแตก คนที่ short ก็คงเจ๊งกันพอดี เพราะฟองสบู่อยู่กันได้เป็นปีๆ!

แล้วอะไรทำให้ฟองสบู่แตกเหรอ?

อันนี้ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่จากประสบการณ์ที่เห็นฟองสบู่มาสองสามรอบ ผมว่าเป็นอุบัติเหตุมากกว่า (ภาษาเนียนๆ เขาเรียก sunspot ผมไม่รู้เหมือนกัน ว่าแปลว่าอะไร) คือก่อนฟองสบู่จะแตก ทุกคนจะพูดถึงฟองสบู่กันหมด ฟองสบู่งั้น ฟองสบู่งี้ แต่พูดกันไปก็ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้น ราคาก็ขึ้นไปเรื่อย

จนกระทั่ง มันเกิดอุบัติเหตุ อะไรขึ้นสักอย่าง แล้วคนเกิดเริ่มหมดความเชื่อมั่นใน “trend” ขึ้นมา ราคาก็หล่นหน้าตาเฉย เช่น บิ๊กจิ๋วชนะการเลือกตั้ง อาร์โนลด์เล่นคนเหล็กภาคสาม พานทองแท้เหยียบเท้าลูกเหลิม หรืออยู่ๆธนาคารก็เจ๊งไปสักแห่ง

แล้วราคาก็เริ่มลดลง คนเริ่มเทขาย เพื่อตัดขาดทุน พวกที่ลงทุนโดยกู้เงินมาเล่นเยอะๆ ก็เริ่มเจ๊ง จนต้องรีบขายทรัพย์สินนั้น ราคาก็หล่นเร็วมากขึ้น แล้วฟองสบู่ก็แตก

ดังโป๊ะ.....

----------------------------------------------------------------------

โอ้ย เริ่มเหนื่อยแล้ว

เก็บเอาไว้ตอนต่อไป ผมจะมาเล่าให้ฟังเกี่ยวกับ ประวัติของฟองสบู่ และเรื่่องราคาบ้าน กับฟองสบู่ครับ ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ ทำไมหลายคนถึงบอกว่า กำลังเป็นภาวะฟองสบู่? (ผมฟังเขามาอีกทีครับ)

ใครมีความเห็นยังไง อยากร่วมออกความเห็นเชิญครับ

sudoku

2005-06-27T11:16:00.000-04:00

หุหุ พอเริ่มโพสต์ blog แล้วเริ่มสนุก ก่อนผมจะมาบ่นต่อเรื่องฟองสบู่กับราคาบ้านแถวๆนี้ ว่าทำไมผมถึงว่ามันแพงเกินไป ขอขัดจังหวะหน่อยครับ

พอดีเมื่อเช้านี้ ขณะกำลังอ่านหนังสือพิมพ์แจกฟรีระหว่างนั่งรถไฟมาทำงาน ผมสะดุดตากับคำว่า sudoku บนหน้าแรกของหนังสือพิมพ์

คนอื่นคงรู้จักเกมนี้มานานแล้วมั้งครับ แต่ผมเพิ่งรู้จัก sudoku ครั้งแรก เมื่อเดือนที่แล้ว ตอนไปทำงานที่ญี่ปุ่น ไปอ่านเจอในหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษที่นั่นว่า sudoku กำลังเป็นเกมแนว puzzle ที่กำลังมาแรง เป็นที่นิยมของเด็กแนวที่ญี่ปุ่นและลามปามไปถึงฝั่งอังกฤษนู้น ผมเลยอยากเป็นเด็กแนวกะเขาบ้าง เลยลองเล่นดู

ปรากฏว่าติดครับ ยิ่งเล่นยิ่งมัน เหมือน winning eleven

พอรู้ว่า sudoku มาลงในหนังสือพิมพ์ที่ผมอ่านทุกวันบนรถไฟ (เพราะแจกฟรี) ยิ่งทำให้จิตใจกระฉับกระเฉง ต่อไปนี้ผมกะว่าจะเลิกอ่านข่าวแล้ว เวลาสิบนาทีบนรถไฟทำให้เซลล์สมองผมเพิ่มขึ้นสี่ห้าเซลล์ (ก่อนจะไปฆ่าเจ้าสี่ห้าเซลล์นี้กับคุณปิ่นคืนนี้)

สำหรับคนที่ไม่เคยเล่น ล้อมวงเข้ามาครับ เดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟัง

sudoku เป็นเกมบนตาราง 9x9 (บางคนเล่นตารางใหญ่กว่านี้ แต่คงมึนน่าดู) มีตัวเลขเติมมาแล้วบ้างประปราย เป้าหมายของเกมคือ เติมเลข 1-9 ลองในช่องว่าง โดยไม่ให้เลขซ้ำกันเลย ในทุกๆแถว ทุกๆคอลัมน์ และทุกๆตาราง 3x3 เล็กๆนั่น

เริ่มพอเข้าใจแล้วใช่ไหมครับ ลองลอกลงกระดาษแล้วลองเล่นดูครับ

ลับสมองประลองปัญญาดีนักแล

ใครเล่นเสร็จแล้วไปดูเฉลย และหา sudoku มาเล่นอีกได้ที่ sudoku.com หรือ sudokufun.com ครับ

ฟองสบู่? (ตอนที่ 1)

2005-06-27T00:55:00.000-04:00

เที่ยงคืน ห้าสิบห้านาที คืนว้นอาทิตย์

ง่วงมาก แต่นอนไม่ได้ เพราะงานยังไม่เสร็จ เลยมานั่งเขียน blog เล่นๆ เผื่อจะทำให้สมองแล่นขึ้นบ้าง

อยู่ที่นี่ช่วงนี้ ผมได้ยินคำว่า "ฟองสบู่" ค่อนข้างบ่อย และก็รู้สึกค่อนข้างเคยชินกับคำ คำนี้

ตอนเรียนที่อยู่ที่เมืองไทย ผมก็เห็นฟองสบู่เมืองไทยช่วงกำลังเบ่งบานเต็มที่ แล้วแตกก็ดังโป๊ะ ผมยังจำได้กับภาพตึกระฟ้าสร้างไม่เสร็จ ที่ตามหลอกหลอนคนไทยอยู่หลายปี

พอมีวาสนามาเรียนเมืองนอกกะเขา ผมก็ไปเรียนอยู่เมืองที่ไม่ไกลจาก silicon valley มากนัก ช่วงนั้นก็เป็นช่วงฟองสบู่ของธุรกิจ dot com กำลังเบ่งบานเต็มที่เหมือนกัน

ผมเลยมีโอกาสได้เห็นฟองสบู่ขนาดใหญ่อีกครั้ง ผมจำได้ว่าเคยเถียงกับเพื่อนเรื่องหุ้น amazon ที่ตอนนั้นขายกันหุ้นละหลายร้อยเหรียญ ในขณะที่ธุรกิจยังไม่เคยกำไรเลยด้วยซ้ำ แต่ราคาก็อยู่ตรงนั้นได้เป็นปี

แล้วผมก็ได้อยู่จนเห็น dot com bubble แตกดังโป๊ะเป็นครั้งที่สอง

จนผมย้ายมาอยู่แถวๆวอชิงตัน ดีซี ก็มีคนบอกอีกว่าตอนนี้ราคาบ้านที่นี่กำลังเป็นฟองสบู่ ราคาบ้านและคอนโดที่นี่เพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าในระยะเวลาสามปี (!) ลองเทียบราคาเล่นๆดูว่า คอนโดหนึ่งห้องนอน สภาพใหม่ถึงกลางเก่ากลางใหม่ ไม่ไกลสถานีรถไฟใต้ดินมากนัก ขายกันอยู่ประมาณ 350,000-400,000 เหรียญ (เกือบสิบหกล้านบาทไทย!) โอ้ อยากอุทานเป็นเสียงสเปน มันอะไรกันนักหนา

แม้ว่า เมื่อเทียบราคากันแล้ว ที่นี่จะยังแพงสู้ซานฟรานซิสโก หรือ นิวยอร์ค หรือ ลอนดอน ไม่ได้ แต่ผมว่าที่มันน่ากลัวคือ มันเริ่มอธิบายลำบากว่าทำไมราคามันต้องแพงขนาดนี้ ทำไมเหรอครับ เอาไว้วันหลังมีโอกาสจะเอามาเล่าให้ฟัง (แต่วันนี้ง่วงแล้ว) ช่วงนี้ใครสนใจลองไปอ่าน the economist เล่มสัปดาห์ที่แล้ว หรือเมื่อสองสามสัปดาห์ก่อนดูนะครับ

เลยเริ่มรู้สึกว่าทำไม ทำไม ย้ายไปอยู่ที่ไหนก็เจอแต่ฟองสบู่เต็มไปหมด แต่สงสัยดวงผมจะไม่ค่อยถูกกับฟองสบู่ ไปที่อยู่ไหนมันแตกเอา แตกเอา...

แล้วก็เลยเกิดคำถามในใจว่า อะไรคือ bubble หรือ ฟองสบู่ กันแน่ แล้วจะบอกได้ยังไงว่า สิ่งที่เราเห็นอยู่มันเป็นฟองสบู่หรือเปล่า

มีคนบอกว่าถ้าราคาเพิ่มสูงเกินกว่ามูลค่าพื้นฐาน (fundamental value) นั่นแหละฟองสบู่ คำถามต่อไปก็คือ แล้วอะไรคือมูลค่าพื้นฐาน?

ถ้าเอาสแตมป์ดวงนี้ไปใช้ เขาคงปรับเอาแน่ๆ เพราะมันสแตมป์ใช้แล้วชัดๆ แต่ทำไมเขาถึงซื้อขายกันดวงละ 30,000 เหรียญละครับ อย่างนี้เขาเรียกฟองสบู่หรือเปล่าน้า

อืม ยิ่งคิดยิ่งยาก กลับไปทำงานต่อก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวไม่เสร็จละโดนเจ้านายเล่นงาน เดี๋ยวหัวจะแตกเป็นฟองสบู่ซะก่อน

แล้วคิดออกแล้วจะมาเล่าให้ฟังต่อนะครับ

ราตรีสวัสดิ์

ขอ blog กะเขาด้วยคน

2005-06-24T16:45:00.000-04:00

หลังจากพยายามสร้าง blog ของตัวเองอยู่นาน แต่ก็ทำไม่ได้สักที เพราะติดข้ออ้างร้อยแปด ทั้งไม่มีเวลา งานยุ่ง กลัวเพื่อนล้อ ฯลฯ ในที่สุดผมก็รวบรวมพลัง สร้าง weblog ของตัวเองจนได้

สาเหตุเหรอครับ เพราะเมื่อสองสามวันก่อนคุณปิ่นฯ มาชักจูงให้เข้าสู่วงการ พร้อมกับแนะนำให้รู้จักกับ community ชาว blog ทำให้รู้สึกคันไม้คันมืออยากกลับมาเขียนอะไรขึ้นมา ประกอบกับเว็บส่วนตัวที่อุตส่าห์สร้างไว้เมื่อนานมาแล้ว มาล่มไปได้ ระหว่างนี้จนผมมีแรงทำเว็บขึ้นมาอีกรอบ ขอมาอาศัยแถวๆนี้อยู่ไปก่อนนะครับ อาจจะทำให้ติดใจไม่คิดทำเวบตัวเองแล้วก็ได้ ใครจะรู้

เอาละ ไว้งานหายยุ่งเมื่อไรจะมาอัพให้เร็วที่สุด ไปละครับ